İnsan, bir çocuk büyütürken ona sadece adını ya da imkanlarını vermez; farkında olsun ya da olmasın, kendi ruhunun karanlık odalarını, ödenmemiş bedellerini ve bencilce hatalarını da miras bırakır. Çocuk, evin içinde solunan havayı karakterine dönüştüren bir aynadır. O aynaya ne ekerseniz, yıllar sonra size bakacak olan yüz odur.
;Bir ebeveynin kendi hatalarıyla yüzleşmek yerine, o hataların faturasını çocuklarının hayatına mahsup etmesi, hayatın en sessiz ama en ağır adaletsizliğidir. Kendi yanlışlarının bedelini evladına ödeten her bencilce adım, o çocuğun ruhunda telafisi imkansız gedikler açar. Çünkü çocuk, kendine ait olmayan bir yükü taşıdıkça, kendi yolunu yürümeye takat bulamaz. Ona ne verirseniz, o da dünyaya onu sunar; sizden aldığı bencillikse, hayatı bir savunma mekanizmasına dönüşür.
Nihayetinde hayatın en çıplak gerçeği şudur: Hiçbir çocuk kendi seçmediği bir karakterin kurbanı olmamalıdır. Ancak ne yazık ki, çoğu zaman karakter dediğimiz şey, bize verilen o kirli ya da temiz aynaların toplamından başka bir şey değildir. İnsan, üzerine yıkılan bu yabancı yüklerden kurtulmadıkça, asla gerçekten kendisi olamaz.
15 04 2026