Gölgelerine saklanan, aslında ışığı içinde taşıyandır. Yıkılan duvarların ardında ne bir isyan kalır ne bir pişmanlık; sadece avuç içlerinde büyüyen bir sıcaklık. İpinden kurtulmuş yeşil balon gibi savrulmak, kuşlardan korkmamak, eğik çizgilerin çekimine teslim olmak… İşte bu, kirlenmekten korkan bir ruhun özgürlük dansıdır. ‘Sızım, sızanım, ışığım, susanım’ denmiş ya. Belki de en doğru tanım şu: Yaralı ama ışıldayan, suskun ama fısıldayan. Usturupluca iflah olmayı beklerken, sek susmayı öğrenip hayatın renklerine tutunmak. Başka yol yok zaten. Ve bu eser, o yolun sessiz bir haritasıdır.

Tebrik ediyorum.
Saygılarımla.

ben,.
çokça sevdim bu başlığı...kelime arayışlarına son verip, üç harf'le yürekte devrim yaparcasına derinden...

S. S. I

(sızım/sızanım/ışığımsın)



(...)
sevgimle hep..

:(

Saygın şaire..
Televizyon ekranlarımız artık ayna değil, zehirli bir pencere haline geldi. Her akşam aynı konaklarda kurulan sofra, altına gizlenen namlu, yatağa taşınan ihanet ve “güç” diye yutturulan kabalık... Biz bunları “dizi” diye izlerken, toplumun damarlarında yavaş yavaş bir kangren yürüyor.
Şiddet sıradanlaştı, lüks hayal kırıklığı yarattı, entrika sinirleri örümcek ağı gibi sardı. Gençler racon kesmeyi “adam olmak” sanır oldu; öğretmenlere kalkan elin utancı ise en dipteki çürümenin yüzümüze tokadı.
Oysa insan olmak, konaklarda değil, toprağın naifliğinde, çiçeğin sessizliğinde, sözün hakkaniyetinde gizli.
Ekranlar “öfke”yi pompaladıkça ruhlarımız kuruyor. Belki de bir akşam hepsini kapatıp, gerçekten “insan” olmanın ne demek olduğunu hatırlamalıyız. Çünkü bir toplum, izlediği dizilerle değil, koruduğu öğretmenleriyle, saygı duyduğu adaletiyle, taşıdığı edepiyle var olur.
Yaralı öğretmenlerimize acil şifalar...
Ve ekranlara: yeter artık. Bu millet bu zehri hak etmiyor.
Gölgelerinden sızan ışığın ferahlığı gibi, temiz bir nefes lazım bu topluma.
Zira bu toplum bütün bunları hak etmiyor.

“Sızım, Sızanım, Işığım” metniniz, içsel bir akışın şiirsel ve felsefi bir anlatımı gibi. Gölgeler, ışık, balon ve kuş imgeleriyle ruhun dalgalanışını, kırılganlığını ve arayışını çok özgün bir şekilde dile getirmişsiniz.

Kaleminize sağlık; yazınız, hem bireysel bir iç hesaplaşmayı hem de evrensel bir duygu yoğunluğunu etkileyici bir üslupla yansıtıyor.

Metin, içsel bir çözülüş ile arınma arasında gidip gelen güçlü bir ruh hâlini taşıyor. Sızan ışık umudu, yıkılan duvarlar ise kabullenişi simgeliyor. Dilin sürreal ve yoğun; imgeler bilinçaltından yükselir gibi. Anlaşılma kaygısından uzak, daha çok “hissetme” üzerine kurulu bir anlatım var. Son cümledeki teslimiyet ise şiire dingin ama hüzünlü bir kapanış veriyor.

Tebrikler

Sevgilerimle şairem.🌿

Yüreğine sağlık...