Sessiz Gidişler, Yarım Kalan Cümleler

Bazen bir insan gider…
Ama asıl mesele gidişi değil, sonrasında ona yüklenen suçtur.

Giden hep suçlu mudur?

Kalmak hep doğru mudur?

Ayrılıklar çoğu zaman tek bir ana sığdırılır gibi anlatılır.

Oysa hiçbir gidiş bir anda olmaz.
Bir anda olan sadece sonudur.
İnsan “bir anda gitti” der.
Ama aslında hiçbir şey bir anda bitmez.
Sadece bir anda görünür olur.
Öncesi vardır.
Söylenmeyen şeyler…
İçte biriken kırgınlıklar…
Duyulmamış cümleler…

Ve insan bir gün sadece gider.
Ama o gidiş, çok daha önceden içinde başlamıştır.
Giden için bu bir çıkıştır.
Kalan için bir sorudur.
Ve o soru hiç kolay değildir:
“Nerede yanlış yaptım?”

Ama bazen cevap tek bir kişide değildir.
İki tarafın da sustuğu şeylerde gizlidir.
Kalmak her zaman masum değildir.
Bazen görmezden gelmektir.
Bazen alışmaktır.
Bazen de geç kalmaktır.

Gitmek de her zaman suç değildir.
Bazen tükenmektir.
Bazen artık kalamayacak kadar yorulmaktır.
Ve en çok şunu bırakır insana:
Sebep değil, sonuç kalır.

Ama unutulan bir şey vardır.
Giden sessizce de gidebilir, buna saygı duyulur.
Ama gidişten sonra kalan kişiyi sürekli suçlamak doğru değildir.
Çünkü bazen bir ilişkiyi bitiren tek bir kişi değil,
konuşulamayan iki tarafın sessizliğidir.

Ve belki de en doğru olan şudur:
Gidenin de, kalanın da hikâyesi vardır.
Ama kimse sadece bir cümleyle yargılanmamalıdır.

Bugünün ilişkilerinde ise başka bir şey daha vardır…
Sevgi çok kolay söylenir, çok kolay tüketilir.
“Seni seviyorum” cümlesi ağır bir bağ olmaktan çıkıp, sıradan bir alışkanlığa dönüşmüştür.
Sadakat artık bir duruş değil, bir seçenek gibi görülür.

Ve insanlar çok kolay başlar, çok kolay da biter.
Bir insanın yerini başka bir insanla doldurmak artık uzun bir boşluk değil, kısa bir alışkanlık aralığıdır.

Sevgi derinlikten çok hız kazanmıştır.
Duygular yaşanmadan tüketilir, insanlar tam anlaşılmadan değiştirilir.

Ve belki de en büyük kayıp budur:
İlişkilerin değerini değil, kolaylığını öğrenmiş olmamız.