Hayatımda bahar yaşarken bir anda sonbahar oldu. Gençlik çağım heba oldu; ne yapsam olmadı, çalıştım olmadı. Sonrasında MS diye bir hastalık yakama düştü. İyileşmek için her şeyi yaptım, yıllarca savaştım ama MS’i bir türlü yenemedim. Hayatımı paramparça etti; benden önce ayaklarımı, sonra da ruhumu aldı. Esir düştüm MS denilen bu hastalığa.
​Şimdi gözlerim yaşlı; ağlasam da sızlasam da boşuna, çünkü her şey geldi geçti. Yaşım şimdi 38; daha 24 yaşında tanıştım ben MS ile. Beni böyle yıkacağını, günden güne eriyip bitireceğini sanmıyordum. Ben sadece yaşamak istedim; öyle çok da şaşalı bir hayat değil, mütevazı bir hayat yaşamak istedim ama olmadı.
​Eşimden ayrıldım, daha sonraları çocuklarıma hasret kaldım. O yetmez gibi annemi kaybettim. Bunlar da yetmedi, borç batağına düştüm; sağlığım elden gitti. Şimdi ruhum da hasta. Eskiden sadece bedenim hastaydı, şimdi ruhum da hasta. Bana ne ilaç olur bilmiyorum. Yüzlerce şiir yazıyorum, durmuyor; ama en çok da kendime yanıyorum. Anlatamadığım o kadar derdim var ki; anlatmak istiyorum ama olmuyor. Hayatımda ne yapsam olmuyor, hiçbir şeyi başaramadım.
​Evet, kitap yazdım; şiir kitabı. Sadece kendi şiirlerimi okurken huzur buldum. Bıkmadan yoluma devam ettim, hâlâ savaşıyorum, vazgeçmedim ama umutlarım eskisi gibi değil; daha az. Hayallerim az, düşlerim az. Yaşamak mı? Pek de istemiyorum. Hiçbir şey yapmak istemiyorum, sadece sonsuz uykuyu uyumak istiyorum. Onu da Allah nasip etmiyor; bekliyorum sıramı.
​Şimdiki sessiz çığlıklarımı kimseler görmüyor, anlamıyor, bilmiyorlar. Acımı hep yüreğimde yaşadım. Kimseye zararım olmadı kendimden başka; en çok zararı kendim kendime verdim. Çıkamadım, takılı kaldım her şeye. Her şeyi kafaya takar oldum; sigaranın, çakmağın yanmayışına bile sinir olur hale geldim, takıntılı biri oldum.
​Ancak bu haliyle beni kabul eden bir kadın var; onun için savaşmaya devam ediyorum. Ellerimi bırakırsa, o zaman yaşamanın bir anlamı kalmayacak; işte o zaman gerçekten öleceğim. Hayatım bir hikaye mi, roman mı bilmiyorum. Tek bildiğim; eskisi gibi olmadığı. Sana eski güçlü güven yok artık; artık sadece zamanı geçirmek için yaşayan bir güven var.
​Hayat her şeyimi çaldı benden; sağlığımı çaldı, çocuklarımı çaldı. Annemi aldı zaten; annemden sonra kendime gelemedim. Yaşadıklarım o kadar ağır ki anlatamıyorum. Ben 6 yaşında çocuk olmayı unuttum. Neler yaşadığımı sessiz çığlıklarım bilir. Karanlık gecelere hapsettim kendimi, çıkmaz yolun sonundayım. Bir uçurumda kurtarılmayı bekleyen yalnız biriyim; kalabalıklar içinde yapayalnızım.
​Beni sevenler için savaşmak istiyorum ve savaşıyorum. İnadına savaşıyorum, vazgeçmeyeceğim. Çünkü beni yürekten sevenler de var; onlar için vazgeçmeyeceğim. Kendimden bir beklentim yok ama onlar için yaşayacağım ve ömrüm yettiği kadar onları üzmemeye çalışacağım.
​Şimdi gözlerim yaşlı, siliyorum. Ağlamak istiyorum, ağlayamıyorum. Yürümek istiyorum, beceremiyorum. Bilmiyorum ne haldeyim, nasılım bilmiyorum. Beni ne rahatlatır bilmiyorum. Tek bildiğim şey; şiir yazmak, makale yazmak hoşuma gidiyor.
​Sözlerimi şimdilik burada bitiriyorum. Bir başka makalede görüşmek üzere.