Oda numaram yok benim. Kapıdaki levha her gün değişiyor. Dün “7” yazıyordu, bugün “hiçlik”.

Duvarlar benimle konuşuyor.
Hayır, korkma—bağırmıyorlar. Fısıldıyorlar. En çok sağ duvar seviyor beni. Her gece kulağıma eğilip “buradasın” diyor. Sanki bilmiyormuşum gibi.

Yatağımın adı var: Yusuf.
Çünkü o da gitmiyor. Herkes gidiyor, o kalıyor. Geceleri gıcırdıyor, bana masallar anlatıyor. İçinde yaylar değil, anılar var sanki. Üstüne uzandığımda kalbim değil de hatıralarım batıyor sırtıma.

Pencere biraz kibirli.
Dışarıyı gösteriyor ama dokundurtmuyor. “Bak ama alma,” diyor. Gökyüzünü gösterip geri çekiyor. Ben de ona küstüm. Artık sadece geceleri bakıyorum. Çünkü karanlıkta ikimiz de eşitiz.

Bir de saat var.
Ah, saat… En sadık düşmanım. Tik taklarıyla beni sayıyor. Sanki her saniyede biraz daha eksiliyorum. Ona geçen gün sordum:
“Ben bitince sen de duracak mısın?”
Cevap vermedi. Zaten kimse sorularıma cevap vermiyor, sadece ben cevap veriyorum. İki kişilik konuşmalar yapıyorum tek başıma. Biri ben, biri de daha dürüst olan ben.

Hemşireler geliyor bazen.
Onlar gerçek mi bilmiyorum. Ellerinde iğneler var. Bana “rahatlayacaksın” diyorlar. Oysa ben rahat olmak istemiyorum. Ben hatırlamak istiyorum. Çünkü unuttuğumda… ben de gidiyorum.
Dolap benim sırdaşım.
İçine sakladım kendimi bir gün. Kapattım kapağını, karanlıkta bekledim. Belki beni bulamazlar diye. Ama sonra fark ettim…
Ben zaten kaybolmuşum.

Ayna yok burada.
Kırmışlar.
Çünkü ben kendimi görürsem, gerçek olurum diye korkuyorlar. Ama bilmiyorlar ki ben zaten en çok kendimden korkuyorum.

Bazen kendi adımı unutuyorum.
Sonra duvarlar fısıldıyor yine:
“Sen… sensin.”
Ama kimim ben?

Geçen gece sandalyeyle konuştum.
Bana dedi ki:
“Yalnız değilsin.”
Güldüm. Çünkü o da benim gibi. O da kimse oturmadığında sadece bir hiç.

Burada herkes biraz eksik.
Kimisi aklını bırakmış kapıda, kimisi kalbini.
Ben… ben ikisini de kaybettim galiba.
Ama en kötüsü ne biliyor musun?
Ben aslında delirmedim.
Sadece çok yalnız kaldım.

Ve yalnızlık…
İnsanın içinden birini yaratır.
Sonra o kişi seni yavaş yavaş siler.

Şimdi sus.

Duvar yine konuşacak.

Ben dinlemeliyim.