Giden hep mi suçlu sayılır?Çünkü gitmek güçlü görünür, kalmak ise zayıflıktır. Kapanan her kapı, hep en kolay hedefi seçer, gideni. Oysa kimse durup şu soruyu sormaz kendine, ben ne yaptım da gitti?

Kalmak, çoğu zaman masumiyet gibi anlatılır. Oysa bazen kalmak, görmezden gelmektir, duymamaktır, anlamamaktır. Bir insan durduk yere gitmez. İçinde biriken suskunluklar, anlatılamayan kırgınlıklar, küçücük görülen ama derin izler bırakan o ufak şeyler. Hepsi bir gün omzuna yük olur insanın. Ve sonra bir bakarsın, gitmek bir tercih değil, bir mecburiyet olmuş.

Gidenin ardına bakıp neden gitti demek kolaydır. Ama asıl zor olan, aynaya bakıp ben neyi eksik bıraktım diyebilmektir. Çünkü insan en çok kendine karşı kördür. Haklı olmayı, anlamaya tercih eder çoğu zaman.

Oysa bir ilişkide sadece giden değil, kalan da taşır yükü. Giden adım atmıştır, ama o adımı attıran yollar birlikte döşenmiştir. Bir söz, bir susuş, bir ilgisizlik… Belki de en çok da fark edilmeyenler küçük sorunlar yorar insanı.

Ve gerçek şu ki
Her gidiş bir vazgeçiş değil, bazen son çaredir.
Ve her kalan da masum değildir.,sadece alışmıştır gideni suçlamaya.