Aynı ceviz ağacı.
Aynı üç iskemle.
Sobanın üstünde çay, buharı ince ince.
Hava soğuk değil ama dünya biraz gergin.

Paşa her zamanki yerine oturdu.
Kısmet tabletle geldi.
Cezmi pusulayı masaya koydu ama bu sefer kuzeyi değil, haberleri arıyordu.

Paşa çayı karıştırdı:
“Dünya yine eski huyuna döndü. İnsanlık ilerliyor diyorlar, kavga da beraber ilerliyor.”

Kısmet ekrana bakarak:
“Paşa, herkes konuşuyor ama kimse barış için bağırmıyor. Savaş artık cephede değil, ekranda başlıyor.”

Cezmi yavaş konuştu:
“Eskiden savaş olunca ekmek pahalanırdı. Şimdi savaş lafı çıkınca her şey pahalanıyor.”

Bir süre rüzgâr konuştu. Ceviz ağacından iki dal düştü.

Paşa:
“Bakın, savaş dediğin şey önce kelimeyle başlar. Sonra ekonomi olur. Sonra sınır olur. En son asker olur. Asker geldi mi zaten iş işten geçmiştir.”

Kısmet:
“Dünya artık büyük bir mahalle gibi Paşa. Bir yerde kavga çıkınca herkesin camı titriyor.”

Cezmi pusulayı çevirdi:
“Benim pusula yine kuzeyi gösteriyor ama dünya yönünü kaybetmiş gibi.”

Paşa güldü:
“Dünya yönünü kaybetmez Cezmi. Dünyada insanlar yönünü kaybeder.”

Sobadan çıtırtı geldi.
Çay bitti, Paşa tekrar doldurdu.

Paşa bu haftanın özetini yaptı:
“Bu hafta şunu gördük:
Kimse savaş istemez ama herkes savaşa hazır konuşur.
Ekonomi korkar, siyaset sertleşir, halk sessizleşir.
En çok da garibanın hayatı küçülür savaş lafı çıkınca.”

Kısmet:
“En pahalı şey artık petrol değil Paşa, huzur.”

Cezmi:
“En zor bulunan şey de doğru haber.”

Paşa son çayı doldururken:
“Yaz bunu Kısmet,” dedi.
“Dünya büyüdü, silah büyüdü, ekonomi büyüdü…
Ama insanın aklı aynı büyümedi.
O yüzden her yüzyılda aynı hatayı tekrar izliyoruz.”

Ceviz ağacından bir yaprak daha düştü.

Paşa haftayı kapattı:
“Bu haftanın özeti şu çocuklar:
Dünya büyük bir köy,
Liderler kavga ediyor,
Halk faturayı ödüyor.
Savaş uzakta başlamaz,
Önce insanın kafasında başlar.”

Sobanın içi kızıldı.
Hava karardı.
Üç iskemle bir süre sessiz kaldı.

Paşa en son şunu söyledi:
“İnşallah bir gün haftayı savaş konuşmadan kapattığımız bir dünya görürüz.”