Zaman geçmiyor. Bir baş ağrısının güfteli sancısında, bestelerimle yazılarımı yarıştırıyorum.
Birdenbire vardığımı sandığım zanlı yolların, yine adım atılmamış isyankârlıklarında buluyorum kendimi. Ceplerimde ellerim, ellerimde yaşamak ve kalbimde sahipsiz duygularla… Görünmek için kıyamete varan sokaklarda, ezberlediğim gençlik hatalarımı çöpe attım. Görmek isteyen elbet görür.
Karmaşayı budadım. Gecenin düşmez kalkmaz girdabına, mükemmel olmayan duygular iliştirdim; yine olmadı.
Derin, özden, her hataya düşme pahasına bir kabulle, teslimiyetin edasıyla kimi sevmeye kalksa kalbim; sokakta kaldı.
Kedileri anlıyorum şimdi. Bir kapta ufacık mutluluğa merhaba demek için savrulurken, insan en çok kedileri anlıyor.
Bir daha cahil cesaretle aynı sebeplere kendini sormayacak.
Biliyor.
Yine olmayan bir gece. Mutluluğun külünde kendini izmarit sanıyor.
Zararı bir tek kendine.
Belki bir gün, aynı dünyadan bakan biri olur; kalbine değdiğim gibi orada can bulurum.
O güne dek, hangi sevilmekten payımı alamadıysam, oradan susuyor: gönül.
Şikâyeti geri çevirmez; çiçeklere koklanmak için değil, sulanıp kurumasına izin verilmemesi adına zaferler dizer.
Bir hataydık.
Yine kendi kıyımızdan döndük.
Dilara AKSOY