Ben Dünyaya Küsmedim...


Sevgili dünya gitmek isteyenin çok. Ancak sana gelmek Allah’ın takdiri. O fukara sevgi; o kızılcık yemini ve sonlu düşler özgürlüğümüze diş geçirdi. Kırıldı kalbim. Kalbimin kırılma zamanı Levh-i Mahfuzda yazılı. Yüreğimde yalnız ona muhabbet besleyince dünya ile alakasını keser kalbim.

Sevgili dünya bütün kuşların uçmak istedi. Şarkılar umutlu. Kitaplar aşk dolu. Kalbim başka kalplerle hayhuy eder çok sesli. Yazdığım şiirler emanetimdir. İşte, bu yüzden pencereden seyret evime girme. Ben doydum. O da doydu uzaktan sevmeye. Hayat bu. Bazen sorgusuz yaşamak lazım bazen sineye çekmek…

Bu kitabın hikâyesi bir pencere ile başlıyor. Getirin çiçeklerinizi pencereye. Ağlamak ve aldanmak… Ağlamak güzel mi? Ağlaya ağlaya sabahladı gözler. Ağladıkça güzelleşir ruhumuz. Orada yalnız acıdan bahsedilmez. Gören gözlere insan manzaraları
çizilir vakitlice. Sahi, gördüğüm bütün çiçeklerden daha güzeldir sizin çiçekleriniz.

Sözüm ona müdahili olduğum konu bazen sadece hüzündür. Hayat, pamuk ipliğine bağlıdır bazen. Ama şimdi, içimizde dinmeyen fırtınalar bahanesiyle gayret edip
güzelleşmek vaktidir. İyilik dilekleriyle hayata tutunmak vaktidir şimdi. Ağır aksak fakat umutla çoğalarak yaşıyorum bu hayatı.

Yazdığım şiirler yaşamın güzelliğine atıfta bulunsun istiyorum.


…
Pencereden baktım, Dağların içini gördüm
Pencereden baktım. İkbalde umut vardı.
Yağmur çiseliyordu.

Bu kitap, hayatın içinden bir aynadır. İnsana kâinatı, hikmeti ve insanın kendine olan yolculuğunu hatırlatır. Yazılan şiirler bir penceredir. Gelin, bu pencerede bir çay molası verin. Siz dinlemeye koyulun yeter. Şiirler hep bir ağızdan, -Bir Kaşık Suda Devran- diyerek başlar sonsuzluk şarkısını söylemeye.

Son olarak beni doğrultan baba duasıdır ve anne şefkatidir.
Kâğıda düşmüş sözün tesiri bundandır. Göğümde karanlıklar yoktur.


Evet beni bu yolculukta beni yalnız bırakmayan başta aileme ve sonra samimiyetiyle, iyi niyetiyle yanımda olan bütün dostlarıma çokça selam ve sevgilerimle.

Adana
2026

-Mahvash-
Munise Senem UÇAR