İstanbul’un sabahı eskiden anlatılan hikâyelerden çok farklıydı. Gökyüzü artık sadece bulutlara ve kuşlara ait değildi. Sessizce süzülen ulaşım kapsülleri, yüksek irtifada ilerleyen enerji hatları ve atmosferi temizleyen dev hava kuleleri gökyüzünün yeni parçalarıydı. Ama yine de Boğaz’ın üzerinden esen rüzgâr, yüz yıl önceki gibi tuzlu ve serindi.

Deniz, camdan dışarı bakarken bu düşüncelere dalmıştı. On altı yaşındaydı ve bugün hayatının en önemli günlerinden biriydi. Çünkü bugün ilk kez Küresel Zihin Ağına bağlanacaktı.

Eskiden insanlar interneti ekranlardan kullanırmış. Telefonlara bakar, klavyelerle yazı yazarlarmış. Ama artık teknoloji bambaşka bir noktaya gelmişti. Küresel Zihin Ağı, insanların bilgiye doğrudan erişmesini sağlayan dev bir sistemdi. Beyin arayüzleri sayesinde insanlar dünyanın her yerindeki araştırmalara, keşiflere ve anılara birkaç saniye içinde ulaşabiliyordu.

Deniz’in yaşadığı bina da eski binalara hiç benzemiyordu. Duvarları canlı bir organizma gibi çalışan biyomalzemelerden yapılmıştı. Gün boyunca güneş ışığını emip enerji üretiyor, gece ise depoladığı enerjiyi kullanıyordu. Çatıdaki dikey bahçe apartmandaki herkese sebze ve meyve sağlıyordu.

“Deniz, hazır mısın?” diye seslendi annesi.

Deniz derin bir nefes aldı.

“Hazırım.”

Salonun ortasında yarı dairesel bir koltuk vardı. Bu, bağlantı koltuğuydu. Deniz yavaşça oturdu. Başına hafif bir bant yerleştirdi. Sistem birkaç saniye boyunca beynin sinyallerini analiz etti.

Bir ses duyuldu:

“Bağlantı başlatılıyor.”

Bir anda her şey değişti.

Deniz artık koltukta değildi.

Kendini dev bir kütüphanenin ortasında buldu. Ama burası sıradan bir kütüphane değildi. Raflar sonsuza kadar uzanıyordu ve her raf ışıkla parlayan veri küreleriyle doluydu.

Bir rehber hologram ortaya çıktı.

“Hoş geldin Deniz,” dedi. “Burası Küresel Zihin Ağı’nın bilgi alanı.”

Deniz şaşkınlıkla etrafına bakıyordu.

“Gerçek mi burası?”

“Hayır,” dedi hologram. “Ama zihnin bunu gerçek gibi algılıyor.”

Deniz ilk veri küresine dokundu.

Bir anda kendini Antarktika’da buldu.

Buzulların arasında dev bir şehir yükseliyordu. Şeffaf kubbelerin altında insanlar yaşıyor, araştırmalar yapıyorlardı. Küresel ısınmayı durdurmak için atmosferi onaran mikro makineler burada üretiliyordu.

Bir bilim insanı grubunun yanında durduğunu fark etti. Onlar bir enerji reaktörü üzerinde çalışıyordu.

Hologram konuştu:

“Bu şehir 2089 yılında kuruldu. Dünya’nın iklim dengesini korumak için yapılan en büyük projelerden biri.”

Deniz hayranlıkla etrafına baktı.

Ama keşifler bitmemişti.

Bir sonraki küreye dokundu.

Bu sefer gökyüzü tamamen karanlıktı.

Deniz uzaydaydı.

Karşısında dev bir yapı duruyordu. Ay’ın yüzeyinde kurulmuş bir şehir. Işıklar kraterlerin arasında parlıyordu. İnsanlar düşük yerçekimine alışmış şekilde yürüyordu.

Ay kolonisi.

“İnsanlık burada kalıcı yaşam kurmayı başardı,” dedi rehber. “2120 yılında ilk Ay doğumları gerçekleşti.”

Deniz nefesini tuttu.

Bir insanın başka bir gök cisminde doğması… Bu düşünce bile ona inanılmaz geliyordu.

Ama en şaşırtıcı şey henüz gelmemişti.

Hologram Deniz’i başka bir veri alanına götürdü.

Bu alan diğerlerinden farklıydı. Işıklar daha loştu ve veri küreleri daha azdı.

“Burası nedir?” diye sordu Deniz.

Hologram birkaç saniye sessiz kaldı.

“Burası yasaklı arşiv.”

Deniz kaşlarını çattı.

“Neden yasaklı?”

“Çünkü bazı bilgiler kontrol edilmezse insanlık için tehlikeli olabilir.”

Ama merak Deniz’in içini kemiriyordu.

Bir küreye dokundu.

Bir anda etraf karardı.

Görüntüler ortaya çıktı.

Yüz yıl önceki dünya…

Şehirler kirli hava ile kaplıydı. Okyanuslarda plastik yığınları vardı. Ülkeler arasında savaşlar sürüyordu. İnsanlar teknolojiyi hızla geliştirirken aynı zamanda gezegenlerini tüketiyordu.

Deniz ürperdi.

“Gerçekten böyle miydi?” diye sordu.

“Evet,” dedi hologram.

“Peki sonra ne oldu?”

“İnsanlık bir dönüm noktasına ulaştı. Eğer değişmezlerse gezegenlerini kaybedeceklerini anladılar.”

Deniz görüntülere bakmaya devam etti.

Bilim insanları yeni enerji sistemleri geliştiriyordu. Ülkeler büyük anlaşmalar yapıyordu. Atmosferi temizleyen projeler başlatılmıştı.

Yavaş yavaş dünya iyileşmeye başlamıştı.

Deniz gözlerini kapattı.

Bağlantı sona erdiğinde tekrar koltuktaydı.

Salon sessizdi.

Annesi merakla sordu:

“Nasıl geçti?”

Deniz pencereye yürüdü.

Boğaz’ın üzerinde süzülen ışıklı hava gemilerine baktı. Uzaktan bir uzay asansörünün ışıkları görülüyordu; Dünya’dan yörüngeye uzanan dev bir yapı.

Gökyüzü artık eskisinden çok daha farklıydı.

Ama Deniz bir şeyi anlamıştı.

Gelecek sadece teknolojiyle kurulmamıştı.

İnsanların korkularıyla yüzleşmesi, hatalarını kabul etmesi ve birlikte çalışması sayesinde oluşmuştu.

Deniz gülümsedi.

Belki yüz yıl sonra bir çocuk daha gökyüzüne bakacak ve aynı şeyi düşünecekti.

“Gelecek… aslında bizim bugün yaptığımız seçimlerin sonucu.”

Ve o anda Deniz bir karar verdi.

Bir gün o da insanlığın bir sonraki büyük keşfinde yer alacaktı.

Belki Mars’ta.

Belki yıldızlar arasında.

Ama kesin olan bir şey vardı.

İnsanlık artık sadece Dünya’nın değil, evrenin hikâyesini yazmaya başlamıştı.