2
Yorum
6
Beğeni
5,0
Puan
230
Okunma
Mensur Şiir
(Düştüm… Ama Salıncaklar Hâlâ Bekliyor)
Düşlerimde küçük küçük salıncaklar kurmuştum.
Her sallanışımda gökyüzü kocaman bir denize dönüşüyordu,
yüzüyordum orada, hafif, özgür, cümlelerim tamamdı, yarım değildi hiçbir şey.
Oysa şimdi düşüncelerim hapis,
kurduğum cümleler yarım yamalak kalmış.
Bugün kurduğumuz yalanlara yarın kendimiz inanıyoruz;
eğer bu devran böyle giderse,
o günlere az kaldı, biliyorum.Ve düştüm…
Gündüzün ortasında geceye düşer gibi, ağır, sessiz.
Kadın olmamak şans mı, bilemem.
Ama kadınların durumu kötü, bunu çok iyi biliyorum.
Üreten kadın, büyüten kadın, yetiştiren kadın…
Kör düğümü atan da kadın, açacak olan da kadın.
Çocuklarını ayrım gözetmeden büyütmeli anne,
namus bekçiliği yapmadan, kölelik etmeden.
Herkesin hayatı kendini ilgilendirir demeli,
ama aile sorumluluğunu unutmadan.
Zinciri ören el, zinciri kıracak el aynı el.
Bu döngü de tıpkı o yarım cümleler gibi:
Kendimiz kuruyoruz hapishaneyi,
kendimiz inanıyoruz yalanlara.
Ama bak, salıncaklar hâlâ orada duruyor.
Rüzgârda hafifçe sallanıyorlar, boş bekliyorlar.
Belki yeniden bineceğim birine,
belki sen bineceksin.
Yarım cümleleri tamamlayacağız birlikte,
yalanlara inanmayı bırakacağız.
Denize dönecek yine o sallanış,
gökyüzünde yüzeceğiz.
Çünkü düşmek, yeniden kalkmak için en sağlam zemindir.
Ve o kör düğüm, aslında açılmak için bağlanmıştı zaten.
Gündüz Yavuz’dan ilhamla
9 Mart 2026
5.0
100% (3)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.