Bir köyün kenarında, rüzgârın bile yönünü değiştirdiği bir ev varmış. O eve, Mavi adında yaşlı bir kadın yaşarmış. Adını, gözlerinin deniz gibi mavi oluşundan almış.

Mavi kimseyle konuşmaz, kimseye karışmaz, kimsenin gözüne doğrudan bakmazmış.

Köylüler bilirmiş ki onun bakışı bir beddua kadar keskindir.

Ne zaman biri ona haksızlık etse, ne zaman biri onun kalbini kırsa, o sadece sessizce " "Alkah ıslah etsi" dermiş.

Ama o söz, rüzgârla birlikte dağlara çarpar, geri döner, sahibini bulurmuş.

Bir gün köyün gençlerinden biri Mavi’nin bahçesindeki bir ağaçtan bir elma koparmış.
" Bir elma ne olacak ki? " demiş.

Ertesi sabah sesi gitmiş. Ne konuşabiliyor, ne de bağırabiliyormuş.

Köyde fısıltılar dolaşmaya başlamış.
" Mavi’nin bedduası tuttu".

Oysa Mavi o gece sabaha kadar dua etmiş,
" Allah’ım, gençtir, affet onu"

Ama bazı sözler, bir kez ağızdan çıkınca geri dönmezmiş.

Yıllar geçmiş. Genç adam konuşmayı yeniden öğrenmiş ama sesi kısık kalmış.
Nezaman bir elma görse, Mavi’nin mavi gözleri gözünün önüne gelirmiş.

Bir gün köye, kasabadan genç, kibirli bir tüccar gelmiş. Paranın gücüne inanır, kimseyi umursamazmış.

Mavi’nin bahçesinin önünden geçerken, kurumuş elma ağaçlarını görünce alay etmiş.

"Bu ağaçlar da senin gibi ölmüş nine!"

Mavi, başını kaldırmadan, sadece bir cümle söylemiş.
" Dilinin kestiği, kaderini biçsin evlat".

O günden sonra tüccarın işleri ters gitmeye başlamış.
Malları çalınmış, dostları yüz çevirmiş, sesi çatallaşmış.
Ne zaman konuşsa, kelimeleri birbirine dolanır. kimse onun anlayamazmış.

Aylar sonra perişan halde Mavi’nin kapısına dayanmış.
" Affet beni Mavi nine, sözlerimden pişmanı".

Mavi gözlerini kapatmış, derin bir nefes almış:
" Ben affettim, evlat", demiş "Ama söz, bir kez göğe yükselirse, geri dönmez" demiş.

O günden sonra köyde kimse kimsenin kalbini kırmaya cesaret edememiş.
Çünkü herkes bilirmiş ki:

Bazı sözler, bir beddua kadar keskindir.