Bazı ilişkiler veya evlilikler büyük hatalar yüzünden değil, küçük ihmaller yüzünden yıpranırmış.

İnsan bazen fark etmeden kırar; bazen de kırıldığını söylemek yerine susmayı/gitmeyi seçer.

Sonra o suskunluklar birikir ve iki insanın arasına görünmez duvarlar örer.

Hiç kimse bir ilişkinin içinde tamamen masum değildir aslında.

Bir tarafın aceleciliği, diğerinin suskunluğu veya öfkesine dönüşür…

Birinin ihmali, diğerinin kırgınlığının büyümesine.

Ve zamanla hepsi aynı hikâyenin parçası olur.

İnsan geriye baktığında kendi hatalarını da görür tabii.

Belki bazı anlarda daha sabırlı olabilirdim; bazı sözleri söylemeden önce biraz daha durup düşünebilirdim.

Bazen kendi yorgunluğunuza, kendi doğrularınıza fazla kapılıp karşınızda duran o kalbi yeterince anlamadığınız zamanlar da olmuştur.

Ama insan bunları kabul edince anlıyor ki her kırgınlık sadece karşı tarafın eseri değildir.

Bazen de insan başka bir gerçeği fark eder:

Birisi sizi sevdiğini söyleyebilir.
Ama hayatının öncelikleri arasında size yer vermez.

Gelecekle ilgili planlar yaparken sizin adınız o cümlelerin içinde geçer belki ama maddi manevi her türlü yatırmını başka yöne yapar.

O zaman insan sevginin sadece söylenen bir söz değil, paylaşılan bir yön ve ortak bir yol olduğunu anlar.

Yine de hayatın öğrettiği bir gerçek var ki:
Bir ilişkiyi ayakta tutmak tek kişinin çabası değil ancak iki kişinin çabasıyla mümkündür.

Sevgi sadece hissetmek değil; emek vermek, dinlemek ve zamanında birbirine ulaşabilmektir.

Hayatın en sert derslerinden biri de şudur:

Haklı olmak bazen bir şeyi kurtarmaya yetmez.
Bazen önemli olan haklı çıkmak değil, birbirini kaybetmemektir.

Ama bunu çoğu insan biraz geç öğrenir.

Yine de her bitiş sadece bir kayıp değildir.

Bazen insanın kendini görmesi, hatalarını anlaması ve büyümesi için de bir yoldur.

Belki de bazı aşklar, hayatımızda kalmak için değil; bize bir şey göstermek için gelir görevini tamamlar ve gider.

İnsanı biraz daha olgunlaştırmak, kalbini başka bir sevgiye hazırlamak için yaşanır.

Tüm bu iç hesaplaşmalardan sonra, insan bir şöyle düşünmeye başlar,

Madem her şeye rağmen olan oluyor, geriye dönüp aynı hataların içinde kaybolmanın da bir anlamı yoktur.

Önemli olan, insanın öğrendiklerini her an aklında tutup hayata yeniden ve daha açık bir yürekle yeniden balayabilmektir.

Aynı hataların yapılmadığı tertemiz bir sayfayla...

Ve herşey sadece sırf bunun için yaşanmıştır kimbilir...
Kabulde ve akışta kalmak dileğiyle...

Özlem SABA