O sadece bir çiçek değil; sabrın, zarafetin ve içsel huzurun sembolüdür şelale orkide çiçeği. Ormanın derinliklerinden gelen o asil koku, adeta krallara layık bir görkem taşır. Yorgun omuzlara örtülen naif, nurdan bir şal gibi korur ve sıcacık ısıtır seni.
Çiçeğin zarafeti de çektiği acılardan, kederden ve gamın harmanlanmasıyla bir cevhere dönüşür. İçerideki sızılar, dışarıya bir aydınlık ve güzellik olarak süzülür. Bu durum, insanın yaşadığı zorlukların sonunda ulaştığı olgunluğu temsil eder.

Varlığın en sessiz ve huzurlu hali, bu orkidenin salkımlarında bir ney taksimi gibi yankılanır. Bu noktada ne bir keder ne de bir isyan kalmıştır; sadece "suskun sular" ve huzur vardır. Dallardan sarkan her bir çiçek, Gökten yere uzanan sessiz bir âmin duasıdır. Her biri birer şükür damlasıdır.

Şelale orkidesi, hızla akan bir su şelalesinin aksine, zamanın durduğu bir anı simgeler. O, telaşın sona erdiği, sadece var olmanın yettiği en yüksek huzur makamıdır. Erdemin, bereketin ve ince zevkin sembolü olarak ruhun mahzunluğunu dinginleştirir.

Velhasıl kelam bu şelale orkidesi, sadece toprağa değil, bir ömrün tüm dönemeçlerine kök salmıştır. "Ölene kadar yanındayım" sözü, bu orkidenin her bir boğumunda vücut bulan o sarsılmaz sadakatin sessiz yeminidir. Zaman her şeyi eskitse de, mevsimler değişip rüzgarlar sertleşse de, o naif dallar ruhuna siper olmaktan asla vazgeçmez. Çünkü gerçek bir dostluk ve köklü bir sevgi, tıpkı bu çiçek gibi, sadece güneşli günlerin süsü değil; karanlığın ortasında parlayan bir kandil, son nefese kadar sürecek huzurlu bir refakattir.