Bir zamanlar, küçük bir kasabada, herkesin " Pabucu yırtık" diye çağırdığı bir çocuk yaşardı. Gerçek adı Edeb’ ti ama kimse onu öyle bilmezdi ve çağırmazdı. Ayakkabısının burnu yırtıktı, her adım attığında içine toz, çakıl taşı girerdi. Yine de Edeb gülümsemeyi hiç bırakmazdı. Her sabah erkenden kalkar, fırının önüne giderdi. Fırıncı Ömer amca her gün ona bir sıcak ekmek verirdi. Edeb o ekmeği ikiye böler, yarısını sokak kedilerine, yarısını da kendine ayırırdı.

Bir gün kasabaya yeni bir çocuk grubu geldi.
Zengin ailelerin çocuklarıydı, onlar yaz tatili için gelmişlerdi.
Sokak ortasında,Edebi görünce alay ettiler.

- " Bakın pabucu yırtık, ekmek dileniyor" dediler.

Edeb başını eğdi, hiç birşey söylemedi.
Tam o an Ömer amca fırında dışarıya çıktı , elinde taze bir ekmek vardı.

- " Al bakalım Edeb, bu gün de sıcacık" dedi.

Edeb ekmeği aldı, tam kedilere doğru yürürken çocuklardan biri koşup elinden ekmeği kaptı.

-" Bakalım bu ekmek gerçekten sıcak mıymış?" dedi ve ekmeği yere fırlattı.

Ekmek toza bulandı. Edab’ in gözleri doldu ama ağlamadı.

Eğildi, ekmeği yerden aldı, tozunu silkeledi.

-" Kirli de olsa, paylaşmak güzeldir" dedi

O an fırıncı Ömer amca her şeyi görüp duymuştu.

Çocuklara doğru dönüp, sertçe konuştu.

-" Birinin elinden ekmeğini almak, sadece ekmeğini değil, kalbini de kırmaktır". dedi.

Çocuklar beklenmedik bir tepki ile karşılaşınca, çok utandılar .

Ertesi gün hepsi, hep birlikte fırının önüne geldiler.
Yanlarında yeni bir çift ayakkabı ve taze bir ekmek vardı.

Edeb’ e doğru yaklaştılar ve,
-" Edeb, özür dileriz",
" Bu ayakkabılar senin için, onları sana getirdik",dediler.

Edeb gülümsedi, ayakkabıları aldı ama hemen giymedi.

-" Benim pabucum yırtık ama kalbim sağlam", " Yine de sizlere teşekkür ederim". dedi.

O günden sonra kasabada kimse kimsenin elinden ekmeğini almadı.
Çünkü herkes öğrendi:

Gerçek zenginlik, paylaşmayı bilen kalpte saklıdır.