Bir bayram sabahı uykulu gözlerimi açtığımda ablamı görüyorum karşımda. Ablam o sabah tatilden dönmüş, yalnız ufak bir kaza geçirmiş bir şekilde duruyor karşımda. Onu yaz evimizin olduğu köyümüzde bal arısı sokmuş ve yüzünün yarısını şişirmiş nerdeyse. Böyle garip uyanıyoruz bayram sabahına ahşap evimizde. Ama bu şişlik bile gölgelemiyor çocuksu sevincimizi.

İşte şimdi ahşap evimizdeyiz. Yine deli dolu, yine sevinçliyiz. Annemin salona koyduğu uzun kuzine sobanın tepesine çıkıp, sırayla aşağı atlıyoruz ahşap merdivenin yanından. Gülücük seslerimiz kırmızı halıya karışıyor. Belki bu yüzden çok renkli, bol çiçekli duruyor.

"Bugünlerimizi de aynı heyecanla anlatacağımıza eminim. Ama geçmiş hep yaşandıktan sonra daha çok anlam kazanıyor. Ve kaçırılan her dakika, özlemler bırakıyor mutluluğa aşina ruhlarımıza. Bu yüzden çok seviyoruz mazimizi. Kimseye göstermeden saklıyoruz hüzünlerimizi. Bir sandıktan farksız duruyor geçmiş gözlerimizde. Ağladığımız ve güldüğümüz günler hep zihnimizde..."


Annem biraz daha büyüdüğümüzde anlatıyor o günleri bize. Bayram sabahlarına dair anılar süslüyor iç dünyamızı. İçimiz cız ediyor, duyduğumuz her güzel şeyde. Ve yeniden okuyoruz hayatı işte şimdi hep birlikte.

Ablamın bir bayram sabahında sevinçle uyandığını öğreniyorum bu anılardan birinde. Yastığının altında babamın bir gün önce ilçe pazarından aldığı çoraplar. Ve yaz evini saran küçük mutluluklar. Ablam kimse almasın diye yastığının altında saklıyor çoraplarını. Ve gerçekten tarif edilemeyecek mutluluklar sarıyor bu evin dört yanını. Ben henüz çok küçük olduğum için, sonradan duyarak eşlik ediyorum bu mutluluğa. Az bir şeyle yetinmeyi bilen eski günlerimize. İçim cız ediyor şimdi bile hatırladıkça bu güzellikleri. Düşündükçe dünyamızı kaplayan almak hırsını. Tükettiği şeylerle, huzuru da tüketmeye alışmış gençliğimizi. Yine de mutlu olamayan benliğimizi. Kapatıyorum yeniden gözlerimi. Kırmızı halıyla büyütüyorum en güzel düşlerimi.

Her çocuğun geçmişi algılayışı ve geçmişe bakışı farklı farklıdır. Kimi çocuk özlemle ve iştiyakla anlatırken o günleri, kimisi sitemlerden, ihmallerden dem vurur hatırladıkça. Bakış açımız çocukluğumuz kadar, bugünlerimizi de etkiler bu yüzden. Kiminde kasırga etkisi yaparken geçmiş, kimisi için neşe saçar. Ben de çocukluğunu tüm yokluklarına rağmen güzel hatırlayanlardanım işte. En deli, en çocuk hallerimizi özlemle anımsayanlardanım. Adı üstünde sadece çocuğuz. Ve öyle saf, öyle dopdoluyuz umutlarla. Yarına kurulmuş düşlerimiz yok belki o yaşlarda. Ama her gün bizi bekleyen değişikliklerle biz rengarengiz. Plansız, tasasız ve yeni şeyler öğrenmek konusunda pek bir telaşlıyız. İçimizdeki merak bizi korkusuz yapıyor öyle ki. Ne ateşin koru, ne yol kenarındaki su arkı ve ne de bir köpeğin havlayışı ürkütmüyor bizi.


İşte ablamın gelişi çift bayram oluyor benim için o bayram sabahı. Evde bizzat bayram havası esiyor o sabah. O sabah da diğer sabahlar gibi, umutla açıyorum çapaklanmış gözlerimi. Kocaman ve sık kirpiklerimin arasından zorla bakıyorum beni sevindiren sürprizlere. Annem yetişiyor, yüzümün yıkanmasına. Bazı sabahlar dakikalar süren yıkama işine. Neyse doktorun verdiği damla yetişiyor bu defa, imdadımıza. Alerjiler de, karamsarlıklar gibi uçup gidiyor gökyüzüne. Annem eli hünerli bir terzi bir yönüyle. O bayram da annemin elinden giyiniyoruz en yeni elbiseleri. Tül eşarplardan yapılmış, kat kat eteklerimizi kah kah da uçları pileli renkli kıyafetlerimizi. Oyuncak bebeklerimiz de nasibini alıyor bayramlıklardan. Onlara da kıyafetler dikiyoruz artan kumaşlardan. Bayram tüm sıcaklığıyla geliyor bu kente. Seviniyor öyle ki, oyuncak bebekler bile.

En acı şeylerle, en tatlı şeyler unutulmazmış kolay kolay. Kırık parçalarından geçmişin, bunlar şimdilik akılda kalanlar. Geçmişin güzel yanlarıyla ancak, yeniden kurulabilir hayatlar. Bıkmadan mazisine, seyahat yapabilmeli bu yüzden her insan.


Kırmızı halı, desenlerinden çiçekler topluyorum son kez. Renklerinden yeni dünyalar. Hissettiğimiz ölçüde bayramlar göreceğimize inanıyorum seninle. Takılmadan senelere, çocuksu gülüşler bırakıyorum yine senin üstünde. Annemin beni çağıran sesiyle bölüyorum şimdilik bu güzelliği. Ve bir kez daha kapatıyorum, seninle odama açılan pencereyi. En çok senin farklı renklerine aşığız şimdi. En çok o renklere hasret. Güzel kardeşliklere muhtacız şimdi. Onunla kurulur ancak güzel bir gelecek.

Kırmızı halı, çocuk saflığıyla bir kez daha bakıyorum sana. El sallıyorum işte yeniden geçmişte kalan baharlara. Perdeyi isteyerek kapatıyorum bu kez de. Yeniden açmak ve yenilenmek istiyorum bir kez daha. Bekle beni küçük çocuk. Küsmeden hayata. Özletme bana kendini nolur. Bir daha bir daha gel yanıma.

Bayramımız bayram olsun, çocukluğumuz daimi, telaşlarımız anlamlı, huzurumuz baki...