ne yapmalıyım diyorum, komşu duvarında ampul kadar çökmüş.
vapur iskelesiın ortasında duruyor gün, küllük gibi ve ödenmemiş.
benim içimde buzdolabı gibi bir ağırlık, bozuyorum ama yerinden oynamıyor.
sorularım sigorta kutusu gibi üst üste; en altta hep aynı: ben nereye
sığarım.
gece ampul gibi ağır;
koyuyorum başıma, uyku olmuyor.
bir bardak su içiyorum, dünyaya inanmak için;
su da bazen kırık aynadan akıyor.
bir kibrit yakıyorum, adı dayanmak;
alevi kısa, dumanı uzun.
bu keder, kırmızı bir ip gibi;
ıslanınca daha çok yapışıyor.
komşunun kahkahası duvardan sızıyor, bende utanma bir kapak kapanıyor.
sorularım paspas gibi üst üste;
en altta hep aynı:
ben nereye sığarım.
vapur iskelesida rüzgar dönüyor, benim içimde paspasın pası dönüyor.
çocukluğum çatal gibi cebimde çınlıyor, harcayamıyorum;
her şey pahalı.
bir bardak su içiyorum, dünyaya inanmak için;
su da bazen kırık aynadan akıyor.
gözlerim tabak gibi:
içi dolu, üstü kapalı; ben sayıyorum.
gece düğme gibi ağır;
koyuyorum başıma, uyku olmuyor.
bir kibrit yakıyorum, adı dayanmak;
alevi kısa, dumanı uzun.
komşunun kahkahası duvardan sızıyor, bende ince bir umut bir kapak kapanıyor.
sorularım kettle gibi üst üste;
en altta hep aynı:
ben nereye sığarım.
köprü altıda rüzgar dönüyor, benim içimde yorganın pası dönüyor.
çocukluğum tabak gibi cebimde çınlıyor, harcayamıyorum;
her şey pahalı.
bir bardak su içiyorum, dünyaya inanmak için;
su da bazen kırık aynadan akıyor.
gözlerim makas gibi:
içi dolu, üstü kapalı;
ben yürüyorum.
gece kibrit gibi ağır;
koyuyorum başıma, uyku olmuyor.
bir kibrit yakıyorum, adı dayanmak;
alevi kısa, dumanı uzun.
kırılan şeyin sesi uzun sürer, ben orada yaşarım.



otobüs kartı

ceplerimde bozuk para yok
şehir benden hep temassız geçiyor
otobüs kartımın üzerinde
bin kere basılmış bir yalnızlık var

turnikeden geçerken
içimde bir kapı daha kilitleniyor
“yetersiz bakiye” diyor ekran
keşke ruhum da böyle söylese
açık açık, utanmadan

camdan dışarı bakıyorum
sokak lambaları sırayla yanıyor
benim içimdeki lambalar
sıra bile beklemiyor