Darağacına Astım Hayallerimi

Yorgun bir şafağın gri renginde kurdum sehpamı,
Gözünün yaşına bakmadan bitirdim bu ihtişamı.
Bir bir uğurladım içimdeki o şen, renkli dünyayı,
Ne bir vasiyet bıraktım geriye, ne de bir yaşam gamı;
Kendi ellerimle darağacına astım hayallerimi.

Önce çocuksu gülüşlerim çekildi o dar ipinde,
Sonra umutlarım can verdi gecenin en derin yerinde.
Rüzgâr estikçe sallanır hatıralar ruhun çölünde,
Bir bahar bekleyişi tükendi ömrün son seferinde;
Kendi ellerimle darağacına astım hayallerimi.

Adım adım yürüdüm, bu ıssız yolun sonu bir uçurum,
Kırık dökük sevdalar içinde perişan halim,
Meğer ne çok yük biriktirmişim, şimdi her şeyden duruyum,
Zaman insafsız bir cellatmış, ben ise sadece bir kulum;
Kendi ellerimle darağacına astım hayallerimi.

Şimdi bütün sözler birer düğüm, boğazım suskun ve dar,
Hangi limana sığınsam fırtına, her yanım boran ve kar.
Yıktım bütün kaleleri, artık ne bir dost var ne de yâr,
Gömüyorum karanlığa, içimde ne varsa aşka dair ,
Kendi ellerimle darağacına astım hayallerimi.

Yorgun kalem düştü elden, kâğıt sarardı ve bitti sızı,
Kendi küllerinden doğar mı artık bu sönmüş şans yıldızı?
Veda vakti geldi çattı, mühürlendi gönlün enkazı,
Hüküm verildi bir kere, dindiremez kimse bu avazı;
Böyle bitirdi sözü, sessizce çekildi mahzun Filiz.

Derya Filiz küyük