Ben bunu da sabah biliyordum.
Bu sefer çay taşmadı.
Taşan şey sabırdı.

Camın önüne geçtim.
Pijama aynı.
Dünya biraz daha gergin.
Hava soğuk değil ama yüzler öyle.

Dedim ki:
“Bu hafta herkes hazır bekledi,
kimse hazır değildi.”
Cam yine ses çıkarmadı.
Alıştı artık.

Son yedi günde dünya hızlandı.
Ama ileri gitmedi.
Aynı yerde daha hızlı dönüyoruz gibi.

Amerika bu hafta yüksek sesle konuştu.
Mikrofonu güçlü olan hep güçlü sanılıyor.
Seçim kokusu uzaktan bile gelir.
Ben dedim ki:
“Sandık yaklaşınca kelimeler kas yapar.”
Cümleler sertti, vaatler iri.
Ama takvim sabırla baktı.

Ortadoğu yine hassastı.
Bir açıklama geldi,
arkasından bir açıklama daha.
Cümlelerin tonu yükseldi,
haritalar sessiz kaldı.

Ben dedim ki:
“Harita konuşmuyorsa, insanlar konuşuyordur.”
O kısım beni yordu.
Cam biraz daha buğulandı.

Avrupa bu hafta temkinliydi.
Temkin onların sporu.
“Endişeliyiz” dediler.
Ben artık bu kelimeyi duyunca çayı karıştırmıyorum.
Çünkü biliyorum:
Endişe uzun süreli bir dekor.

Ekonomi tarafı yine renkliydi.
Ekranlar yeşil görünce herkes rahatlıyor.
Ben markete gidince renkler kayboluyor.
Etiket değişmiş.
Kasadaki yüz ifadesi değişmemiş.

Dedim ki:
“Rakam büyüdükçe insan küçülmemeli.”
Bu cümleyi kimse manşet yapmaz.
Olsun.

Türkiye’de hafta tanıdık geçti.
Bir gün reform konuşuldu.
Bir gün tasarruf.
Bir gün birlik.
Ertesi gün herkes kendi hesabına döndü.

Yorumcular yine ikiye bölündü.
Sosyal medya dörde.
Gerçek hayat tek kaldı.

Ben dedim ki:
“Gürültü artınca gerçek kısılır.”
Sokakta ses yoktu.
Herkes işine yetişme derdinde.

İklim desen şaşkın.
Bir gün güneş açtı,
ertesi gün yağmur.
Toplantılar yapıldı yine.
Hedef 2050.
Benim hedef akşam.

Dedim ki:
“Uzak tarih rahatlatır,
yakın tarih düşündürür.”

Medya bu hafta daha hızlı koştu.
Aynı olay, üç farklı ton.
Biri felaket dedi.
Biri fırsat.
Biri “az sonra.”

Ben hepsini kapattım.
Cam açık kaldı.
Gerçek yayın orada.

Haftanın sonunda şunu anladım:
Kimse geri adım atmıyor.
Ama kimse ileri de gitmiyor.
Dünya frene basmadan yavaşlamak istiyor.

Bu pek mümkün değil.

Şunu da yazayım:
Bu hafta kim kazandı bilmiyorum.
Ama herkes biraz daha yoruldu.
Konuşan konuşmaktan,
duyan duymaktan.

Ben mi?
Ben buradayım.
Pijama aynı.
Cam aynı.

Sadece çayın tadı biraz daha sert.

Haftaya bakarız.