Sevgili okurlar,

Umman’da kapanan kapıların ardından dünya siyasetinde yeni bir perde açıldı. ABD Başkanı Donald Trump, diplomasi masasında istediğini bulamayınca gözünü yeniden askeri güce çevirdi. Bu tercih, aslında Washington’un uzun süredir benimsediği bir refleksin devamı: “Müzakere sonuç vermezse, güç gösterisi devreye girer.”

Trump’ın askeri yolları öne çıkarmasının birkaç nedeni var. Öncelikle caydırıcılık… İran’ın nükleer programı ve bölgedeki vekil güçleri, ABD için ciddi bir tehdit olarak görülüyor. Masadan kalkar kalkmaz yapılan yığınak, Tahran’a “sınırlarını bil” mesajı vermek için. İkinci neden iç politika. ABD’de güçlü lider imajı, dış politikadaki sert hamlelerle pekişir. Trump, bu hamleyle hem Kongre’ye hem seçmenine “ABD’nin çıkarlarını koruyorum” demek istiyor. Üçüncü neden ise müttefiklere güvence. Körfez ülkeleri ve İsrail, İran’ın nüfuzundan endişe duyuyor. ABD’nin askeri varlığını artırması, bu ülkelerin güvenlik algısını güçlendiriyor.

Peki, sevgili okurlar, bu yığınak doğrudan bir saldırının habercisi mi? Olasılık hâlâ güçlü. Özellikle İran’ın nükleer tesislerine yönelik sınırlı hava operasyonları ihtimal dahilinde. Ancak geniş çaplı bir kara harekâtı, hem maliyetli hem de kontrol edilemez sonuçlar doğuracağı için zayıf bir ihtimal. Trump’ın stratejisi daha çok “sınırlı operasyonlarla baskı kurmak” üzerine kurulu görünüyor.

Ortadoğu’da bu yeni gerilim dalgası, Türkiye dahil tüm bölgeyi etkileyecek. Enerji fiyatları dalgalanacak, güvenlik politikaları yeniden gündeme gelecek. Rusya ve Çin’in İran’a daha fazla yaklaşması ise küresel dengelerde yeni blokların oluşmasına yol açabilir.

Sonuçta, Trump’ın askeri yolları tercih etmesi, diplomasi masasında yaşanan başarısızlığın bir yansımasıdır. İran’a doğrudan bir saldırı ihtimali hâlâ masada, ama bu saldırının kapsamı büyük bir savaş değil, daha çok sınırlı operasyonlar şeklinde olabilir. Tarih bize gösteriyor ki, her güç gösterisi sonunda yeniden müzakere masasına dönüşür.

Elit Çevreler ve İlişkiler: Dosyalar, iş dünyası, siyaset ve medya elitlerinin birbirleriyle nasıl iç içe geçtiğini gösteriyor. Epstein’in çevresinde milyarderler, politikacılar, akademisyenler ve medya figürleri vardır.

Amerikan medyası, belirli dönemlerde patlak veren büyük skandallar karşısında tutarsız bir refleks göstermekle eleştirilmektedir. Kimi zaman bu tür olaylar uzun süre görmezden gelinmekte, kimi zaman ise kamuoyu baskısının artmasıyla ani bir şekilde gündemin merkezine taşınmaktadır. Bu durum, medyanın “ilkeli bir denetleyici” olmaktan ziyade, güç dengelerine göre pozisyon alan bir aktör olarak algılanmasına yol açmaktadır. Dolayısıyla mesele, çoğu zaman iddia edildiği gibi “hangi grubun” öne çıktığı değil; hangi çıkar ağlarının, hangi siyasi ve ekonomik hesapların korunmak istendiğidir.

ABD’de lobicilik faaliyetleri, siyasal sistemin meşru ama tartışmalı bir parçası olarak işlev görür. Medya sahipliği, reklam gelirleri, siyasi bağışlar ve seçim süreçleri bu ağlarla iç içe geçmiştir. Bu bağlamda bazı etkili lobilerin —sadece tek bir kimliğe ya da topluluğa indirgenemeyecek biçimde— medya üzerinde dolaylı ya da doğrudan etkiler kurabildiği bilinmektedir. Bu etki, başkanlar dâhil olmak üzere siyasal aktörler üzerinde bir baskı unsuru hâline gelebilmektedir. Ancak bu baskıların kaynağı tekil değildir; büyük sermaye grupları, medya patronları, güvenlik bürokrasisi ve siyasi rakipler de bu çok katmanlı yapının parçasıdır.

Epstein vakası ise bu tabloyu anlamak için çarpıcı bir örnek sunar. Olay, yalnızca bireysel bir suç ya da ahlaki çöküş meselesi olarak ele alındığında eksik kalır. Asıl dikkat çekici olan, bu tür bir figürün uzun yıllar boyunca sistemin içinde korunabilmiş, medya ve hukuk mekanizmaları tarafından büyük ölçüde görünmez kılınmış olmasıdır. Bu da, ABD’de belirli güç merkezlerinin, skandalın büyüklüğüne rağmen süreci kontrol altında tutabildiği yönündeki eleştirileri güçlendirmektedir.

Bu noktada sıkça dile getirilen “derin devlet” tartışmaları devreye girer. Devletin resmî kurumlarıyla sınırlı olmayan; istihbarat, savunma sanayii, büyük sermaye ve medya arasındaki örtük ilişkiler ağı, krizlerin nasıl yönetileceğini belirlemede etkili olabilmektedir. Başkanlar bu yapıyla zaman zaman çatışmakta, zaman zaman ise onunla uzlaşma yoluna gitmektedir.

Trump’ın dış politikada sert ve dikkat çekici adımlar atması da bu bağlamda okunabilir. İçeride artan baskıları dengelemek, gündemi başka alanlara kaydırmak ya da güçlü görünerek manevra alanı kazanmak amacıyla İran gibi dosyalar üzerinden askeri ve stratejik hamleler öne çıkarılabilmektedir. Bu tür hamleler, yalnızca dış politika tercihi değil, aynı zamanda iç siyasetteki güç mücadelelerinin bir yansıması olarak değerlendirilmelidir.


OKURLARIMIN DA GÖRÜŞLERİ DEĞERLİDİR LÜTFEN BU DEĞERLİ GÖRÜŞLERİNİZİ PAYLAŞINIZ. ELEŞTİRİYE AÇIK OLDUĞUMU HATIRLATMAMA GEREK VARMI BİLMİYORUM...