Ben bunu da sabah biliyordum.
Bu sefer çayı koyarken değil, kaşığı tabağa bırakırken anladım.
Ses başka çıktı.
Camın önüne geçtim. Pijama aynı, dünya biraz daha yorgun.
“Bu hafta laf çok, sonuç az,” dedim.
Cam başını salladı.

Bak şimdi…
Son yedi günde herkes bir şey söyledi.
Kimse bir şey yapmadı.
Cümleler havada uçuştu, fiiller yerde süründü.
Ben ilk gün dedim ki:
“Bu hafta konuşan yorulur, susan kazanır.”
Konuşanlar yoruldu.
Susayım diyenler sonradan konuştu, onlar da yoruldu.

Ekonomi yine sahnedeydi.
Bu hafta grafikler daha renkliydi.
Yeşil umut, kırmızı korku.
Ben yine grafiğe bakmadım.
Market fişine baktım.
Rakam büyümüş, poşet küçülmüş.
Demek ki ekonomi büyüyor ama bize uğramıyor.
Bunu da ilk ben anladım, yine yazmadılar.

Bir laf çıktı ortaya…
“Geçici.”
Her şeye geçici dediler.
Zam geçici, sıkıntı geçici, sabır kalıcı.
Ben dedim ki:
“Geçici olan tek şey haftalar,
kalıcı olan alışmak.”
Cam bu cümlede biraz buğulandı.

Dışarıda yine sert bakışlar vardı.
Toplantılar yapıldı, masalar kuruldu.
Masaya vuran azdı ama sandalye gıcırdadı.
Biri “kararlıyız” dedi,
öbürü “izliyoruz.”
Ben dedim ki:
“İzleyen çok olunca film uzar.”
Uzadı da.
Sonu hâlâ belirsiz, fragmanı her gün dönüyor.

Avrupa bu hafta da düşündü.
Geçen haftadan devam.
Aynı cümleler, farklı saatler.
Benim pijama yine değişti,
onların açıklama yine aynı.
“Değerlendiriyoruz,” dediler.
Bu lafı duyunca ben camı silerim.
Çünkü belli ki bir süre buradayız.

İklim bu hafta daha karışıktı.
Bir gün yaz, bir gün kış.
Toplantılar oldu, hedefler açıklandı.
Hedefler büyük, takvim esnek.
Ben camı açtım, rüzgâr girdi.
Kapattım, sessizlik kaldı.
Demek ki mesele cam değil, niyet.

Medya bu hafta biraz daha hızlıydı.
Aynı haberi üç farklı başlıkla verdiler.
Biri korkuttu, biri rahatlattı, biri “son dakika” dedi.
Ben hepsini aynı camdan izledim.
Hareket aynıydı.
Sadece ses değişiyordu.

Türkiye’de hafta tanıdıktı.
Bir gün umut, bir gün endişe.
Yorumcular ikiye bölündü,
halk dörde katlandı.
Ben dedim ki:
“Bu hafta da idare haftası.”
Biz idareyi iyi biliriz.
Çünkü idare etmek burada bir ekonomi modelidir.

Haftanın sonuna doğru büyük kelimeler yine çıktı ortaya.
Reform dendi, vizyon dendi, yeni dönem dendi.
Ben televizyonu kapattım.
Camdan baktım.
Sokak aynıydı.
İnsanlar yürüyordu.
Hayat plan dinlemiyordu.

Şunu da not düşeyim:
Bu hafta kim haklı, kim haksız belli değil.
Ama herkes biraz yorgun.
Dünya konuşmaktan,
biz dinlemekten.

Haftaya bakarız.
Pijama burada.
Cam burada.
Ben buradayım.