Şair, dar ve karanlık sokaklarda yalnız başına dolaşırken soğuk ve sert rüzgârlara maruz kalır.
Sönüp yanan bozuk bir sokak lambasının altında tir tir titreyen evsiz bir adamın çaresiz hâlini görür. Şair’in yüreği buz keser; bir an içinde bulunduğu duruma şükreder. Yürümeye devam eder. Karşısına, korkudan yürüyemeyen gencecik bir kız çıkar. Sürekli arkasına baktığından önünü göremez genç kız. Şair içinden şöyle geçirir:
“Ey güzel kız, neden korktuğunu biliyorum ama benden korkma. Benden sana zarar gelmez. Sen de haklısın; böyle çürümüş bir toplumda insan kime güveneceğini bilemiyor.”
Şair çok yorulmuştur. Yakınındaki parkın bankına oturur. Karşısındaki bankta oturan genç bir çiftin konuşmalarına kulak misafiri olur. Erkek, heyecan ve sevinç içindedir; adeta bu anı iple çekmektedir. Kız ise ne olacağından habersizdir ve üşümektedir. Bunu fark eden genç, paltosunu genç kıza verir. Bu kez kendisi üşümeye başlar ama içindeki heyecan ve sevinç onu ısıtır.
Kız sabırsızlanır:
“Artık konuya girer misin? Geç gidersem eve, bizimkiler kızar.”
Genç erkek derin bir nefes alır; heyecandan ayakları titremektedir. Cesaretini bir anlığına toplayarak aşkını ilan eder. Sanki sırtından büyük bir yük kalkmıştır. Genç kız neye uğradığını şaşırır.
Şair, genç kızın bu teklifi kabul etmeyeceğini anlar. Genç delikanlının hayatının altüst oluşuna tanık olmak istemez; yoluna devam eder. Tekrar dar ve karanlık sokaklardan evinin yolunu tutar. Evinde çayın bittiğini hatırlar. O saatte açık olan bakkaldan kaçak çay alır ve evine girer.
Mutfağa geçer, çayı demler. Demlenmesini beklerken karanlık düşüncelere dalar. Çay buharının keskin kokusu, onu kapıldığı hayallerden uyandırır. Demlenen çayı büyük bir bardağa doldurur, salonun penceresinin önüne geçer. Şafak vaktine tanıklık eder. Çayını yudum yudum içerken, gece gördüklerini yazmaya çalışır. Yazamaz.
Nasıl yazacaktır? Evsiz adamın sorunlarını yazsa ne değişecektir; evsizlikten kurtulacak mıdır? Korkudan yürüyemeyen genç kızı yazsa, toplumun kadına bakış açısı değişecek midir? Kadınlar istedikleri saatte, korkmadan diledikleri gibi gezebilecek midir?
Peki ya kanı kaynayan o delikanlıyı yazsa, aşka olan umut yeniden yeşerecek midir?
Şair yazmaktan vazgeçer. Derin bir hüzne kapılır, yerinden kalkar, odasına geçer ve derin bir uykuya dalar.

Yazar:
SİDAR SEVİMLİ SAİT CESUR