Hayat başladıktan çok kısa bir süre sonra insan büyür. Ama bu büyüme, takvim yapraklarıyla ölçülmez. İnsan asıl yaşadıklarıyla olgunlaşır. Her sevinç, her kırgınlık, her yanılgı ve her doğru; farkında olmadan insanın içine bir iz bırakır. Zaman geçtikçe anlarız ki artık yaptığımız hiçbir şey eskisi kadar hafif değildir. Çünkü her davranış, her karar, her susuş; ya bir ders olur, ya bir öğüt, ya da ağır bir pişmanlık.

Günler ilerlerken, her akşam görünmeyen bir defterin yaprağı kapanır. Kimse fark etmez bunu. Ne bir ses çıkar, ne de bir işaret verir. Ama o yaprak kapanmıştır artık. Bazısı “oh çok şükür, bunu da atlattık” diyerek kapanır. Bazısı sessizdir; içinde kalanlarla, söylenemeyenlerle katlanır. Bazılarıysa gözyaşıyla mühürlenir, bir daha açılmamak üzere.

Belli bir yaşa gelince insan dönüp arkasına bakıyor. İşte o zaman fark ediyorsun: Ne çok yaprak kapatmışız ömrümüzde. Ne çok günü geri gelmeyecek bir yere bırakmışız. Zamanında küçük sandığımız anlar, bugün koca bir yük gibi duruyor omuzlarımızda. İnsan ister istemez düşünüyor: Keşke bazı şeyleri daha erken fark etseydik.

Bütün pişmanlıklarımı önüme koysam, her birini tek tek irdelemek istesem, kalan ömrüm geçen ömrüme yetmez. Yapamadıklarım var. Yapmak isteyip ertelediklerim… “Sonra” dediğim ama hiç gelmeyen zamanlar. İnsan bazı hayalleri yaşayamadığı hâlde yaşlandırıyor. İçinde büyüyen şey çoğu zaman mutluluk değil; yarım kalmışlık oluyor.

Elbette güzellikler de var. Hakkını yememek gerekir. Güldüğümüz, sevindiğimiz, şükrettiğimiz anlar… Ama acı bir gerçek var ki çoğu güzelliğin kıymetini yaşarken değil, geçtikten sonra anlıyoruz. Onlar bile içimizde hafif bir sızıyla duruyor. Çünkü geri gelmeyeceklerini biliyoruz.

Günler geçtikçe insan farkında olmadan biriktiriyor. Bir hevesi, bir cesareti, bir “keşke”yi… Ve çoğu zaman kendini. Tozlu raflara kaldırılan şeyler sadece anılar değil; hayaller, duygular ve bazen de insanın ta kendisi oluyor.

Bugün de kapanacak bir defter yaprağı. Yarın da. Eninde sonunda hepsi kapanacak. Eğer her kapanışta “olsun, yarın da var; belki yarın daha güzel olur” diyebiliyorsak ne mutlu bize. Ama gerçek şu ki her kapanan yaprakta biraz hüzün kalıyor. Biraz korku… Ve insanın içine sessizce bırakılmış bir iz.

Ömür dediğimiz şey belki de tam olarak budur:
Her kapanan yaprakta biraz daha eksilerek, ama yine de umut etmeye çalışarak yürümek.


ALİ RIZA COŞKUN