Ben bunu sabah biliyordum.
Daha ortalık kararmadan, çayı koyarken anladım. Camın önüne geçtim, pijama üstümde, alt zaten malum… Dünya bugün yine huzursuz dedim. Televizyonu açmama gerek yok, cam yeterli.

Bak şimdi…
Bu hafta dünyada bir cümle dolaştı. Sert bir cümle. Ben onu ilk camdan duydum. Daha uzmanlar çıkmadan, “piyasalar tepki verdi” demeden ben dedim ki: Bu laf dalga yapar. Yaptı da. Para sağa sola savruldu, herkes birbirine baktı. “Niye oldu?” diye sordular. Oldu işte. Bazı laflar söylenince olur.

Ekonomi konuşuldu tabii. Her hafta konuşuluyor ama bu hafta biraz daha sesliydi. Grafik çizdiler, oklar koydular. Ben grafiğe bakmadım. Çaya baktım. Çay pahalıysa grafik yalan söylüyordur. Bu kadar basit. Bunu da ilk ben söyledim ama yazmadılar.

Bir de dış işler var…
Masaya vuran vurana. Biri sert konuştu, öbürü tercüme etti. Ben dedim ki: “Bu iş masada kalmaz, ekrana düşer.” Düştü de. Herkes cümlelerin altını çizdi, ben tonuna baktım. Ton sertse sonuç yumuşak olur, ton yumuşaksa fatura sert gelir. Bu kural hiç şaşmaz.

Avrupa’yı da izledim. Uzun uzun düşündüler. Toplandılar, dağıldılar, tekrar düşündüler. Benim pijama değişti, onların karar hâlâ aynı. “Önümüzdeki süreç” dediler. Bu lafı duyunca ben zaten koltuğa yaslanırım. Çünkü o süreç hiç gelmez.

İklim meselesi de konuşuldu. Dünya yanıyor dediler, dünya üşüyor diyen çıktı. Ben camı açtım, kapattım. Hava kararsız. Tıpkı açıklamalar gibi. Toplantı yaptılar, bildiri yazdılar. Dünya beklemede. Çünkü herkes konuşuyor ama kimse ilk adımı atmak istemiyor.

Medya bu hafta da çok çalıştı. Herkes haberi ilk veren olmak istiyor. Ama bak şimdi, ben sabah biliyordum. Cam söyledi. Onlar akşam başlık attı. Aradaki fark bu. Ben ses duymam, hareket hissederim.

Türkiye’ye gelince…
Biz bu haftayı tanıyoruz. Kur kıpırdadı, yorum çoğaldı. Birileri panik dedi, birileri fırsat. Ben dedim ki: “Bu hafta da denge haftası.” Çünkü bizde dünya sallanınca bardak kırılmaz, el alışkındır.

Haftanın sonunda büyük laflar edildi. Güç dendi, liderlik dendi, gelecek dendi. Ben televizyonu kapattım. Camdan baktım. Dünya hâlâ dönüyordu. Biraz gürültülüydü ama tanıdıktı.

Ben bunu da ilk söyleyeyim:
Bu hafta kim kazandı, kim kaybetti belli değil.
Ama şurası net…
Dünya yine sabah bizden önce uyanamadı.

Haftaya bakarız.
Pijama burada.
Cam burada.
Ben buradayım.