Değerli Arkadaşlar Merhaba,

Aşk, insanın kendi ruhuna dokunduğu en sessiz aynadır. Çoğu zaman bir başkasına yönelmiş gibi görünse de derinlerde, insanın kendi eksikliğiyle karşılaşma hâlidir. Sevmek, tamamlanmak değil; tamamlanamayacağını bile bile, yan yana durmayı göze almaktır. Bu nedenle aşk, güçlü görünenlerin değil, kırılganlığını inkâr etmeyenlerin yükünü taşır.

Aşk bir coşku anı olmaktan çok, bir dikkat biçimidir. Sevgilinin yüzünde beliren en küçük değişimi fark edebilmek, susuşuna anlam yüklemeden yanında kalabilmektir. Büyük ve iddialı sözlerden ziyade küçük sadakatlere yaslanır. Her gün yeniden seçmeyi, her defasında vazgeçmemeyi ister. Bu yönüyle aşk, bir duygu patlamasından çok, süreklilik gerektiren etik bir tutumdur.

Bu deneyim, kadın ve erkekte aynı yoğunlukla yaşanır; ancak aynı dille ifade edilmez. Kadın aşkı çoğu zaman derinleştirerek yaşar; bağ kurar, anlamlandırır ve dönüştürür. Erkek ise aşkı sıklıkla sessizce taşır; adını koymakta zorlanır, saklar ve çoğu zaman eylemle konuşur. Bu yüzden kadınların “daha çok sevdiği”, erkeklerin ise “daha az hissettiği” sanılır. Oysa mesele sevginin miktarı değil, görünme biçimidir.

Kadın, aşkı kelimelere döker; erkek çoğu zaman sustuğu yerde sever. Kadın hatırlamaya tutunur, erkek unutmaya çalışarak dayanır. Kadın aşkın içinde kalmayı seçerken, erkek ondan kaçtığını sanırken çoğu kez etrafında dolanır. Toplumsal öğretiler, kadına duyguyu sahiplenmeyi; erkeğe ise gizlemeyi öğretir. Bu nedenle aşk, kadın için görünürken erkek için çoğu zaman örtük kalır.

Edebiyatta aşkın sıklıkla acıyla yan yana durmasının nedeni de budur. İnsan, en çok kaybetme ihtimaliyle yüzleştiğinde derinleşir. Aşk mutluluk vaat etmez; fakat hakikati açığa çıkarır. İnsana sınırlarını, korkularını ve cesaretini gösterir. Sevmek, başkasını sahiplenmek değil; birlikte dönüşmeyi kabul etmektir.

Bu noktada asıl soru, kimin gerçekten âşık olduğundan çok, kimin aşka kalmayı göze aldığıdır. Çünkü aşk, hissetmekten ziyade yüzleşmeyi gerektirir. Bu yüzleşmeyi kimi zaman kadın daha erken ve cesurca yapar, kimi zaman erkek daha geç ama daha ağır bedellerle yaşar.

Aşk geçip giden bir duygu değil, insanın karakterine yazılan bir çizgidir. Kimisi onu silmeye çalışır, kimisi saklar, kimisi gururla taşır. Ancak herkes, bir yerinde, aşkın kendisinde açtığı boşluğun farkındadır. Ve o boşluk insanı eksiltmez; aksine derinleştirir. Aşk cinsiyet seçmez, fakat toplum aşkın nasıl yaşanacağını belirler. Bu yüzden “gerçekten âşık olan” değil, aşkını inkâr etmeyen ve davranışlarıyla gösteren daha çok sevilmiş gibi görünür.