Gözdenin İncisi

Dedesi vasiyet etmiş ölmeden. Koynunda kucağında hiç düşürmediği kedisini ölürsem Gözde alsın diye, ona göre ancak o bakardı İncisine.

İnci bembeyaz tüylerini arasına kare kare gri serpilmiş şiirin bir kedi. Dede eşini yıllar önce kaybetmiş onunla tek başına yaşıyordu. Ona prensesler gibi bakıyordu diğer çocukları torunları nerdeyse kıskanıyorlardı. Seksen altısına varan dede günlerin sayılı olduğunu bildiği için bu kararı vermiş.

İşte o gün geldi çattı, dede hakkın rahmetine kavuştu. Dededen sonra çocuklar torunlar evde ne varsa bölüştüler, kimi çul çaput, kimi beyaz eşyasını yükledi gitti. Elbiselerini ayakkabılarını bahçe duvarına temizce astılar ihtiyacı olan alsın diye, Gözde İnciyi kucağına aldı çıktı gitti evden.

İnci uzun zaman Gözdenin yanında mutlu bir hayat sürdü, hastalıkta sağlıkta Allahtan insana da hayvana da fark etmiyor. İncinin bir gözü sürekli et inerek kapanmaya başladı. Gözde buna çok üzülüyordu her defasında veterinere götürüp ameliyat ettirdi. Çare olmadı devamlı tekrarladı durdu. Sonunda gözünün kanser olduğunu tespit ettiler ve çaresi yokmuş, istersen ötenazi edelim acı çekmesin demişler. Ama razı gelmedi kıyamadı. Bunun çaresini ararken bir hekim gözünü tamamen alalım iyileşir tek gözle yaşasın demiş. Sonunda kabul etti. İncinin bir gözü alındı uzun günler tedaviler sonunda iyileşti. Zorlu bir süreçten sonra. Ölsün kurtulsun diyenlere çok direndi.

Gözde bir hayvan sever. Üç beş kedisi daha var, bir de adını Şemsettin koyduğu kaplumbağası var, ikide balığı varmış fanusta beslediği, adı biber olan kedisi balıkları yiyince bir daha balık almamış.

Gözde çantasında hayvanlara kuru, yaş mama taşır hep sokaklarda aç kalmış hayvanlara. Kimi ona deli kız dese de, o bildiğinden vaz geçmiyor.

Gözde güzel bir insan iyi bir hayvan sever
Ayağına taş değmesin…

Coşkûnî