Modern hayat hızlandıkça, bazı şeyler geride kalıyor. Kaybolan çoğu zaman para ya da fırsat değil; selamın samimiyeti, sözün ağırlığı, sabrın ve utanmanın inceliği oluyor. Günlük telaş içinde konuşuyor ama dinlemiyor, paylaşıyor ama hissetmiyor, biliyor ama yaşamıyoruz.

Cuma, bu gidişata karşı haftalık bir durak gibidir. Sadece ibadet zamanı değil; vicdan muhasebesi, niyet tazeleme ve insanın kendine dönme fırsatıdır. Ancak çoğu zaman bu anlam, yapılacaklar listesi arasında sessizce geçip gidiyor. Oysa Cuma, “daha çok ne kazanırım” sorusundan önce “neyi kaybediyorum” diye düşünmemizi ister.

Bugün kaybolan en büyük değer, farkında olmaktır. Söylenen sözün, alınan kararın, dokunulan hayatın farkında olmak… Cuma, bize bunu yeniden öğretir. Yavaşlamayı, ölçüyü, hakkı ve merhameti hatırlatır.

Dua ile bitirelim:
Allah’ım, bizi hızın değil hikmetin tarafında tut.
Unuttuğumuz değerleri kalbimize yeniden yaz.
Sözümüzü doğru, niyetimizi temiz, yolumuzu hayırlı eyle.
Âmin.