Aydınlık dediğimiz yarınlar bana bazen sessiz, bazen de karanlık gelir. Gün karardıkça gece bir türlü konuşmaz, sanki bütün sırlar karanlığın içine saklanır. O anlarda gün ölür gibi olur. Akşamın koynunda bir şehir sessizce batarken, ben de onu uzun uzun izleyerek takip ederim.

Şehrin köşelerinde dolaşan yorgunluğun, insanların ve zamanın izlerini seyrederken ona duyduğum hayranlığı gizleyemem. Öylesine büyüleyici ve karşı konulmaz bir cazibesi vardır ki, eskimiş yanlarıyla bile her şeyi inatla süsler, hala akıllara durgunluk verecek kadar etkileyici kalmayı başarır.

Bu şehir bana hep bir asma köprü gibi geliyor sanki hep sallanır durur. Bir yanım cennete doğru yürürken, diğer yanım cehenneme adım atıyormuş gibi hissederim. Eksik olan neydi, hangi taraftan başlamalıydım, bilemem. Sanki bir delinin aklına uymak gibidir bu hal. İlahi midir her şey, yoksa delinin okuduğu gibi mi, hiçbir fikrim yok.

Düşünüyorum da, bir insanın kaç yüzü vardır? Bir şairin her şiiri başka bir yüzünü gösterir. Bir oyuncu da öyledir, her rolünde yeni bir maske takar. Her şiirin bir adı, bir hikayesi vardır. Kaç hecedir, nasıl okunmalıdır, ne kadarı sergilenmelidir, bilmek zordur. Ama bazen bir delinin sözlerini dinlerken, kendi resminin karşısında oturup onunla konuşmasını izlerken kendimi durduramam. Bir mucizeye tanıklık ediyormuş gibi hissederim. O ise durmadan devam eder, çoğu insanı utandıracak kadar içten, cesur ve yalın bir halde.

Bir şehri anlatır, bir şiiri ve bir şairi anlatır. Delinin konuşması, hareketleri ve tavrı garip bir biçimde akılcıdır, sessizlikle gizem arasında bir yerde durur. Delidir bu yüzden, delice bir şeydir yaptığı. Ama aynı zamanda büyüleyicidir. Bazen anlamasam da onun gözlerinden dünyaya baktığımda, şehri, zamanı ve insanları çok daha farklı görürüm.

Ve işte o an, delilikle akıl arasında ince bir çizgide dururken, kendi düşüncelerimi, hayranlığımı ve hayal gücümü yeniden keşfederim.

"Belki de delilik dediğimiz şey, gerçeğe en çıplak haliyle bakabilme cesaretidir."
*
Mehmet Demir
9121