Makul olmalı mıydı sanrılar ya da çekince yüklü malulen emekli olmuş gölgeler?
Ne ihbar ederim dünü ne de isyan ederim kükreyen gecenin mahremiyetinde asla da haz etmeden yalandan, tevekkülümse gelir doğamdan.
Kayda değer ne varsa askıda ekmek gibi.
Poğaça tadında iken de annenin yumuşak sesi ve de kıvamında.
Meddücezrin kuytusu değil de asla:
Özü sözü bir hulasası aşkta gizli ne mateme sarılı ne de kalır mı dünün özlemi?
Beti benzi sararan eski bir defter belki de makyajı eksik bir kadın gel gör ki:
Eksik addedilendir seven yüreklerin iltimas geçmeyen radarı.
Eksik etekli denmesinde mahsur yok mudur sahi?
Kadın neslinin eksik olmayan mücadelesi.
Bazense kadına musallat olan hatta bir çocuğa ve nicesine yoksa karanlıktan korkmaz adabıyla yaşayan her hece.
Hecelerde saklı duayeni ruhun ve duyguların ihbarı gel gör ki kimisi anlamaktan yoksun belki de o cahil cesareti ile yüklendiği kadar mazluma oysaki addedilen sadece insan desturu asla da değilken yalan dolan.
Mahcubiyeti gelir soyundan en çok da tınısı sevginin öğretilerin kalbi atarken hızlıca elbet hayatın sıcak koynunda bazense soğuk bir dehliz addedilen lakin sevendir yüreği ihya eden ve işte koptu mu da kopçası diker usulca.
Düğmeleri ilikli.
Şah damarından yakın olana verir hesabına o da makulden de makul elbet aklın mantığın emsalsiz ederi.
Külbastıdır kimi insan.
Kimisi asla da değilken kalıbının adamı.
İzahı olmasa bile şair tutmaz nefesini ve tutmaz mı kalemini ve işte yazar ve işte yaşar ve işte tefekkür eder en çok da haysiyeti onuru ile yaşar.
Renklerdir muadili ama en çok beyazı sever.
Düşlerdir artık görmediği çünkü elleri ve gözleri ve yüreği ile tek tek görür ve seçer tüm gerçekleri.
Hayaller firarda.
Gerçekler kanundan da öte.
Kalibresi sözcüklerin ve gönlün kuytularında uyuyan çocuk yoktur artık ne de dünü arar ya da tartar ama en çok kendini ama en çok aklını en çok sözcüklerini…
Mecbur kaldığı değil içinden geldiğidir desturu ne prangalar ne komik iddialar ne de hak etmedikleri.
Ruhunu şeytana satan değildir de muhatabı sadece mutlak galibiyetin tortusu değil su gibi berrak hem dünyası hem tüm rüyaları hem de tüm gerçekleri…
Çünkü şair gerçektir.
Çünkü şair gerçekçidir.
Çünkü duyguların tekelinde değildir artık ne de uykuda bilakis aralıksız nöbette ve başa saymaz boşa da düşmez asla da boş vermez ve tek baş eğdiği yüce Rabbi gerisi Allah kerim ne de olsa hakkaniyetin izinde ve de kapısında iken Hakkın ve İlahi Adaletin, nefsine uymadığı kadar da nefesi özünde saklı bir duadan öte ne olabilir ki yaşam denen şu yalancı dünyada ve de yalan olmadığı kadar şairin sözcükleri yalancı olmadığı kadar da şair…