Bugün içimde hafif bir ağırlık var. Adı konmamış bir yorgunluk, sessizce omuzlarıma yaslanmış gibi. Zaman sanki biraz aceleci; insanlar telaşlı, sözler kırılgan, bakışlar yorgun. İşte böyle anlarda dönüp dolaşıp kendime sesleniyorum. Kimselerin duymadığı, kalabalığın bastıramadığı o sese… Gel güzel yanım.

Biliyorum, sen hep buradasın. Darda kaldığımda saklandığım bir köşe değilsin sadece; beni ayakta tutan, düşerken tutan, yorulurken hatırlatan bir nefessin. Ne zaman sıkıntıya düşsem, içimde bir kapı aralanır. Kapının eşiğinde sen durursun; sessiz, sabırlı, ilahi bir sükûnetle. “Gel” derim, “biraz gel.” Sen gelince kelimeler yumuşar, kalbim genişler.

Zamanın içinden geçerken bir yanım yaşlanır. Günlük koşuşturmalar, hesaplar, telaşlar… Bazen başımı yastığa koyduğumda hissederim; biriken kırgınlıklar, ertelenmiş sevinçler, söylenememiş cümleler. Bazen de birine sinirlendiğimde çıkar ortaya o yaşlanan yan. İşte tam orada sen varsın. Öfkenin ortasında bir durak gibi; “Acelemiz yok,” diyen bir ses. Hayatı hızla tüketirken beni hayata bağlayan yanım sensin.

Moralim bozulduğunda, dünya daraldığında ilk sığındığım yer sensin. Çünkü sen, benden vazgeçmeyen tarafımsın. Hata yaptığımda beni yargılamayan, düştüğümde başıma vurmayan. Sen gelince hatırlarım: Her karanlığın bir eşiği, her gecenin bir sabahı vardır. Sen gelince, sıkıntının bile bir öğretisi olduğunu fısıldarsın.

İnsan kendine en çok ihtiyaç duyduğu anda seslenir. Ben de sesleniyorum. Çünkü biliyorum, bu çağrı boşluğa düşmez. İçimdeki ilahi yan, duaya benzeyen bir yakınlıkla cevap verir. Bazen bir ayet gibi düşer içime, bazen bir çocuk gülüşü kadar sade. Sen gelince yüklerim hafifler; yüküm aynı kalsa bile omuzlarım güçlenir.

Bu yazıyı okuyan herkes gibi ben de kendimi arıyorum. Kendim dediğim, kırılgan ama direnen, yorulan ama vazgeçmeyen tarafım. Okur “ben” derken, ben de “ben” diyorum. Çünkü bu çağrı hepimize. Sıkıntının içinde bile güzel yanını fark edene… Karanlıkta bile kendine bir ışık bulana…

Gel güzel yanım. Bugün yine gerginim ama biliyorum; sen gelince dünya biraz daha yaşanır oluyor. Ve insan, kendine sığındığında hayata yeniden tutunuyor.

ALİ RIZA COŞKUN