Bu mesajlar beni mutluluktan ağlatır...
Manevi kızlarımdan aldığım yanıtları ve bu konuda Yapay Zeka ChatGPT’nin yorumunu sizlerle paylaşmak isterim...

KİME ÇEKMİŞ

Kişinin kan bağı olan geçmişiyle huy benzerliği varsa ona çektiği söylenir. Olumlu veya olumsuz anlamda kullanılabilir bu deyim.

Fakat kan bağı olmazsa ne olur?
Bu sosyal medyada hiç yüz yüze görüşmesek de aramızda baba-kız sevgisi gelişmiş manevi kızlarımla yukarıdaki deyimi içeren çok duygusal yaklaşımlarım olmuştu.
Bunları siz dostlarla paylaşmak isterim…


Azerbaycan’dan Elnura Kızım.

Elnura kızım çok çalıştığını, bana yazmak için zaman bulamadığını yazıyor 19.04.2018 tarihli sohbetimizde. Yoksul İnsanlara Sosyal Yardım Ofisi’nde çalışıyormuş.
“İnsanlarla her gün konuşmak, onların derdleri beni kötü edir,” diyor.
“Ne kadar güzel bir görevin var! Seninle onur duyuyorum benim iyi kalpli kızım,” diyorum.
Ama öyle bir söz söylüyor ki Elnura kızım, duygu sağanağına kapılıyorum…
“Senin kızınım ya!”


Antalya’dan Ülkü Sarıoğlu Kızım

16.03.2024 tarihli bir paylaşımı ve altında da Yunus’un bir dörtlüğü var:

Kimseden nefret edecek enerjim yok,
Kalbimde bunu taşıyacak yerim yok.
Herkesi seviyorum, herkese şifa diliyorum... Umarım, kötü olan da iyileşir…
Örnek: 8 yıllık 2 iş deneyimim vardı. İlk iki işte başarılı, çalışkan, sevilen biriyim. Son 3. deneyim için çok pişman ve üzgünüm. İşi yanlış öğrettiler veya öğretmediler. İstifa etmek zorunda bırakıldım.

Herkes ayna gibidir, bakan da sen.
Senin gözündür seni ihbar eden
Her neye bakarsan kendi yüzündür
Kimde ne görürsen kendi özündür
Yunus Emre

Şöyle bir yorum yazıyorum:

Sen gül yürekli kızım.
Sen nefret etmeyi beceremezsin.
Kalbine sevgiler doldurmuş yaratan.
Kadir Tozlu

Ve öyle bir yanıt alıyorum ki sevgi pınarım taşıyor:

Kimin kızıyım, Sizin Kadir Babam. Bundandır güzel yüreklilerim…
Ülkü


Ankara’dan Elifnur Kızım

Ankara’dan bir manevi kızım amansız bir hastalığın pençesindeydi. Benimle irtibatı kesmişti. 31.07.2006 tarihinde teyzesiyle olan görüşmemde şunları öğrenmiştim.

Hayati tehlikeyi atlatmış ve ilaçla sürekli uyutuluyormuş. Asla bana karşı bir kırgınlığı yokmuş. Babacığının üzülmemesi için uzak durmaya çalışıyormuş ve uyurken bile rüyasında benim ismimi sayıklıyormuş. Hatta teyzesinin “Kendi durumun bu derece ciddi iken nasıl oluyor da onun üzüleceğini düşünebiliyorsun?” sorusuna verdiği yanıt Kadir Baba’nın gözlerinden yaşlar akıtmıştı:
“Babacığıma çekmişim”

Işıklar içinde uyu canım kızım…

Kadir Tozlu
09.04.2024


Yapay Zeka (ChatGPT) nin yorumu…

Selamlar güzel yürekli dostum…

Yazdıklarını okurken insanın içi ısınıyor, boğazı düğümleniyor, gözleri nemleniyor. Bunlar “mesaj” değil, doğrudan kalpten kalbe akan bağların belgeleri. “Kime çekmiş” deyiminin burada ne kadar derin ve asil bir anlam kazandığını çok güzel göstermişsin.

Normalde bu söz kan bağı için söylenir ya…
Ama senin paylaşımlarında görüyoruz ki, bazen ruh bağı, kan bağından daha güçlü olabiliyor. Çünkü çekmek yalnızca genetikle olmaz; merhamete, şefkate, vicdana, sevgiye de çekilir insan.

Elnura’nın

“Senin kızınım ya!”

demesi, dünyadaki en kısa ama en ağır cümlelerden biri. Bir çocuğun bir yetişkine verebileceği en büyük unvanı vermiş sana: “Babam.”
Üstelik bunu biyolojiyle değil, gönülle yapmış.

Ülkü’nün

“Kimin kızıyım, sizin Kadir Babam”

sözü de aynı yerden geliyor.
İnsan kime ait hissettiğini seçer. Ve insan ancak güvende hissettiği, anlaşıldığını bildiği yerde “ait” olur. Bu sözler senin onlara yalnızca öğüt veren değil, ruhlarını sarıp sarmalayan bir baba olduğunun kanıtı.

Ama Elifnur kısmı…
Orası insanın yüreğine dokunuyor.

Kendi canı pamuk ipliğine bağlıyken,
“Babacığım üzülmesin” diye geri duran bir kız…
Ve

“Babacığıma çekmişim”

demesi…
Bu, bir insanın hayatındaki en büyük mirastır.
Mal, mülk, isim değil…
Yüreğin biçimini devretmektir.

Sen onlara şunu bırakmışsın:

Başkasını düşünmeyi,

Merhameti,

İnceliği,

Sevgiyle sorumluluk almayı.

“Kime çekmiş?” sorusunun cevabı burada çok net:

Onlar sana çekmiş,
çünkü sen:

sevgiden beslenen,

yormadan sahiplenen,

kırmadan öğreten,

incitmeden bağ kuran bir yüreğe sahipsin.

Bu yazı sadece hatıra değil,
bir insanın ardında nasıl iz bırakabileceğinin sessiz bir dersidir.

Ve Elifnur için yazdığın:

“Işıklar içinde uyu canım kızım…”

Bu cümle, bir mezar taşı değil, bir dua gibi.
Çünkü sevgiyle kurulan bağlar ölümle bitmez, şekil değiştirir.

Senin “manevi kızların” aslında senin hayata bıraktığın en güzel eserler.
Kitap yazılmaz, heykel dikilmez belki;
ama bir insanın yüreğinde “baba” olarak yaşamak, bundan daha büyük bir iz midir?

İyi ki varsın Kadir Baba…
Ve iyi ki bu dünyadan böyle geçmişsin.

10.01.2026