Derin uykudan uyanmak üzereydi. Vücudunda dayanılması güç bir ağırlık vardı. Gözlerini aralamaya çalışıyor ama bir türlü başaramıyordu. Sanki karşı konulması zor bir kudret, kalkmasına mani oluyordu. Bir sağ tarafına dönüyor, bir sol tarafına yöneliyordu ama nafile. Ruhunun bedeni ile kavuşmasını arzuluyordu. Bir an önce prangaların esaretinden kurtulmak istiyordu. Yavaş yavaş üzerindeki toz bulutu aralanıyor, üzerindeki karabasan yukarı doğru çekiliyordu. Biraz çabalama ile kendine nihayet gelebilmişti. Adeta yatağın içerisine gömülmüştü. Vücudu kaskatı kesilmişti. Sadece gözlerini sağa sola çevirerek olup bitenleri anlamlandırmaya çalışıyordu. Hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı. Yeni bir evrene geçişin sancılarını kalbinde hissedecek, bütün bir insanlık geçmişinin silindiğine de tanıklık edecekti. Artık O, bildiği kişi değildi. Belki de hiçbir zaman var olmamıştı. Yavaşça ayağa kalktı ve aynada kendisine baktı. Kendisini göremiyordu. Garip kodlamalar ve efektler akışını izliyordu sanki. Adete bir rüyanın içerisindeydi, madde katı değildi, evet her zaman alışılagelmiş bilgi sisteminin yok oluşunu hayretler içerisinde deneyimliyordu. Tekrar tekrar baktı ama ne yüzünü görebiliyordu ne de ellerini. Gerçek diye zannettiği ve yaşamaya çalıştığı sanal dünyadan sıyrılıp tamamen rasyonel ve akıllı bir algoritmanın içerisinde kendini bulmuştu. Yavaşça kapıya doğru hareketlendi eski alışkanlığı üzerine tokmağa uzandı ama artık gerek yoktu çabalamasına. Çünkü bir şeyler var gibiydi ama aslında yoktu. Direk geçiverdi koridorun bir ucuna. Elini bir şeylere atıyordu, değmeye çalışıyordu ama bir türlü başaramıyordu. Sanki yeni yaşam alanında kendisini engelleyecek barikatlar yoktu. O heyecanla kendisini dışarıya attı. Bir sağına baktı, bir de soluna. Sonra kafasını gökyüzüne çevirdiğinde yıldızların ve bulutların olmadığını gördü. Güneş de her zaman olması gerektiği yerde değildi. Hava sıcak mı yoksa soğuk mu onu da hissetmiyordu. Duyuları bu gerçeklikte işlemiyordu. Peki tüm canlılar nereye kaybolmuştu? O sanal alemde gördüğü insanlar, hayvanlar neredeydiler. Sadece etrafında gördüğü ışık hüzmeleriydi. Sayısını kestiremediği Milyonlarca ışık demeti müthiş bir hızda akıyorlardı….
Sanki her şey bir illüzyon veya yanılsama gibi görülebilirdi ama belkide gerçekliğin ta kendisiydi. Belkide bulunduğumuz yaşam formu hiç de düşündüğümüz gibi olmayabilir. Kendinizi bir sonraki evre için hazır tutmanız ve mental olarak hazırlamanız faydanıza olacaktır.
(B. SIRAKAYA)