Sessiz, hissiz, kimsesiz. Derin bir bunalım halindeki ruhu, sıkışmışlık ve daralmışlığın cenderesinden geçip, karartılar içerisinde dolanıp, yokluğun apansız çıkmazında kendisine nefes alacak kadar bir zaman dilimi arıyordu. Kalabalılar içerisinde yapayalnız bir hayatın inanılmaz hiçliğini birebir yaşıyordu. Soluk alıp vermesinde bir düzensizlik vardı ve kalbi de hiç olmadığı kadar düzensiz atıyordu. Etrafında olup bitenleri boş boş izliyor ve kulağının dibindeki anlamsız sesler kafasında sanki bir balyoz etkisi bırakıyordu. Bu dünyaya yalnız gelmişti ve yapayalnız gidecekti. Durum ve şartlar bunu gösteriyordu. Aksi ispatlanana kadar bu hikaye durağan ve stabil şekilde devam edecekti. Belli belirsiz halüsinasyonlar ve anlamsız, şekilsiz görüntüler ruhunu çepeçevre sarmıştı. Ümide kapılmak ya da ümitsizliğe düşme tercihleri arasında karar vermesi de zorlaşmıştı. Hayattan zevk almıyor, kendini dahi sevmiyordu. Hatta nefret eder derecede küfürler ediyordu şekilsiz suratına. Bu durumu kendisi istememişti ama şartlar onu bu noktaya getirmişti. Ya bu girdaptan çıkacaktı ya da yok olup gidecekti. Aslında tek başına verdiği bu mücadeleden her şeye rağmen sağ çıkmayı da başarmıştı. Kim ne derse desin güçlü bir adamdı. Fırtınaların içerisinde kalmış ama savaşmayı asla bırakmamıştı. Yeri gelmiş dış etkenlerle mücadele etmiş, yeri gelmiş kendi benliği ile yıllarca dövüşmek durumunda kalmıştı. sonunun ne olacağını bilemiyordu. Ya karanlık bir odada, tek bir sandalye üzerinde sabahlara kadar içip, geleceğe dair hikayesini kaleme alacaktı. Ya da bir köşede sızıp, uyuşmuş bedenine söz geçiremeyip bir daha kalkmamak üzere gözlerini kapayacaktı. Seçenekler çok keskin ve netti. Arası yoktu. Şöylesi böylesi hiç yoktu. Ya var olacak ve yaşayacaktı, ya da yok olup unutulanlar kervanına katılacaktı. Güçlü adamların, zorlu süreçleri atlama noktasındaki maharetleri zayıf ve etkisiz kalmayacaktı. Ne olursa olsun her öldüğünde yeniden doğacaktı. Her darbe yediğinde yeniden ayaklanacak ve bir nevi ölümsüz olacaktı. (B. SIRAKAYA)