Gece bir yerden sonra saat olmaktan çıktı. Duvarlar genişledi. Oda bana ait olmaktan vazgeçti. Eşyalar yer değiştirmedi ama anlamlarını bıraktılar. Yatak bir dinlenme yeri değildi artık. Bir yüzeydi sadece. Üzerinde duran her şey gibi geçici.

Gözlerimi kapattığımda içim açıldı. Açılmak ferahlatıcı bir şey değilmiş. İçeride hava yoktu. Zaman da yoktu. Kadınlar bir arada durmuyordu. Birbirlerini görmüyorlardı. Buna rağmen çarpışıyorlardı. Ses çıkarmadan. Birbirlerinin içinden geçerek.

Bedenim odanın ortasında kaldı. Ona ne olacağını kimse sormadı. Beden her zaman böyle kalır. Kararlar alındıktan sonra geride bırakılır. Oysa asıl yükü o taşır.

Bir kapı gördüm. Kapı demek doğru değil. Daha çok bir boşluk. Açılmıyordu. Kapanmıyordu. Oradaydı. İçimden biri o boşluğa doğru yürüdü. Ayak sesi yoktu. Yürüyen bir beden değildi zaten. Bir alışkanlıktı.

İçimdeki en sakin kadın geri döndü. Bu kez sakin değildi. Yüzü tanıdık değildi ama bana aitti. Gözlerime bakmadı. Gözler artık gerekli değildi. Konuşmadı. Konuşmak bu noktada fazla insani kalıyordu.

Bir şey kırıldı. Ama duyulmadı. Cam değildi. Kemik de değildi. Daha derinde bir yer. İsimlerin durduğu yer. Kadın kelimesi orada çatladı. Normal kelimesi de. İyi ve kötü birbirine karıştı. Ayırmaya çalışmadım. Ayırmak hep düzenin işiydi.

O anda zaman ileri gitmedi. Geri de. Yanlara doğru genişledi. Aynı anın içinde birkaç ihtimal dolaşıyordu. Birinde susuyordum. Birinde bağırıyordum. Birinde hiçbir şey olmuyordu. Hiçbiri daha doğru değildi.

Beden nefes aldı. Benim iznim olmadan. Bu hoşuma gitti. İlk kez bir şey benim kontrolüm dışında çalıştı ve zarar vermedi.

Sonra bir şey oldu. Bir şey değil belki. Bir yokluk. İçimdeki kadınlardan biri çıkmadı o geceden. Öldü demiyorum. Gitmek de değil. Sadece devam etmedi. Bu da mümkündü demek.

Sabaha karşı odanın rengi değişti. Işık geldi ama gündüz gibi değil. Daha çok hatırlamak gibi. Her şey yerindeydi. Ama artık benim değildi.

Ayağa kalktım. Yürüdüm. Ayaklarım yere değdi. Gerçeklik geri dönüyordu. Ama eksik. Her zaman olduğu gibi.

Şunu biliyordum artık. Bu bir iyileşme değildi. Bu bir çözülme de değildi. Bu başka bir hâldi. İsmi yoktu. O yüzden rahattı.

Kapıyı açtım. Dışarı çıktım. İçeride kalan kimse el sallamadı. Zaten vedalar bu noktada gereksizdi.

Yürürken bedenim benimle aynı hızdaydı. İlk kez.
Bu yeterliydi.