Sokak yazıları 70- Kuyruk Ali

Üstü başı yırtılmış yüzünde sıyrıklarla kahveye daldı. Ali cin gibi çocuk öyle kolay dayak yemez kendini ezdirmez. Ne oldu la, diye seslendik, sormayın abiler dedi. Dinine yandığım eskiden de kuyruk olurduk herkes sırasını bilirdi. Hoş o zamanda sırasını bi şekilde takas eden satanlar olurdu ama yine de haksızlık olmazdı. Şimdi öyle mi.

Ne oldu hayırdır ya dedik, abiler mağazada indirim varmış biz de nasibimizi alak dedik. Önce toplaştık az sohbet ne alınıyor ne var derken kalabalık çoğaldı. Birkaç abi kuyruk olak dedik. Nasıl olsa mağaza geç açılacak. Öyle alalade kuyruk olduk. Sonra bir baktık insan seli sanki ipini koparan gelmiş. İhtiyacı olan olmayan herkes burda, bende şu kıytırık telefonu değiştirecem. Ablalar teyzeler dedeler bebeler arkadaş hepinizin evinde mı her şey bitti. Zevkine mı geliyorsunuz.

Sonunda bir adam çıktı mağazanın kapısında, kıpırdamalar başladı. Adam sakin sakin diye bağırıyor. Sırayla, sırayla yavaş yavaş … ya dinleyen mı var dalan dalana, yıkılanlar sürünenler birbirinin üstünden atlayanlar. Mahşerde böyle bir şey olmalı. Bir ahlama bir yandan, o ara kendimi yerde buldum.

Kalkıyorum düşüyorum, kalkıyorum düşüyorum. Bağırıyorum sesimi duyan yok yüzüm asfalt oldu basan geçti. Anlayacağınız abiler ucuzluk oynuna geldik. Bak yüzümde hala ayak izleri.

Aslında ben ucuz kurtuldum. En büyük zararı mağaza gördü. Nasıl ya dedik. Abiler camlar kırıldı, mal kapışanların çoğu görünmeden kaçtı. Adamlar baş edemedi. Edemezler tabi binlerce insana üç dört kişiyle nasıl baş edeceksiniz.

Bu bana çok koydu abiler, eylemlere giderken yediğim dayağa hiç acımazdım. Kahkahayla gölerdim. Bu ezilme ezikliğimi çok sert suratıma vurdu. Tüküreyim çarkına şu yoksulluğun.

Ben ne kuyruklar gördüm. Tüp kuyruğu, şeker kuyruğu, yağ kuyruğu, fatura yatırma kuyruğu, bankada sıra bekleme kuyruğu ömrüm kuyruk lan benim. Bana boşuna kuyruk Ali demediler.

Ama bu ucuzluk kuyrukları yeni moda ayak uyduramadım…

Coşkûnî