ESKİ SOKAĞIMIN İNSANLARI




Dün gece şöminenin karşısında uyuya kalmışım. Geçen sefer de uyuya kaldığımda neredeyse odunları alev alev yanan şöminenin içine düşüyordum. Ama bu geceki konumuz şömine değil. Uyuklarken kendimi bir anda yarım asır geriye ışınladım. Bizim sokağın başında, şimdiki ben değil köpeği Fanto ile genç Tuğrul duruyordu. Gece yarısı saat üç olmuş ama komşularımızın çoğu henüz yatmamıştı. Sokağın girişinde sağdaki evde Resmiye Hanım teyze üşenmemiş pencereden sokağa bakıyordu. Tam karşısındaki bahçe içindKÖŞKLER SOKAK eki evde ise, beş çocuklu Osman Amca ve Remziye Hanım Teyzeyi görüyorum. Bu saatte Ayşe’nin ne işi var bahçede. Şimdi uyuyor olması lazım değil mi?
Yavaş yavaş şafak sökmek üzere. Bizim eve bakıyorum. Annemle babam yine çene dalaşı yapıyorlar. Sesleri ta bana kadar geliyor. Karşımızdaki evde Ali’ler oturuyor. Hemen yanı başımızdaki binada yolun karşı tarafında bulunan otomobil fabrikasında çalışan Belkıs abla yaşamını sürdürüyor. Çaprazımızdaki evde ise bizim takımın antrenörlüğünü yapan Turan Abi oturuyor. Bir yanındaki binada ise sokağımızın en meşhuru Şişman Amca ve ailesi ikamet etmekteler. Biraz daha ileride gençliğimin ilk aşkı daha hayatının baharında bu alemi terk edip giden Seval ve ailesi yani Abdurrahman Amca oturuyor.
Buraya kadar hatırlayabildiklerimi yazdım. Ya hatırlayamadıklarım Fethi’ler Edip’ler lütfen bana kırılmayın.
Hepiniz bende yaşıyorsunuz. Sen bakkal Amca, ya kuruyemişçi arkadaşım Osman. Ben yaşadıkça hepiniz kalbimde yaşayacaksınız. Daha da önemlisi HAZNEDAR KÖŞKLER SOKAK sonsuza kadar var olacak.
Yine çocukluğumuz, dünün bütün çocukları geceleri saklambaç oynayıp ip atlayacağız. Yine ben inşaat halindeki binanın içinde ilk aşkım Seval’le göxz göze geleceğiz.
Bu gecenin sabahından şimdilik bu kadar. Bir dahaki yazımda buluşmak üzere hoşça kalın arkadaşlar.


Tuğrul Ahmet Pekel
26022025*Çarşamba