Canım Kızıma
_Sevgili Prensesim Sude’m_

Kızım,

Nereden başlayacağımı, hangi kelimeyi önce söyleyeceğimi bilemiyorum. Söyleyecek o kadar çok şey var ki... Kelimeler kifayetsiz kalıyor.

Sen doğduğunda sevinçten sarhoş gibiydim. Hastaneden saat 5 gibi ayrılmıştım. Yolun karşısına geçerken belediye otobüsü çarpacak sandım. Annen 3. kattan “Dur!” diye bağırıp uyardı beni. O gün anladım kuzum... Bir baba evladı için hem sarhoş olur, hem kör olur, hem de dünyayı unutur.

İlk zamanlar... Geceleri ağladığında, gaz sancısı çektiğinde hepimiz uykusuz kalırdık. Ama en çok annen. Senin derdine derman olabilmek için gözüne uyku girmezdi. Seni ayaklarımda salladım saatlerce. Arabamız yoktu, çarşıya parka hep omuzlarımda taşıdım seni. Sen ağladığında biz de ağlardık kızım. Anne-babanın reddedemeyeceği tek şey evladının gözyaşıdır.

Hem annen hem ben çalışıyorduk. Bakım sorunu yaşadık, çok sıkıntı çektik. Ama şanslıydık... İlk 11 ay babaannem baktı sana, sonra anneannen. Onlar senin ilk mektebin oldu. Onları hiç unutma kızım. Bir gün mutlaka ara, ziyaret et, ellerinden öp. Onların duası omuzundadır senin.

Kreşe, okula her gün ben bıraktım seni. Gününü merak ettim, paylaştım seninle. Bilgili, görgülü, kültürlü bir kadın ol diye resme, müziğe, spora gönderdik. Sana vermek istediğimiz şey diploma değil, karakterdi. Kendi sorununu kendi çözebilen, ayakları üzerinde durabilen, kimseye muhtaç olmayan güçlü bir kadın olman içindi.

Bir zamanlar çok iyi anlaşırdık üçümüz. Anne, baba, kız... Aynı dilden konuşurduk. Ama son 8 yıldır aramızda gerilim oldu. Birbirimizi anlayamadık, çatıştık, hatta kalbini kırdım senin. Seni ciddi üzdüğüm anlar oldu. Hakkını helal et kızım.

Seni anlamaya çalıştım ama bazen zorlandım. Belki de seni istediğimiz gibi olmaya zorladık. Sen bana direndin, haklı olarak. Başarısız olmaktan korktuğunu sandım. Sana hediyeler alıp sevinirsin sandım. Ama anladım ki senin sevincin eşyada değil, sevgideydi. Senin sevinçlerin çabuk geçmedi kızım, biz göremedik.

Canım kızım, yaşın gereği fırtınalı duyguların var biliyorum. Senin için dağ gibi olan şey, bizim için saman çöpü gibi geliyor bazen. Bu birkaç yıl daha sürecek. İstemeden birbirimizi üzeceğiz. Ama ne olursa olsun... Yardımcı ol bana. Konuşmaktan, sohbet etmekten, “Baba beni anlamıyorsun” demekten çekinme. Kapım, kulağım, kalbim hep sana açık.

Ömrün boyunca farklı ilişkiler, sevinçler, üzüntüler yaşayacaksın. Arkadaşlarından ayrılacaksın. Belki bizden de ayrı kalacağın günler olacak. Ama unutma: Bir hanımefendi olarak hayatta hep birbirimize ihtiyacımız olacak. Annenle ben seni canımızdan çok seviyoruz. Bu sevgi ne mesafe tanır, ne zamana yenilir.

Bu yazdıklarım öğüt değil, bir babanın vasiyetidir kızım.
Okumayı, araştırmayı, merak etmeyi bırakma. Planlı, düzenli ol. Başkalarına muhtaç olma. Başarı çalışmaktan geçer. Başarılı olan herkeste olan cevher sende de var fazlasıyla. Ben görüyorum, sen de göreceksin.

Bugüne kadar sana karşı gösterdiğim kötü davranışlarım varsa, kırdığım yerler varsa... Bir baba olarak diz çöküp özür dilerim kızım. Hakkını helal et.

Sen bize Allah’ın hediyesisin. Cam gibi kırılgansın, taş gibi yüreklisin, ceylan gibi alımlısın. Güzel giyin, bakımlı ol, sağlıklı beslen, kendine güven... Bunlar şımarıklık değil, kendine saygıdır.

Biz senin dünyana giremeyiz kızım. O dünya bizim için erişilmesi zor bir dünya. Ama o dünyanın güzelliğine bir tuğla koymamı istersen, kapını bana hep açık tut. Ben dışarıda beklerim.

Seni canımdan çok seviyorum prensesim.
İyi ki kızımsın, iyi ki varsın.

Baban,
Dinçer Dayı