Bazen de verilmeyene şükür.

Öyle şeyler yaşadım ki, dünyayı hiç tanımazken tüm kalleşlikleri gördüm.
Daha da görüyorum.
Bu nedenle bir kimsede, bir evde, bir eşyada, bir işte, kısaca istediğimiz halde olmayan, zorlasak da yapamadığımız hiç bir şeyde ısrarcı olmayalım.
Çünlü Yaradan’ın onda görüp bizim görmediğimiz hikmetler vardır.

Bu her zaman kötülük olmaz. Bazen de daha iyiye layık olduğu için olmaz. Biz kötüyüzdür, ona layık değilizdir, Rabb o nedenle bize bunu nasib etmemiştir.

Her zaman olmayan işte hikmeti düşünmelidir.
Kendi hatalarımızı da kabullenmemiz gerekir.
Hatasını görmeyen pişman olmaz, pişman olmayan Allah’tan bağışlanma dilemez.
Hatta hiç dua etmez.
Çünkü kendisini çok üstün görür. Herkesden iyi, herkesten akıllı, herkesten bilgili, hatta ve hatta herkesten daha imanlı olduğunu zanneder.
Hiçbir şey bilmez aslında ama bilmediğini bilmez.
Şirk koşuyordur farkında değildir.
Kibir Yaradana şirk koşmaktır.
Çünkü ben de varım demektir kibif.
Kibir kalpte büyüdükçe büyür ve o kadar büyür ki firavunvari yer kaplar.
Kendisini en üstün zannetmeye başlar. Sonrasında kendisini ilah görmeye başlar.
O nedenledir ki kalbinde zerre kadar kibir olan cennete alınmaz.
Önce enesini terk eder sonra affedilirse ancak cennete girer.
Ene cennetin kapısında çıkarttığımız bir yüktür.
Benlikle cennete girilmez.

Karşımızdaki kişiyi iyi inceleyelim, yaradılan her hangi kulu küçümsüyor mu?
Nasıl küçümser peki?
Onu konuşarak. Şusu busu derken gıybetini eder. Gıybet etmek kınamaktan olur.
Kınayan kınadığını küçümsüyordur.
Bu sebeple kimseyi kınamayalım ve hakkında konuşmayalım.

Ne çok hatamız var aslında biz farkında değiliz öyle değil mi?
Kendimizin enaniyetini kabartmaktan kusurlarımızı göremez olduk.
Halbuki hergün aynanın karşısına geçip "bugün ben ne yaptım?" diye kendimizi muhasebeye çeksek ne çok kusurumuz olduğunu, ne çok gaflette olduğumuzu, belki ne çok günahımız olduğunu görürdük.
Vicdan ile kendimizi sorgulamamız gereken tek şey.

Verilene herkes şükrediyor.
Verilmeyenin hikmetine de şükredelim.