Gülüm Çamlısoy
2345 şiiri ve 1819 yazısı kayıtlı Takip Et

Gözümüz yollarda kaldı aralık...



GÖZÜMÜZ YOLLARDA KALDI ARALIK...

Zamanın girift koridorları belki de hibe etmek dünü, gün mizaçlı bir atmosferde katıksız eşlik eden uydular dünyayı elbet insanlığı uyutan ve uyumsuz mizacımla artık öykünmekten de gına gelmişken.
Düşsel bir gezegen bellediğim umut başlığına serildiğim ve şiir gibi soluduğum hayatı da şiir gibi algıladığım son sekiz senem sancılı bir seyyah gibi gezindiğim sayfa sayfa, hece hece.
Rüzgâr kekeliyor bu gün.
Şehirde yangın var.
Utku ölüm mü sayacın yoksa umurunda değil mi komşumuz zangocun?
Mevsimsiz ölümler yaşanıyor ve ağaçlar hem yaprak döküyor hem de kökü sızlıyor sanki çekilen diş gibi kökü çürük bir ağaç ya da bir insan ve işte ölüm teşrif ederken hunharca ve gaddarca yaşadığımız kimi zaman birbirimize yaşattığımız acılar…
Heba olacak ne mi kaldı ve hararetle yazıyorum…
Sözcüklerden yana umudumu hala saklı tutabilsem de yarını ya da bir sene sonrasını asla tahayyül edemiyorum.
Zincirleme bir kaza gibi.
Zikredilen her duygu ve İlahi bir acı ile dokunuyorum hem ruhuma hem sayfaya ve özlemle deşiyorum yaralarımı ama artık acı hissetmiyorum…
Desem de desem de.
Çok acıyor canım.
Korkuyor muyum peki?
Haddinden fazla oysaki ölümü düşürmezdim dilimden hala umudum baki mi?
Melankolik bir atmosfer yine de haz etmediğim arabesk şarkılardan inşa ettiğim çelenk.
Haz etmediğim hangi duyguysa yaşatılan ve hangi acıysa pay ettiğim ve hangi yalansa iblisin dilinden düşmeyen.
Sınandığıma binaen ve hala bir sınavdan diğerine koşarken.
Sevdiğime binaen sevilmeyi asla talep etmediğim ola ki sevileyim hala uçabildiğim ve peltek sözcükler petek kıvamında oysaki ne bal arısıyım ne de çizgi karakter Arı Maya.
Çocukluğun güzellikleri ve çocuklara dokunmak adeta çocuğum iken sözcükler ve çocukça sevmenin güzelliği ama geri dönümü de kifayetsizlik iken ve serildiğim kıblemde hala bir yıldıza özlemim belki de içimdeki buz dağını eritmek adına telaşla yazıp telaşla sevebilmeyi hala başardığım.
Bir düşün iklimi mi yoksa Kasıma arka çıkan ve işte gözümüz yollarda kaldı Aralık, demenin meali mi yoksa yazdığım bu satırlar?
Aralık bırakılan bir kapı işte umut ve geçti geçecek hüzün de acı da, diyebilmek elbet kandırdığım kendim ama kanmakla umut arasında sadece incecik bir çizgi varken unutmak mı dünü ve günü b/ölmek sonra yarına dokunmak sonra uçmak sadece uçmak kanatları kanasa da melun kuşun kanatmadan ve kandırmadan gagaladığı umut.
Bir kuş olmanın özlemi geldi dayandı işte kapıya üstelik aralık bir kapıdan cennet bekçileri ve Aralık usulca baktı ve aktı akacak yüreklere…
Susuz geçen bir sonbahar zaten sonuna da geldik.
Bir şeylerin sonuna geldik işte ve işte seneyi uğurlamak üzere hazırlık yaparken kapıda uyuya kaldı yeni sene ve coşkusuna haiz olmak bir kandırmaca mı yoksa hala batmayan bir umut teknesi mi?
Saldık çayıra.
Saldık Kasımı ve sandık ki yeni ay ve kış soğuk esen rüzgârları ile üşütse de belki de ısınacak içimiz.
İçimiz dışımız bir olsa keşke: ne malum olmadığı?
Bunu şerh düşmüşken ömrün çizelgesine ne malum yarınların güzellik taşımayacağı?
Cümleler bıçkın delikanlılar gibi nara atmak istiyor ama suskun mizacımla kendime hâkim olup sessizce yazıyor ve yaşıyorum ve sessizce öleceğim de.
Bir muallime de olabilirdim hani ve çat kapı gittiğim kapalı kapılar ve kibarca zili çaldığım derken ayağımın altına serilen cennetin kırmızı halıları.
Uğurlu tokam.
Uğurlu sayım.
Umudumda ufkum ve yarınım dünümde kayıtlı ve günü kovalayıp dokunmaksa geleceğe…
İçimdeki o çelişki dolu çocuk ve de çekinceler saklı iken içimin iklimlerinden ördüğüm saçları rüzgârın ve birileri çekiştirirken yakamdan aslında benim sevdiklerimin yakasından düşmezken ve sevgi arsızı bir çocuk gibi aralıksız mızmızlandığım ömrün dökülen kumları…
Ve işte o kum saati ve işte vakit doldu ve işte yazımı sonlandırmak üzereyim elbet günü de elbet gümlediğim bir duvar ve yarına şimdiden hazırlık yapıyorum.
Ufkumda ne mi saklı?
Bilemem asla bilemem hem hiç de bilmedim ama hep de diledim.
Mizacım, sefil mizacım.
Kem küm etmeyi bıraktım madem…
Ve işte ş/akıyorum yeniden sonra sel olup aşıyorum bentleri ama bu bile yetmiyor.
Bir sala tüneyip geziyorum okyanusları ve devasa yürekleri ve yüreğim el vermiyor illa ki sevmeliyim ve umudu saklı tutmalıyım.
Aşka nazire eden melekler ve ketum yüreğim ve meddücezri iken ömrün ve kıyılara vuran düşlerim aslında terk ettiğim aslında terk edildiğim bir o kadar tecrit edildiğim.
Bir düş sakiniyim.
Bir de düşüncelerim iken en yakın ahvalim.
Kulp takmalıyım elbet kendime ve içime uçuşan yapraklara aslında ben bir ağacım aslında köküm derin ve sağlam o zaman yaslandığım çınarım da sağlam iken ve sağlam tutmalıyım kendimi ve başımı eğmeden yaşarken sadece Rabbim tanık olmalı yaşlarıma ve kâğıda damlayan her yaş nasıl ki bir şiirin ön sözü.
Son sözü henüz söylemezken elbet közünde ömrün özveri ile yaşadığım ve yazabilmenin de meali iken umut ve umudumu saklı tuttuğum sürece sevip yazacağıma ant içiyorum hem de son nefesimi verene kadar artık kimse söyleyen kulağıma küpe yaptığım yetmedi ömrümü tayin ettiğim bir ışığın da aydınlığına müteşekkir olduğum.
Aymazlığında gecenin ve şehrin sokakları sessiz ve sakin iken.
Ben her ne kadar sakin addedilsem de içimdeki fırtınaya şahit Rabbim ve döktüğüm yapraklar ve gözyaşları ve geceden firar etmenin özlemi ile boyutsuzluğumla gezindiğim şehrin sokakları üstelik kuralları ihlal etmeden ve tekdüze sevmediğim de garantisi iken hızla atan kalbime hala eşlik edebilmekte iken umut.


Beğen

Gülüm Çamlısoy
Kayıt Tarihi:29 Kasım 2020 Pazar 18:07:18

GÖZÜMÜZ YOLLARDA KALDI ARALIK... YAZISI'NA YORUM YAP
"GÖZÜMÜZ YOLLARDA KALDI ARALIK..." başlıklı yazı ile ilgili
düşüncelerinizi ve eleştirilerinizi diğer okuyucular ile paylaşın.


YORUMLAR
perisultan
3 Aralık 2020 Perşembe 12:48:37
anlamlı gzel bir yazı olmuş umutsuzluklar içinde umuda sarılmak güzel. yılın son ayı da geldi geçiyor hala ölüm kokusu ensemizde. bir şeyler kopuyor yakından uzaktan sessizce uzaklaşıyor zaman acılr ayrılıkiçimize gömülüyor. sonbahar döküyor her bir şeyi arınma suyu içmiş gibi dünya.

1 cevap yazılmış Cevap Yaz


Gülüm Çamlısoy Yazının sahibi 3 Aralık 2020 Perşembe 19:26:21
Teşekkür ederim.
Yılın son ayı ve İnşallah tüm sıkıntılar dünde kalır.
Ben, biz aslında herkes İnşallah yüzümüzün akıyla çıkarız hem eski yıldan hem bunca sıkıntıdan.
Zor bir yıl zorlandık ve ölüm korkusu her şeyin üstünde.


Sevgilerimi gönderiyorum.

Yeter ki kötü haber duymayalım ve tebessüm etmeyi dileyelim yeni seneye ve edelim de
Gülüm Çamlısoy Yazının sahibi
3 Aralık 2020 Perşembe 04:28:50
Yüklendiğimiz sözcükler ve duygular...
Bazen karşılık bulan ve de bulmaya dair...
Bazense ters tepen ve beklentilerin geçersiz kılındığı...
Varlığı kutlu kılan ve kimi zaman yokluğa denk düşen bir o kadar belirsizliğe...

Odaklandığımız çok şey var bu anlamda kendimizi arka plana iterken elbet herkes için geçerli değil bu.

Öğrendiğimiz de çok şey var en çok birbirimizle etkileşim ve farklı bir iletişime odaklandığımız.

Önem arz eden bir o kadar etmeyen.

Tutarlı değil ki hayatlar ve biz ne kadar çabalasak da bilinmeyen bir rüzgar/güç bizi başka yerlere sürüklüyor.

Duygular duyguların iklimi: bir gün öyle bir gün böyle.

Bir ayraç belki de yazdıklarımız bir o kadar duyguları savurduğumuz.

Gün ve hayat neye gebe ise.

Bir rota addedilen ve rutin gözüken ama duygular fazlasıyla taşkın ve hayat çok belirsiz bir ufuk sunuyor müdavimlerine.

Ritmi olan kimi zaman olmayan bir duygu akımı ve işte titreşen karanlık ama bir şekilde aydınlık addedilen.


Sevgi her zaman karşılık görür, kin de.. DOSTOYEVSK

Mümkün bazı zaman.

Bazense zirve yapan duygular bu anlamda bir diğerinin bizim için bir anlam ifade etmediği netice itibari ile herkes en başta hatta sadece kendinden sorumlu iken bir o kadar sorun teşkil eden bu anlamda hayatı masaya yatırmak ve duyguları dilimlemek...

Sevgiyi kimi insan gözünde büyütürken.

Kimine nefret etmek daha akılcı gelirken.

Sonuçta birinin yapığı bir diğerini bağlamaz ama grup faktörünü hesaba kattık mı varlık bazen yalnız ya da tekil addedilebilir ki...

Kimse ama hiç kimse asla bilemez bir diğerinin neler yaşadığını bu anlamda sözcükleri kağıda dökmek aslında benliği ve duyguları dilimlemek.


Bunca sevgisizlik.

Bunca olumsuzluk.


Ne de olsa insanın hesap vereceği tek makam var ama hayat öylesine yargısız infazların yapıldığı adaletsiz bir mahkeme ki...

Yine de bir şekilde adalet yerini buluyor yaşarken bile buna haiz olmak çok olası.

Dileyen sever ya da sever gözükür.

Sonuçta insan yaratılmış en akıllı canlı bazen sağduyu yoksunu insanlardan dolayı zarar görsek de...

Kimse kimseye benzemek zorunda değil üstelik hele ki bunun için insan içinde en ufak kaygı taşımazken...


Önüne geçilmeyen duygular var demek oluyor ki:

Duygular fora...

Cevap Yaz
saf şiir
2 Aralık 2020 Çarşamba 23:02:21
Etkileyici, beğeniyle okuduğum güzel bir yazıydı. Kutluyorum Kardeşim. Selam ve duayla…

1 cevap yazılmış Cevap Yaz


Gülüm Çamlısoy Yazının sahibi 2 Aralık 2020 Çarşamba 23:22:07
Değer kattınız ağabeyim.
Çok çok teşekkür ediyorum.
Ömrünüz çok olsun.

Selam ve dua ile ağabeyim
Gülüm Çamlısoy Yazının sahibi
30 Kasım 2020 Pazartesi 21:42:53
Ne varlık ne yokluk.
Ne gün ne de dün.

Yazmanın emsalsiz ve ulvi esintisi.

Bir meddücezir ki.


Saygınlık ve sonsuzluk.


Hayatın hicvi.


D/okumak hayatı ve d/okunmak güzelliklere...

Sahte olmayan her şey ve her duygu öylesine güzel ki.

İçten ve samimi bir gün ışığı geceyi aydınlık kılan ve farazi özneler aslında hayatta tek muhatap alınması gereken...


Kim bilir?

Cevap Yaz
Gülüm Çamlısoy Yazının sahibi
29 Kasım 2020 Pazar 22:08:23
Sevilmeden sevmekten daha feci bir şey yoktur. TURGENYEV

Elbette daha feci şeyler var:

Nefret gibi.

Ön yargı.

İnançsızlığı rütbe görenler gibi.

Keşke herkes sevebilse.

Cevap Yaz
Gülüm Çamlısoy Yazının sahibi
29 Kasım 2020 Pazar 21:32:53
Şu bir gerçek ki...

Ne fark eder ki üstelik bir ömür gerçekleri haykırmak neyi değiştirir ki ve değiştirdi mi?

Gerçek de doğru da tektir ama yanlış yapanların çoğunluğudur gerçekleri aşağılayan.

Aralık ve Ocak ve yarınlar...

Cevap Yaz
Edebiyatdefteri.com, 2016. Bu sayfada yer alan bilgilerin her hakkı, aksi ayrıca belirtilmediği sürece Edebiyatdefteri.com'a aittir. Sitemizde yer alan şiir ve yazıların telif hakları şair ve yazarların kendilerine veya yetki verdikleri kişilere aittir. Sitemiz hiç bir şekilde kâr amacı gütmemektedir ve sitemizde yer alan tüm materyaller yalnızca bilgilendirme ve eğitim amacıyla sunulmaktadır.

Sitemizde yer alan şiirler, öyküler ve diğer eserlerin telif hakları yazarların kendilerine veya yetki verdikleri kişilere aittir. Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. Ayrıca sitemiz Telif Hakları kanuna göre korunmaktadır. Herhangi bir özelliğinin kısmende olsa kullanılması ya da kopyalanması suçtur.
Edebiyatdefteri.com'u kullanarak Çerez Politikamızı kabul etmiş sayılırsınız.