Mehmet Burhan AKIN
2 şiiri ve 17 yazısı kayıtlı Takip Et

Turnanın feryadı - 3



....................................

Hızlı adımlarla yürürken eşarbı başından kaydı, örükleri omuzlarına döküldü. Güneşte parlayan kumral saçları, beyaz tenini tamamladı. Gülistan, beyazlı morlu karışık çiçekli pembeye çalan yeni bir fistan giymişti. Fistanlarını annesi iğneyle dikiyordu, köyün terzisi Naze kadın. Fistanın üzerini sarı bir hırkayla tamamlamıştı, yazması sade gelincik kırmızıydı. Gülistan renkli giyinmeyi ne çok severdi. Cemal, üzerindeki fistanı ilk kez görüyordu, yenibaharı andıran güzelliğine dalıp gitmişti. Dere yatağından yamaca yeni yayılan kuzuları unutmuş, yokuş yukarı çıkan Gülistan’dan gözlerini alamamıştı. Sivri kayanın gölgesinde oturdular. Mozelan deresinden yükselen bir çift turna kanatlarını çırparak hazin sesleriyle sevdalıları selamladılar.

“Gülistan!” dedi, Cemal. “Ne iyi ettin de geldin, beni öyle mutlu etin ki.”

“Kuzuları meydana getirince, konuştuklarını gördüm, merak ettim seni.”

“Gülistan, sabahleyin seninle konuşmadan çekip gitmek zorunda kalmıştım. Biliyorsun, Ahmet dayı işte… Ne bileyim, keyfimi kaçırdı, senin duymanı istemedim.”

“Kafana takma Cemal, onu bütün köy bilir zaten.”

“Gülistan” dedi Cemal. “Bugün giydiklerin sana ne kadar da yakışmış. Gözlerimi üzerinden alamıyorum, bir türlü.”
Gülistan, Cemal’in güzel iltifatlardan memnun olmuştu.

“Yaa… Çok mu yakışmış?”

“Hem de baharları kıskandıracak kadar güzelsin.”

“Gerçekten çok mu beğendin, Cemal?”

“Beğenmek de laf mı Gülistan, değirmen yamacında açılan nevruz çiçekler gibisin sanki.”

Gülistan daha çok şeyler duymak istiyordu, ama Cemal konuşmasını beceremiyordu.

“Evet, çok beğendim, yemin billahi Gülistan!”

Yanakları başındaki eşarp gibi kızardı, utancından ela gözlerini yere indirdi. Susuyordu, susmanın tam yerini hesaplayarak.

Cemal boynunu yana bükmüş sevdiğine hayranlıkla bakarken, elini tutmak geçti içinden. Cemal’in hayat hakkında karar verecek kadar tecrübesi yoktu. Çocukluğundan beri hatırladığı, köyün kuzuları güdüyordu. Geleceğin ona neler vereceğini daha doğru dürüst düşünememişti. Gülistan’ı karşısında bahara benzer haliyle görünce heyecanlanmıştı. Birden kafasında şimşek çakar gibi bir düşünce belirdi, ama düşüncesini açıklayacak cesareti kendinde bulamadı, korkak Cemal.

Kuzu sürüsü dere yatağından değirmen yamacına yayıldı. Bir süre hiç konuşmadan sivri kayanın gölgesinde karşılıklı oturdular. Gölgeler dereye doğru uzanmış, güneş Şehitlik tepesini aşmak üzereydi, ikindi serinliği derenin çağlayarak akan suyuna karışmıştı. Gülistan bedeninde hafif bir titreme hissetti.

Beş on erkek çocuk öküzleri bayıra saldıktan sonra otları biçilmiş derenin geniş düzlüğünde kovalamaca oynuyorlardı. Harmandan yeni çözülmüş öküzler değirmen deresinin kenarlarında henüz sararmamış otlarına iştahla saldırdılar, sırtlarına konan sığırcık kuşlarına aldırmadan. Bir sürü ala karga havalandı kondukları söğüt ağacından, kavaklığa doğru uçtular. Acayip sesleri vardı kuşların. Sivri kayanın gölgesi silinmek üzeriydi.

Karşılıklı oturdukları yerde gözlerini ayırmadan bakışıyorlardı. Cemal konuşacak söz bulamıyordu. Sadece hasretle bakışan gözler birbirlerine kenetlenmişlerdi. Düşünceli ve sessiz bakışların zevkine varan iki asil ruh, aynı hayallerin deryasında yüzerek bilinmeyen acıların içinde kıvranıyorlardı. Aslında ikisinin de anlatacakları çok şeyleri vardı. Gülistan utanıyor, Cemal düşüncelerini ifade edemiyordu.

Bahçe kayalıklarına seyri doyulmaz harika bir kızıllık veren akşam güneşi batmak üzereydi. Gülistan’ı kaybetme korkusu yeniden beyninde canlanmış, yüreği yangın yerine dönmüştü. Cemal’in yüreği yanıyordu.

Başka zamanlar olsa, kaybolan bir kuzuyu bulmak için uzun mesafeler kat eder, dağları dereleri aşar, tepeleri tırmanır, ne yapar ne eder kuzuları bulmadan köye dönmezdi. Yazı yabandan, kurttan kuştan korkusu yoktu. Doğada insanı etkileyen öyle şeyler vardı ki, bazen hayatın yüksek noktasına varır, cesareti artardı. Ama söz konusu Gülistan olunca eli ayağı birbirine dolanır, dili damağı kurur, konuşacak söz bulamazdı, yüzüne bakmaktan başka. Cemal, sevdiğinin elini tutmak istemişti, içi kıpır kıpırdı.

“Gülistan!” dedi, elini ona uzattı, bekledi. Gülistan bu sesin içindeki arzuyu anlamıştı. Kısa bir tereddüt geçirdi, başını kaldırmadan avuç içi kınalı bir el uzandı Cemal’den yana. İnce uzun parmaklarının boğum yerleri ak aktı. Yayla dönüşü Zozan’ın nişan düğününde eline yakmıştı kınayı. Bu güzel ele ancak bu kadar güzel kına yakışırdı. Cemal uzatılan eli incitmekten korkar gibi usulden tuttu. İlk defa tutmuştu elini, Gülistan’ın. İki avuç değil, iki kızgın tandır yandı sanki. Cemal’in tuttuğu kınalı el bir ateş parçası haline gelmiş, yakmıştı çelimsiz bedenini.

Gülistan elini ani bir hareketle Cemal’in avucundan çekip kurtardı, utancından kızaran yüzünü yere indirdi. Al yanakları, geniş ak alnı, uzun boynu, hatta kulakları kızarmıştı. Bütün bedenini ılık tatlı, adını bilemediği bir duygu sarmıştı.

Cemal yaptığı hatayı nasıl tamir edeceğini bilmiyordu, çünkü Gülistan’ın yüzüne bir endişe çökmüştü. Böyle bir hatadan hangi genç kız alınmazdı ki. Gülistan endişeli gözlerle Cemale baktı, sarı hırkasına sımsıkı sarıldı.

“Gülistan, can Gülistan..” diyebildi ancak.

Cemal uzun süre ayakta duran Gülistan’a bakarken, ne düşündüğü belli olmayan bir duyguya kapıldı. Durduğu yerin az ilerisinde büyükçe bir taş vardı, alt yanları yeşilimsi yosun bağlamıştı. Yolunu şaşırmış küçük bir kertenkele taşın üzerinden meraklı gözlerle etrafa baktı, ani bir hareketle kayboldu. Gülistan hemen gitmesin diye o taşın üzerine oturması için ısrar etti, kendisi de karşısında diz üstü çöktü. Derinden öyle bir ah çekti ki, yüreği yerinden sökülmüştü, sanki.

Cemal, damın arkasında sabahladığı o geceden beri yemeden içmeden kesilmiş, yüzü sararmış solmuş, bir deri bir kemik kalmıştı. Günlerdir baktığı her canlıda Gülistan’ın hayalini görmüş, derdini hiçbir insanoğluna açmamış, uykusuz geceler geçirmişti. Sevda yolunda çektiği acılar yetmezmiş gibi şimdi de başka endişeler taşıyordu.

Yüreğinde olması gereken sevgiye yer vermişti. Gülistan’ın sevdası ruhunu esir almıştı. Duygularını her gün kuzularıyla paylaşmış, hür dağlara özgürce haykırmıştı. Bazen bir ağacın serin gölgesinde uzanırken, bazen bir kayanın ya da bir tepenin sivrisinde otururken, bazen de kurumuş bir derenin yatağında gezinirken gözyaşlarını yüreğine akıtmıştı. Üzerinden geçen turna katarlarına seslenmiş, kurda kuşa, börtü böceğe dert yanmıştı.

Gülistan, Cemal’in melül bakışlarından, boynunu büküp duruşundan anlamıştı, kederli olduğunu. Yüzüne fazla bakamadı, yine yanaklarına bir allık oturmuştu. Cemal endişelerini bir yana bırakarak nihayet duygu deryasından uyandı.

“Gülistan!” dedi. Durdu yüzüne baktı, sesinde acı bir sitem vardı.

“Gülistan, o gece seni çok bekledim, ama gelmedin. Damın etrafında sabırsızlıkla dolandım, gelmedin. Yatsı namazı bitti, cami cemaati dağıldı, Kirli Ahmet dahi herkes evine gitti, sen gelmedin. Evlerin küçük cam pencerelerinden lamba ışıkları söndü, kurdu kuşu, börtü böceği yuvalarına çekildi, sen yine gelmedin. Gırhesin taraflarından çobanların sesleri geceye yankılandı, başıboş dolaşan Abdo’nun topal atı köyün sokaklarından geldi geçti, sen gelmedin. Bir ben kaldım damın arkasında yolunu gözlerken uyanık, bir de sokaklarda dolanan Bazın’la Hüseyin’in Belan’ı. Gökyüzünde bulutlar bir açıldı, bir kapandı, yıkık viraneden puğu kuşunun sesi kesildi, sen gelmedin. Sahur horozları öttü, Kolibaba tepesi kızardı, Mele Zeki sabah ezanını okudu, sen yine gelmedin. Şimdi söyle bana Gülistan, sen o gece niye gelmedin?”

Kendine inanamadı Cemal, nihayet konuşmuştu. Daha çok konuşacaktı, bir kere açılmıştı, ama temiz sevdasının hatırına sustu. Gülistan, cevap vermeden gözlerini yere dikmiş, suskun durmuştu. Cemal, onun gözlerinde bir masumiyet ifadesi sezinlemiş, sessiz kalmasından kuşkulanmıştı.

Gülistan konuşmuyordu, Cemal sordu.

“Gülistan!” dedi. “Geçenlerde hani değirmen yokuşunda konuşmuştuk ya! Sana söylediklerimi düşündün mü?”
Gülistan yine cevap vermedi. Cemal’in aklı bulanmış, sağlıklı düşünemez olmuştu.

“Bak Gülistan! Geleceğim senin elindedir.” Gülistan ses vermedi.

“Eğer cesur değilsen…” Oysa cesur olmayan kendisiydi, saçmalıklarına devam etti.

“Eğer hayatımın hakkını vermeyeceksen, sevmeyi deneme artık.”

Cemal duygularına sahip değildi, İşte şimdi de saçmalamaya başlamıştı. Konuşmalarına bir anlam veremeden sadece yüzüne hayretle bakmakla yetinmişti, Gülistan.

Cemal, Gülistan’ın buraya geliş sebebini bilmiyordu. Teknesine sığmayan hamur gibi kabaran duygularının farkında değildi. O gece neden gelmediğinin sebebini de bilmiyordu. Yine de saçmalıklarına devam etti, sağlıklı düşünemiyordu, artık.

“Daha önce de sana söylemiştim, Gülistan. Ben kuzu çobanı öksüz Cemal’im. Babamdan bizlere mal, mülk kalmadı. İki parça kıraç tarlamız var, sürmek için öküz, ekilmesi için tohum bulamıyoruz. Ne yapalım, fakirliğin gözü kör olsun demekle de kör olmuyor işte.” Cemal duygusallığını bir kenara bırakmış, şimdi de her şeye isyan eder olmuştu.
“Düşündüm, kararımı verdim. Seni bir daha Allah’ın izniyle isteyeceğim. Hacı Kadir amcamı babana göndereceğim, sabrım kalmadı artık.” Durdu, gözlerini Gülistan’dan kaçırarak şakayla karışık:

“Bakalım baban bir çoban parçasına kız verecek mi?” derken sinsi bir sırıtmayla Gülistan’dan yana baktı.

“Gerçi sizin durumlarınız da bizden farklı değil, ama..” Amanın sonunu getiremedi, amacı Gülistan’ı sinirlendirmek.

“Ne de olsa senin gibi güzele saraylar yakışır, o da bende yok.” Yine sinsice sırıttı, Gülistan ilk defa sözüne karşılık verdi, yüzü asık sesi sitemliydi.

“Kim saray istemiş, sanki.!”

Cemal’in neşesi yerine gelmişti, itçesine gülümsedi.

“Söz gelimi dedim Gülistan, söz gelimi. Diyorum ki, hani baban…” diyesi gelmiyordu. “Olur ya, baban hayır derse, yani bana vermezse seni…” Kelimeler Cemal’in boğazında düğümlenmişti, konuşamıyordu.

“Babam vermekten yana, anam razı olmuyor.”

“O zaman diyorum, benimle… Kaçar mısın Gülistan, ha kaçar mısın?” Zor da olsa kaç zamandan beri düşündüklerini nihayet dile getirmişti.

Başını yerden kaldırdı Gülistan, kendinden emin, ela gözlerini Cemal’in gözlerine dikti, göz bebekleri oynuyordu. İki bakış değil, sanki iki hançer saplanmıştı Cemal’in yüreğine. Hiçbir şey söylemeden usulden yerinden kalktı.

Dere kenarında oynayan çocuklar, harman öküzlerinin ağır ve kısa adımlarıyla yokuşu çıkıyorlardı. Gülistan, akşama doğru çocukların arkasından köyün yolunu tutunca hafif turuncuya kaçan gökyüzünün renkleri tarif edilemez güzellikteydi.

..........................................


Beğen

Mehmet Burhan AKIN
Kayıt Tarihi:29 Temmuz 2020 Çarşamba 00:26:50

TURNANIN FERYADI - 3 YAZISI'NA YORUM YAP
"TURNANIN FERYADI - 3" başlıklı yazı ile ilgili
düşüncelerinizi ve eleştirilerinizi diğer okuyucular ile paylaşın.


YORUMLAR
Gülüm Çamlısoy
31 Temmuz 2020 Cuma 19:12:55
Hayırlı bayramlar diliyorum değerli hocam.
Yürekleri huzura ve aydınlığa sevk eden aydınlık günlerin inancı ile daim olsun dostluk ve edebiyat

Saygılar, selamlar engin yüreğinize.

Cevap Yaz
Gülüm Çamlısoy
29 Temmuz 2020 Çarşamba 21:40:34
Sürükleyeci bir anlatım ne güzel de yüreklerde iz bıraktı.

Edebiyat ve dostluk adına teşekkürler kıymetli hocam.

Sevginin ve inancın aşamayacağı engel yok şükürler olsun ki ve de umut.

Selam ve saygılarımla değerli hocam.

1 cevap yazılmış Cevap Yaz


Mehmet Burhan AKIN Yazının sahibi 31 Temmuz 2020 Cuma 00:05:29
Edebiyat ve dostluk adına ben de şükranlarımı sunarım Gülüm Hanım.

Temennim, hep beraber sevgi ve inançla engelleri aşmaktır. Sabırla bekleyeceğim...

Saygılarımla...
Bir Dünyevî
29 Temmuz 2020 Çarşamba 01:38:03
"Hızlı adımlarla yürürken eşarbı başından kaymış, kumral örükleri omuzlarına dökülmüştü. Güneşte parlayan saçları, beyaz tenine yakışmıştı. Gülistan, beyazlı morlu karışık çiçekli pembeye çalan yeni bir fistan giymişti. Fistanlarını annesi iğneyle dikiyordu, köyün terzisi Naze kadın. Fistanın üzerini sarı bir hırkayla tamamlamıştı, yazması sade gelincik kırmızısıydı. Gülistan renkli giyinmeyi ne çok severdi. Cemal, üzerindeki fistanı ilk kez görüyordu, yenibaharı andıran güzelliğine dalıp gitmişti. Dere yatağından yamaca yeni yayılan kuzuları unutmuş, yokuş yukarı çıkan Gülistan’dan gözlerini alamamıştı. Sivri kayanın gölgesinde oturdular. Mozelan deresinden yükselen bir çift turna kanatlarını çırparak hazin sesleriyle sevdalıları selamladılar."

Merhaba hocam, bu öyküde ben olamıyorum, zihnim fazla enerji harcıyor, bunun için; fiilleri benleştirseniz olur mu?

Mesela; kaymış değil- kaydı
dökülmüştü değil döküldü
yakışmıştı değil yakıştı
giymişti değil giydi
dikiyordu değil dikmişti
tamamlamıştı değil tamamladı
kırmısızıydı değil kırmızıydı
severdi değil sevdi
görüyordu değil gördü
gitmişti değil gitti
alamamıştı değil alamadı
selamlardılar değil selamladı

okur gözüyle eleştirim bunlardıri kipti, duyulan görülen zamandı teknik detaylar yormasın.. görmek istiyorum duymak değil, gözlerimle zihnim arasına kulaklarımı fazla sokmadan okumak isterim yani..

Unutamadığım romanlardandır knut Hamsın olmalı yazarı, Toprak Yeşerince olmalı adı. O romanın ana kahramanının adı yanılmıyorsam ıshak'tı aslında unutmuştum bu adı şimdi gözlerimi kapadım zihnimden bu isim çıktı, ancak unutmadığım isim, Inger'di.

Belki o romanda mış'lı kullanmıştır fiilleri veya çeviren öyle almıştır bilemiyorum ama

bir okur gözüyle, anlar anlamaz eleştirim böyle oldu..

13. sayı gibiyim, 12 yi sevmiyorum, 13 hem asal sayı, belki de bu yüzden seviyorum. ne alaka olduğunu inanın şuan bende bilmiyorum..

*
Benim hakkımda olumlu görüşlerinizi okudum, bir yorumsal muhabbetinizde, memnun oldum. Övülmeyi kim sevmez ki.. ancak şu anımı paylaşayım yazı yorumunda muhabbet ettiğiniz veya son şiirleri üzerine düşünürken artık, "üstad" demem gerekir dediğim ahmet abiyle olan muhabbetim benim, eksi sonsuzdan başladı, kimi olmuş belki engelli listeme bile girmiş olabilir geçmiş zamanda, kendisiyle son 2-3 ay oldu belki daha sık görüşüyorum telefondan da, o ve ahmet örnek abimle bir anımız oldu, o anıyı anlatmaya çalıştığım yazı; "İlaç gibi 24 saat" olmalı. okumanızı isterim.

Tecrübeyle sabittir ki, ahmet çıtak abimin, üstadın tepkisi, önceliklere göredir. şöyle ki; iki zıt taraf kavga ederken veya iki fil birbiriyle itişirken o kavganın arasında kalanın görülmesini ister, çimenlerin derdini yaşar. ben bunu yıllar yıllar sonra anladım.

sizin daha çabuk anlamanıza yardımcı olmak için yazdım bu aneknotu, haddimi de aştığımın farkındayım aslında. bu aşma da belki çok uzun yıllar internet edebiyat sitelerinde olmamdan kaynaklı olabilir..

ayrıca elimde olsa, gücüm yetse; tanıdığım az çok "ahmet" isimlerini alptuğra, alptekin, alper vb olarak değiştirmek isterim. hatta zamanı gelsin kendi adımı bile değiştirmek istiyorum.. bu fikrim geçici midir, değil midir bilmesem de.

son yazdığım şiir bir başka abim içindi, "unutmam" adlı olan, şöyleki onlarla 1 saatlik anımız geçen bir mekanda, bir şiir karaladım ekledim, ailemle de muhabbet iyiydi, baktım arıyor telefonda, merhaba abi, hoş beş derken, bir hece eksik var, hayırdır abi dedim olur mu öyle şey olmamalı aslında ama, neyse baktık hemen ekledim bin'in ardına "BİR" heceyi. okurken kaçmış gözümden...

ayrıca o şiirin 2. ve 3 . kıt'alarının 4. mısraları tam istediğim gibi olmadı. Cennet Avcısı üstadıma da yakışmadı, lakin gökten üç elma düşürmesi kafi olsa da düzelteceğim sonra.. niye üç elma düşsün 6 elma düşsün gibisinden..:))
*
Bu gece yine bıktırırcasına dostları, sizin muhabbetiniz üzerine de, Tanrı veya Allah hakkında yazacaktım. sonraya erteledim emek vererek yazacağım son Tanrı-din- inanç konulu yazımı.. bugünkü yazım sadece yine ilham yazısı olacak.. emek vermem ben yazıya da şiire de, hatamdır.. ancak kaliteli bir yazıyı da şiiri de nerede olsa tanırım diyorum işte yine bence.

çünkü siz o muahabbette kalite için yazışmışsınız, "anlam" için..

*benim de dostlarla ortak bir tarihi kurgu roman planım var, gerçekleşir gerçekleşmez bilemesem de..

bu nedenle de Turnanın Feryadı'nı daha geniş zamanda, sakin halde okurum diyorum,söz vermek de istemiyorum. sanırım okurum.:) büyük ihtimalle..

sizin din-iman temelli bakış acınızı farkettiğim için de, peygamber olsa diyorum, yangın varken neye yoğunlaşır, eğer yangını söndüremeye gücü yetmese de...

bir eliyle aşk yazıyorsa diğer eliyle dadaloğlu, köroğlu olur, pir sultan olur,
bir gözüyle sevgi ararken, diğer gözünden iskandinav hikayelerindeki Thor gibi şimşek çakar diyorum..

ben de onu arıyorum artık insanlarda kalemlerde hikaye şiir her şeyde.

belki de, bu ülkede, ülkemizde, vatanımızda bir yangın var, kimi daha önce görse de kimi yaş ve tecrübe eksikliğiyle sonra görebilir. evet evet, ne zaman eksik oldu ki bu coğrafyada yangınlar dediğinizi duyuyorum. lakin bu başka bir çağ yangını, herkesi yakmaya aday..gönlüm yanmadı diyen varsa da işte yazarlar, şairler yaksın onları da diyorum.

uzun yazdım, kafa ütüledim, gönül bunalttım,

ismini veya rumuzunu zikrettiğim üstadlara da hem şükran
hem de sürçi lisan var ise...

size de saygı sağlık ve huzur dileklerimi gönderiyorum..
olduysa da sürçi kılavye...

1 cevap yazılmış Cevap Yaz


Mehmet Burhan AKIN Yazının sahibi 31 Temmuz 2020 Cuma 00:31:15

Size dönmem biraz gecikti, özür dilerim Ekrem Bey.

Bugün uzun yazmayacağım, özellikle size teşekkürlerimi ileteceğim, yazılım hatalarını büyük bir incelikle bulup yazmanız bana aydınlık oldu. Aslında bir deneme yapmaktı amacım, sanrım tutmadı. Düzelteceğim.

Şöyle kısa bir özet sunup çıkacağım.

Yerine göre hem Pir Sultanım, hem de Yunus Emre - bir yanım Köroğlu, Dadaloğlu, diğer yanım Karacaoğlan - kalbimin yarısı Nazım Hikmet, diğer yanı Necip Fazıl - Hem Mustafa Kemal'ım Anafartalar'da, hem de Mehmet Hanım İstanbul surlarının önünde. Çok uzun olur yazarsam bu kadar kafi sanırım...

Sadece Allah'ın huzurunda baş eğen bir kulum, kula asla kul olmadım, Haksızlıklara karşıyım, diken olurum gözlerinin önüne, yüz silahla sıksalar kafama, göz kırpsam namerdim. Binlerce öğrenci yetiştirdim Anadolu'nun dört bir yanına dağılan, hiç biri hain olup dağa çıkmadı, üzerimize lanet örgüt yaratanlar sevinmesin diye ...

Artık edebi konular dışında yorumlar da yazmayacağım...
Saygı sağlık ve huzur dileklerimi gönderiyorum..

Edebiyatdefteri.com, 2016. Bu sayfada yer alan bilgilerin her hakkı, aksi ayrıca belirtilmediği sürece Edebiyatdefteri.com'a aittir. Sitemizde yer alan şiir ve yazıların telif hakları şair ve yazarların kendilerine veya yetki verdikleri kişilere aittir. Sitemiz hiç bir şekilde kâr amacı gütmemektedir ve sitemizde yer alan tüm materyaller yalnızca bilgilendirme ve eğitim amacıyla sunulmaktadır.

Sitemizde yer alan şiirler, öyküler ve diğer eserlerin telif hakları yazarların kendilerine veya yetki verdikleri kişilere aittir. Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. Ayrıca sitemiz Telif Hakları kanuna göre korunmaktadır. Herhangi bir özelliğinin kısmende olsa kullanılması ya da kopyalanması suçtur.
Edebiyatdefteri.com'u kullanarak Çerez Politikamızı kabul etmiş sayılırsınız.