Gülüm Çamlısoy
1935 şiiri ve 1487 yazısı kayıtlı Takip Et

İmza: bir mahzun mor menekşe



İMZA: BİR MAHZUN MOR MENEKŞE



Sözcüklerin kırılganlığını asla önemsemiyorum ve şaibeli satırlara düşmeden yolum tanık olduğum doğaüstü olayları hazmetmeye çalışıyorum.

Zaman fakiriyim aslında bir Hint fakiri yoksa fakir olduğuma dair bir mal beyanı mı arz etsem?

Nakkaşı günün elbette yorgun şiirlerin diri gölgesi: hani ortasından keser gibi karpuzu şiire bıçağı sapla ve imgelerin kanamasına seyirci ol tıpkı sahnede olduğum hayat denen skeci boş koltuklara oynarken hem de sahici bir üslup ve yüzümde tek zerre olmayan hayat makyajıyla.

Bir de yakın markaja alınanlar var illa ki toza dumana karışmış bedeller ve ısrarcı duygular. Sevmenin ve güvenin bedeli belki de arkanızı döndüğün o an, sırtınızdan bıçaklandığınız.

Ben demiyorum elbette benim yerime konuşanlar öyle bir aksanla nüktedan sırları beyan ediyorlar ki.

Kayma ihtimali olan bir ekran ve hala fabrika ayarlarıma geri dönemediğim sonuç itibariyle ağzımdan çıkan ve kalemden dökülen her sözcüğün sahibesiyim ve niyetimi başka yöne kanalize edenlere an itibariyle söyleyecek tek kelime bulamıyorum fakat öylesine bir basınca sebebiyet veriyor ki veremedim bu tepki ve nazire yapması muhtemel doğamla sadece kendime zarar veriyorum.

Değişmesini arzu ettiğim çok şey var ama düşününce şükretmenin yerinde olacağını belleyip kendimi değiştirmeye çalışıyorum.

Kaybolan güneşin pervasızlığı sonuçta tembel bir müdaviyim ışığın hem de hasret kaldığım ışığı uğurlayıp el feneriyle evin içinde dolaştığım ve hayat sokaklarda diyenlere da şaşkın gözlerle baka kaldığım.

Bilumum hece elbette insan doğasında nükseden:

Sır gibi bir de ser.

Huzur gibi bir de şer.

Geriye ne mi kaldı?

Donanımlı bir ömür dileyip de genele odaklanamadığımız mı?

Yoksa detayları tek tek didikleyip resmi paramparça ettiğimiz mi?

Suskun umut dillenme alameti ile dinlendirdiğim ruhumu sobeliyor aslında martının kanadına konan simit susamı gibi de gevrek ve suskun acılar.

Mavi’yi ıskalayan demir perde elbette vapur düdüklerinin asla susmadığı sisli bir günün erken vakitleri hala da altına imza atmadığım o akit hakkındaki önyargılarımı sonlandırmayı temenni ediyorum.

Bol kepçe umut sağanağı hani yasın da muadili iken kaygılı benliğin bellek kaybına uğrayıp da ağzına attığı o dil altı hapı sözüm ona huzura kıyısı olan bir evde konaklamakla kaygan zeminde düşmek arasında bir ilinti kurmak isteyen.

Bahşedilen ne çok duygu ve sağanağın küspesinde bir damla rahmetle oyalanan sefil yüreğim.

Kaynağı belli olmayan bir izdiham ve insan yağarken sokaklara ayağıma basıp kaçan yaramaz bir çocuk gibi minnet de etmiyorum hani kimseye yine de umarsızlığın bir cep olduğu gerçeği ile umursadığım her insanı ve her heceyi dolduruyorum o devasa cebe.

Elimden kayıp giden akılsız telefonum su dolu bir kovanın içine düşüp ses etmeyi kestiğinde anlıyorum ki akıllı olması gereken benim.

Naklen yayın yapan ruhlarımızla özdeşleşen hain gürültü ve iç sesimizi duymaktan aciz ne kadar taviz vermesek de birbirimize tıpa tıp benzediğimiz ayan beyan.

Saçımda uçuşan kelebek:

Pardon, sizi sevebilir miyim?

Şimdi bu soruyu kime sorsam biliyorum ki alaya alınacağım belki de su götürmez gerçekleri göz ardı edip zamansız bir tükenişle türeyecek yeni hayatım ve ben balkon sefası yapan yaralı bir menekşe gibi kendimi aldatacağım sevildiğime inandığım tüm saksılarda büyümeyi erteleyen yorgun filizlerine umudun da karşı çıkacağım.

Toprağımda eksik olan tüm vitamin bir de çiçeklerimi okşamayan sahibem sanırım en çok sevgiye ihtiyaç duyan da o ve nazarımda yorgun bir yaprak olsa da dalından düşen ve balkonumu ziyaret eden, biliyorum ki ben şanslı bir çiçeğim en azından köklerim derinde ve beni sahiplenen bir balkonum ve ev halkı var. Ne yani, diğer saksı çiçeklerinin benden ne fazlası var da ben çiçek verdikçe sırtlarını dönüyorlar?

Fani dünya bir de yüklenmiş âlemin derdini yüksek sesle hava atıyor sessiz sedasın ben çiçeklerimi açarken ne gereği var şimdi bunca feryadın ya da tam tersi, sessizlikle beni itham eden dalını terk etmiş yaprakların?

Bir gövde gösterisi değil bu bilakis yaşama bağlılığın kanıtı üstelik toz tutan bir kitap da değil sadece ve sadece her yaprağında fosforlu kalemin izi bir de sevgi kokan bir ayraç.

Sahibemi seviyorum tıpkı kitapların ve diğer saksı çiçeklerinin yine sahibemi sevdiğim gibi aslında onlardan bile çok.

Menevişlenen geceye da ihtarımdır hani ne de olsa gün ışığı ve sevgi benim ilacım ve kaynakçam.

Şarkıya selam olsun:

İmza:

Bir mahzun mor menekşe.


Beğen

Gülüm Çamlısoy
Kayıt Tarihi:13 Eylül 2019 Cuma 21:05:24

İMZA: BİR MAHZUN MOR MENEKŞE YAZISI'NA YORUM YAP
"İMZA: BİR MAHZUN MOR MENEKŞE" başlıklı yazı ile ilgili
düşüncelerinizi ve eleştirilerinizi diğer okuyucular ile paylaşın.


YORUMLAR
Gülüm Çamlısoy Yazının sahibi
13 Eylül 2019 Cuma 22:18:20


Gülüm Çamlısoy tarafından 9/13/2019 11:10:07 PM zamanında düzenlenmiştir.

Cevap Yaz

Okuduğunuz yorum yazar tarafından etkili yorum olarak seçilmiştir.
Bir Dünyevî
13 Eylül 2019 Cuma 21:49:13
duydum.:)

yazınızı okurken, geçen yıl çiceklenmiş, meyveye durmuş ancak bir türlü randuman alamadığım limon ağacımı düşündüm epey..

bir ara kurur gibi oldu, sonra biraz bakım ile kendine gelse de bu sene çicek bile açmadı..

yeni dallar ve filizler verse de belki yeniden çiçeklenir umudu ile

artık limon saksılarına serenat yapmaya kalksam neler dökülür klavyeden..

her yıl toptağını değiştirmek gerekiyor. yerini değiştirmeden..

her yıl yeni kitaplar okumalıyız diyorum kendime.. lakin internetteki pdf kitapları ile kitap kokusundna bile uzak kaldık..

sevgi dolu yüreğiniz ve insana edebiyatı sevmeye iten ifadeleriz..

eksilmesin penceremizden belki bir soluk belki bir gün ışığı mesabesinde..

da vincis demos diye bir diziye başladım.. tüm bunların arasında..

aklımı yine götüryor orta çağa; roma flaransa istanbul yolculuğunda..

yazınıza eşdeğer eski osmanlı ev bahçeleri geliyor aklıma.. lakin dizide tamamen iktidar bilim ve din üçgeninde bir kargaşa..

tüm bunların toza dumana bilenmiş bir istek
limon ağacım artık çiçeğe dur, limon yetiştir bana bu sene..
mümkün mü acep.. prinç suyu da iyi geliyormuş ... deneme yanılma yolları ile o bana selam verir arada, arada da ben ona...

çicek ve saksılarla aram bundan öte değil...
insana benzeyen ama asla konuşmayan dostlarımız onlar değil mi..

saygı ve muhabbetlerimle..
esen kalınız efendim..

1 cevap yazılmış Cevap Yaz


Gülüm Çamlısoy 13 Eylül 2019 Cuma 21:55:44
Varlığınıza, yorumunuza tüm yüreğimle teşekkür ediyorum, dost yazarım.

Hayatı yaşanır kılan olgular az sayıda ve de insanlar bu anlamda kıymetini bilmeli, diye düşünüyorum.

En iyi dileklerimle.

Sonsuz saygılar.
Gülüm Çamlısoy Yazının sahibi
13 Eylül 2019 Cuma 21:46:26


MENEKŞEM SOLMUŞTU VE DE KÜSKÜN.

SADECE YAPRAKLARINA FISILDADIM VE TOPRAĞINI EŞELEDİM.

MÜMKÜN MÜ DEMEDİM SADECE SEVDİM.

SEVMEK BİR SUÇ OLMAMALI.


Cevap Yaz
Gülüm Çamlısoy Yazının sahibi
13 Eylül 2019 Cuma 21:17:49


Gülüm Çamlısoy tarafından 9/13/2019 11:10:22 PM zamanında düzenlenmiştir.

Cevap Yaz
Edebiyatdefteri.com, 2016. Bu sayfada yer alan bilgilerin her hakkı, aksi ayrıca belirtilmediği sürece Edebiyatdefteri.com'a aittir. Sitemizde yer alan şiir ve yazıların telif hakları şair ve yazarların kendilerine veya yetki verdikleri kişilere aittir. Sitemiz hiç bir şekilde kâr amacı gütmemektedir ve sitemizde yer alan tüm materyaller yalnızca bilgilendirme ve eğitim amacıyla sunulmaktadır.

Sitemizde yer alan şiirler, öyküler ve diğer eserlerin telif hakları yazarların kendilerine veya yetki verdikleri kişilere aittir. Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. Ayrıca sitemiz Telif Hakları kanuna göre korunmaktadır. Herhangi bir özelliğinin kısmende olsa kullanılması ya da kopyalanması suçtur.
Edebiyatdefteri.com'u kullanarak Çerez Politikamızı kabul etmiş sayılırsınız.