Gülüm Çamlısoy
1934 şiiri ve 1486 yazısı kayıtlı Takip Et

Şimdi uzaklardasın 2. bölüm...



ŞİMDİ UZAKLARDASIN   2. BÖLÜM...

Özgürlüğün anlamını hiç mi hiç merak etmedim ömrüm boyunca çünkü bana öğretileni kanıksamıştım ve asla da sorgulamaya hakkım yoktu.

Neydi özgürlük, kime ya da neye göre özgür olunabilirdi? Kimler özgürdü ve bana sunulan ve öğretilen doğru muydu ve alternatifi var mıydı? Değil sorgulamak, merak bile etmedim. Sebep-sonuç ilişkisinin getirisi ya da götürüsü var mıydı? Ve ben hak etmiş miydim yaşadığım ve yaşayacağım sonuçlarını?

Ya kazanımlarım… Ya kayıplarım… Yaşadıklarım ve asla yaşayamadıklarım… Ve ne yazık ki aynı doğrultuda devam etti çoğu şey: Kimine göre mükemmeldim, kimine göre esaretin gölgesinde, kuralların boyundurluğu altında yaşayan bayan kuralcı. Ah, o kurallar ve doğru bildiklerim, hani vazgeçemediğim ve son zamanlarda sorgulamaya başladığım kıymetli öğretilerim: Kimine göre saçma, kimine göre gerçek dışı ve çağın çok ama çok gerisinde.

Tek özgür kaldığım saha, mutlu olduğuma kendimi inandırdığım, yedi sene eğitim gördüğüm okulumdu. Çünkü sen yoktun orada. Ama seni aratmayan yoğun bir disiplin de yok değildi hani. Hem de nasıl… Ama her şeye rağmen nefes alabildiğim yegâne mekândı orası…

Bir insan bu denli sevip mi çekinir birinden… İnkâr edemem beni çok sevip, gözünden sakındığını. Ve asla inkâr edemem göz bebeğin olduğumu.

Bir eli yağda, bir eli balda yaşamaktı benimkisi. Bir dediğim asla iki edilmedi ve yoksun büyümedim hiçbir şeyden eksikliğini hissettiğim pek çok duyguyu hesaba katmazsak…

Dolaylı yollardan iletişim kurduğumuz koca bir gerçekti. Metodumuz buydu, direkt bir duygu alışverişinin olmadığı, yorucu, yıpratıcı bir süreçti üstelik.

Söyleyemedim çoğu şeyi, kime niye söyleyecektim ki… Cevabını bilmediğim ve asla da öğrenemediğim sorular yasaktı bana.

Sevginin günümüzde olduğu gibi kolayca tüketilmediği yıllardı. Ve hala korunan değerler vardı, hala uyulan kurallar. Çok şey vardı yozlaşmamış. Ama her ne hikmetse, değer yargıların ve ahlak anlayışın en üst seviyedeydi. Basit olaylar, ufacık hatalar kabul görmezdi gözünde.

Her şeye rağmen yadsıyamam kanıksadığım ve sapmadığım değerlerin sayende yerleştiğini. Ve inkâr edemem niteliklerimi korumamın sayende olduğunu. Ama yine de daha yumuşak ve kabul görür bir sistem geliştirebilirdin.

İstatistikte bile standart sapmalar kabul görmüşken, benim tek bir olumsuz manevraya bile hakkım yoktu. Yasaklarla dolu küçücük dünyam; ister kabul görsün ister görmesin…

Bunlar ne sitem ne de yakınma, sadece içimde saklı kalanlar bana dair, bize dair. Kötü bir niyetin yoktu ki, dış dünyaya karşı beni korumak istemenin haricinde.

Madalyonun öbür yüzünü asla görmezden gelemem.

Sevmeyi, kıymet vermeyi, saygı duymayı senden öğrendim. Prensip sahibi olmayı, eğitimin vazgeçilmez olduğunu, karşılıksız sevmeyi ve daha nicesini… İnsan ayırt etmemeyi, dürüstlüğü, ahlaklı ve erdemli olmayı da… Nasıl bunları görmezden gelebilirim…

Tabii bir de azmi, hayal kurmayı, hayallerin peşinde koşmak gerektiğini ve çalışmayı, deliler gibi hem de… Bu sayede çok hedefime de ulaşmışımdır. Gerçi karşılığını aldığım söylenemez ama en azından kafama koyduğumu hep yapmışımdır. Ve sabrı da senden feyiz alarak en üst noktaya taşımışımdır.

Ve insanlar… Hani bizi güldüren, genelde ağlatan, zora sokan, bağlanan ya da bağlandığımız, kıymet verdiğimiz ama genelde kıymet görmediğimiz. Kim olursa olsun karşımda hep kendim gibi bildim zira yalan konuşmayı öğretmedin bana. Ne sana ne başkalarına yalan söyledim ömrüm boyunca. Eh, hal de böyle olunca her duyduğuma inandım. Skor da süreç de hep aleyhime işledi sonuç itibariyle.

Az toslamadım duvara hani. Bu da güçlü olmamı sağladı. Bir yenilgi, bir yenilgi daha… Deneme-yanılma yöntemi anlayacağın. Ama yine de kaybetmedim umudumu insanlara dair. Tam kesmişken umudu, güneş parlıyor bulutların arasından. Bunu borçlu olduklarım var zira…

Biliyor musun ben bugüne ait değilim. Nostalji tadında ne varsa özleyip duruyorum. Keşke boyut ve zaman değiştirip, seneler evveline gitsem: Mesela Cumhuriyetimizin ilk kurulduğu yıllara yolculuk edebilsem keşke. Teknolojinin varlığından bile haberdar olmayan insanların yaşadığı yıllara erişebilsem. Değerlerin yıpratılmadığı, sevginin, saygının yoğun olduğu… Ne güzel olurdu, belki sevgili atamı da görür, tanırdım. Belki ideallerimi o yıllarda gerçekleştirirdim. Çünkü hayaller hiç mi hiç itibar görmemekte günümüzde. Her geçen gün zorlaşan hayat şartları, kayıp giden değer yargıları, sürekli evrim geçiren insanlar: Ama ters istikamette… Paranın esaretinde, teknolojinin himayesinde harcanan hayatlar…

Devam edecek…


Beğen

Gülüm Çamlısoy
Kayıt Tarihi:10 Şubat 2014 Pazartesi 11:11:59

ŞİMDİ UZAKLARDASIN 2. BÖLÜM... YAZISI'NA YORUM YAP
"ŞİMDİ UZAKLARDASIN 2. BÖLÜM..." başlıklı yazı ile ilgili
düşüncelerinizi ve eleştirilerinizi diğer okuyucular ile paylaşın.


YORUMLAR
DemAN
10 Şubat 2014 Pazartesi 14:50:31
Aslında her yenilik bir kaybetme sanatıdır diye düşünüyorum çünkü her bir yenilik eskilerimizi alıp götürür! Hele bir de eskilerimiz dediğimiz; öz değerlerimiz, insani boyutlarımız ve sevgi-saygılarımız...

Senin özgür dediğin ise bireysel mi yoksa toplumsal özgürlük mü?

Sanırım bireysel özgürlükten dem vurduğun; bireysel özgürlük, hem insanın kendi koyduğu sınırlar bir de çevresel faktörlerin getirdiği sınırlar vardır. İnsan bazen kendini dar bir çemberin içinde olduğunu sanır oysa çember sanıldığı kadar dar değildir.

İnsanlar, ilk aşklarını ve ilk yaşadığı mekanları kolay kolay unutamıyor; çoğu insanlar için bu böyledir. şimdiki zaman ile geçmiş zamana arasında mekik örüp gel-gitler oluyor.


Ben, hayatı yaşayarak öğrenmeyi okullarda ezber hayatan yeğleyip durmuşumdur. Hayat güzel bir okuldur çünkü deneme yanılmayla çok şeyi öğretti ve öğretmeye devam ediyor.


Mektubunun akabinde güzel dersler çıkarıp hep eksik olan hayatıma tercubelerini de katıp ve güzel bir mektup okumanın hazıyla çıktım


Sevgilerimle, sevgiyle sevdiklerinle kalın



Deman Ronahi tarafından 2/10/2014 2:53:49 PM zamanında düzenlenmiştir.

3 cevap yazılmış Cevap Yaz


Gülüm Çamlısoy 10 Şubat 2014 Pazartesi 15:29:48
Hayatın bir okul olduğunu yeni fark ettim desem... Zira okul sıralarından, iş güçten ve olmayan farkındalılklardan yeni geçtim bu boyuta. Aslında hayatın içindeydim de dediğim gibi algılarım başka yönlere odaklanmıştı.

Yeni keşiflerle dolu imiş hayat... Hep kısır bir döngü içinde bazı yaşanmışlıklar ve ihtimal dahilinde bile olmayan onca şey...

Bu değerli yorum üzerine daha uzar söyleyeceklerim.

Çok teşekkür ederim tüm içtenliğimle paylaşımıma katkıda bulunduğunuz için.

En güzel dileklerimle...
DemAN 10 Şubat 2014 Pazartesi 15:44:11
:) Hayatın okulunda üniversite bitirenlere hayat üniversite mezunu diyoruz:)
Gülüm Çamlısoy 10 Şubat 2014 Pazartesi 15:58:06
Umarım başarı ile mezun olurum okulumdan. Ve her birimiz için geçerli bu dileğim...
Bir tutam hayat
10 Şubat 2014 Pazartesi 14:47:38
Of of of!...
Çok dertli bir çalışma olmuş.
Bir babanın,
tüm özellikleri, güzellikleri, terbiye prensipleri özetlenmiş.
Yetişkin kız sahibi babalar,
bu yazıda çok şey bulacaklarıdır kendilerinden,
hatıralarından, çocuklarından, gençliklerinden.
Ne yazmalı?
Çocuklarımla aramda geçen her olgu,
noksansız, tamı tamına kaleme alınmış burada.
İbretle, hayretle okudum.


1 cevap yazılmış Cevap Yaz


Gülüm Çamlısoy 10 Şubat 2014 Pazartesi 15:35:57
Çok sevindim değindim konuların önem arz ettiğini söylemeniz açısından.

Biliyor musunuz ben bile şaşıyorum bu denli açık yürekli olmama.

Ama Allah'ın bildiğini kuldan ne saklayayım. Sonuç itibariyle kanıksadıklarım, vaz geçilmezlerim hep bizlere dair değil mi...

Ve en önem verdiğim konu olmuştur iletişimin gücü özellikle öğretmenlik yaptığım dönemlerde. Yaklaşım, tutum, biçilen değer ve çocukların küçük addettiğimiz ama içine koca bir evreni sığdıran o muhteşem dünyaları.

Çok teşekkür ederim.

Umarım devamı geldiğinde de sıkılmadan okursunuz.
direniş
10 Şubat 2014 Pazartesi 11:18:18
Tebrik ederim akıcı bir hikaye...

kendini bir solukta okutuyor

başlarılarınızın devamı dilerği ile...

selamlar... uzaklardan...

3 cevap yazılmış Cevap Yaz


Gülüm Çamlısoy 10 Şubat 2014 Pazartesi 11:19:50
Çok sağ olun, efendim.

Beğenmeniz ve ziyaretiniz ziyadesiyle mutlu etti.

Size de sonsuz selamlar ve en derin saygılarımla.

Eksik olmayınız.
direniş 10 Şubat 2014 Pazartesi 11:25:24
Saygılar bizden o asil yüreğinize...
Gülüm Çamlısoy 10 Şubat 2014 Pazartesi 14:12:32
Estağfurullah, efendim.

Tekrar teşekkür ederim.
Edebiyatdefteri.com, 2016. Bu sayfada yer alan bilgilerin her hakkı, aksi ayrıca belirtilmediği sürece Edebiyatdefteri.com'a aittir. Sitemizde yer alan şiir ve yazıların telif hakları şair ve yazarların kendilerine veya yetki verdikleri kişilere aittir. Sitemiz hiç bir şekilde kâr amacı gütmemektedir ve sitemizde yer alan tüm materyaller yalnızca bilgilendirme ve eğitim amacıyla sunulmaktadır.

Sitemizde yer alan şiirler, öyküler ve diğer eserlerin telif hakları yazarların kendilerine veya yetki verdikleri kişilere aittir. Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. Ayrıca sitemiz Telif Hakları kanuna göre korunmaktadır. Herhangi bir özelliğinin kısmende olsa kullanılması ya da kopyalanması suçtur.
Edebiyatdefteri.com'u kullanarak Çerez Politikamızı kabul etmiş sayılırsınız.