asker55
246 şiiri ve 12 yazısı kayıtlı Takip Et

Yoksullar sokağı





02. 01. 2006

Çocukluğumun en tatlı anılarını her köşesinde cimrice saklayan o yoksullar sokağına bunca yıldan sonra ilk defa dönüyorum. Ellerim böyle iri, adımlarım bu kadar uzun değildi o zamanlar... Çıplak ayaklarıma batar dururdu Arnavut kaldırımları bütün yaz. Bazen tökezler, sağ ayağımın baş parmağını çarpardım. Et tırnaktan ayrılır, yumulur kalırdım üstüne. Kirli yanaklarımdan yaşlar sızar giderdi. Yine de çok severdim onları...
Aynı kanepede yanyana oturuyorduk onunla. Herşeyden çok gözlerinin merak ediyordum nedense Sonra da için için neden ağladığını.
John Steinbeck ’ in "Bilinmeyen bir tanrı " ya isimli bir romanı vardı elimde. Büyük kısmını otel odasında okumuştum. Yüzellialtıncı sayfayı açtım. Joseph, karısı Elizabeth ’ in ölümünü anlatıyordu. Romana hayat veriyordu belki de burası. Bunu sezinliyor ama okuduklarımı anlayamıyordum bir türlü... Beynim gözlerime isyan ediyordu... O istediğini düşünecekti artık.
Boynu kuğuların ki gibi uzun, profilden yüzü ne kadar da güzeldi. Başı öte yana düştü. Camda ya da her an geride kalan yerde ne arıyordu ,rengini bilmek istediğim gözleri... Belki de telefon direklerini sayıyordu sebepsiz.
Yolculuktan ne zaman sözedilse , uyumamaktan yakınırdım hep . Uyandığımda o yoktu artık sol yanımda. Bacaklarımı ön koltuğun altına uzanmış buldum. Gerilmiş kalmıştım adeta. Bir müddet kendimi toparlayamadım. Şapşall’ığıma gülüyordu, annesinin kucağında yol boyunca ağlayan çocuk, şimdi de... Bir suç işlemişçesine utanıyordum, hatta o yaramazdan bile...
Düşüncelerim çatal çataldı. Kendimi toparlayabilmem için dövülmeliydim belkide. Esasen buna çoktan hak kazanmıştım ama ,durup dururken kim döverdi ki beni... Kafam işte böyle acaip şeylerle meşguldü.
"Şükür... Şehrin ışıkları göründü." diye bağırdı ,ön sıralardan, gençten birisi.
"Göründü görünmesine ama, ya şu yağmura ne dersin." diye cevapladı, arkadakilerden başka birisi.
Otobüs durdu, yolcular iniyordu. Karşılayanları vardı ekserisinin. Burası bir taşra kasabasıydı. Hemen hepsi için, yolculuk bitmişti... Gecenin onikisini vuruyordu kuledeki büyük saat ve ülez ülez yanıyordu sokak lambaları... Arnavut kaldırımları ışıl ışıldı, yağmur altında eskisi gibi...
Nihayet karşısındaydım işte o evin. Bahçe kapısı açıldı birden. Rahmetli anam çıkıyor sandım nedense... Oysa biliyordum ki ,artık bu köhne binanın benden başka kimsesi yoktu. Bu bir oyundu, gece yarısı rüzgarlarının, her sahipsiz kapıya oynadığı bir oyun... Paslı menteşeleri ağlıyordu her açılışında... Üstelik köpek havlamaları geliyordu içeriden...Ürkek - ürkek, ama gene de sürtünürcesine bir bekçi geçti yanımdan,Merhaba diyerek.O güneşli ilkbahar sabahını hatırlattı bana...
Bir simitçi Yaşar vardı, bir de güzel karısı Naciye... Naciye ’ ye tüm mahalle faullü bakardı... Yaşar deliler gibi severdi gene de onu. Bazen kapısı önünde oturur, ağlar ağlardı Yaşar...
"Neden içeri girmiyorsun, yoksa yine misafirlerin mi var ?.." diye alay ederlerdi.. onunla Yaşar esasen zayıf, hafiften eğri duruşlu ve uzunca yüzlüydü. Göz akları kırmızı, göz bebekleri nemliydi çoğu zaman...
Allah Yaşar’ın omuzlarına ,taşıyabileceğinden çok fazlasını yüklemişti... Yaşar, bu kötü çirkin dünyanın, hiç olmazsa insanları iyi olsalardı, hiç şüphesiz biraz daha yaşardı...
İşte o güneşli bahar sabahı, pos bıyıklı bekçiler, beli tabancalı polisler, fötr şapkalı efendiler girip çıkıyorlardı Yaşar ’ ın evine... o günün gecesi çığlıklar, korkunç çığlıklar işitilmişti Yaşargillerden...
Böyle şeylere karnı toktu yoksullar sokağının... Sıcak yataklarında uyuşmuş kollarını çıkardılar altlarından, bir yandan öbür yana döndüler, tatlı uykularına hiç ara vermeden.
İşte o güneşli ilkbahar sabahı, Naciye’yi yatağında ölü, Yaşar’ı tavanda asılı buldular...


Beğen

asker55
Kayıt Tarihi:11 Aralık 2012 Salı 00:12:35

YOKSULLAR SOKAĞI YAZISI'NA YORUM YAP
" YOKSULLAR SOKAĞI" başlıklı yazı ile ilgili
düşüncelerinizi ve eleştirilerinizi diğer okuyucular ile paylaşın.


YORUMLAR
BEHİYE GÜNNAZ CAN
1 Nisan 2013 Pazartesi 02:51:00
Anladğım kadarıyla Naciye güzel canlı kanlı bir hatun. Yaşar'a geline cılız ruhu, ince yapısına rağmen çok sevmiş Naciyeyi. Ama zordur bazen kadının hakkını kadına vermek ve vazgeçememek .ya benim yada toprağın olacağız dedi yaşar zarr. Ne yazık ki yaşatamamışlar tanrının onlara bahşettiği yaşamı..Yaşar ne yaşamış nede yaşayamamış.Aamansız vede apansız göçüvermek bu olsa gerek.....Yazıkkk hemde çok yazık yaşanmamışlıklara.

2 cevap yazılmış Cevap Yaz


asker55 1 Nisan 2013 Pazartesi 14:44:05
Çok...çok güzel analiz etmişsiniz,yoksullar sokağının sevenle -sevimeyen o iki talihsizi. Yaşar,öykümde anlatığım kişinin ,bire-bir aynısıydı.
" dünya iyisi" ama ,itilen ,kakılan,alay edilen b i r i s i ... Sırtından çaprazlama asılı o simit tablasıyla her sabah ilk önce Cumhuriyet İlkoulunun
demir parmaklı arka kapına gelirdi.Öylesine sessiz...suskun..boynu bükük bir hali vardı ki ,o yaşımda bile ,bana simit verirken içim acır , yüzüne bakamaz
dım Yaşarın... Başı önünde " çıcak...çıcak çimit'ttttt diye seslenmeye çalışırdı.
Naciye'den neden hiç sözetmemişsiniz demeyin çünkü öykü içinde bir başka öykü olur da ondan..
Yaşar aslında kendini asmadı.Tüm mahalleli genci yaşlısı ,onların veletleri,erkeği kadını hep birlikte el birliğiyle çektiler ipıni yaşarın. Yaşarla naciye ,ömürlerini baharlarını yaşayamadılar.Mevsimlerden baharı da
M a h a l l e l i yaşatmadı onlara. .... sevgi selam saygılar.ve de teşekkürler.
BEHİYE GÜNNAZ CAN 1 Nisan 2013 Pazartesi 19:26:39
Fevzi Bey!öykü için düşündüğüm buydu ama beni alttaki yorumun kısalığı ve de öyküyü anlayamamış gibi yorumlaması itti böle bir açıklamaya . Yani yani biraz daha anlaşılır olur bu yorumla diye düşündüm bir anda. Farkındayım yorum konusunda biraz hızlı gidiyorum. Ama ne yapayım siz emek vermiş gün yüzüne çıkarmışsınız. Bir tasta ben su döksem daha olmazmı ama?
gülnur15
11 Aralık 2012 Salı 17:59:41
Ölüm sebelerine biraz detay ihtiyacı duydum okurken ve bazı bölümlerin tekrar okuma .Sonlarına doğru akıcılı hızlandırışmış sade kısa öykünüz için tebrikler kalem, selam ve saygılarımla.

Cevap Yaz
Edebiyatdefteri.com, 2016. Bu sayfada yer alan bilgilerin her hakkı, aksi ayrıca belirtilmediği sürece Edebiyatdefteri.com'a aittir. Sitemizde yer alan şiir ve yazıların telif hakları şair ve yazarların kendilerine veya yetki verdikleri kişilere aittir. Sitemiz hiç bir şekilde kâr amacı gütmemektedir ve sitemizde yer alan tüm materyaller yalnızca bilgilendirme ve eğitim amacıyla sunulmaktadır.

Sitemizde yer alan şiirler, öyküler ve diğer eserlerin telif hakları yazarların kendilerine veya yetki verdikleri kişilere aittir. Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. Ayrıca sitemiz Telif Hakları kanuna göre korunmaktadır. Herhangi bir özelliğinin kısmende olsa kullanılması ya da kopyalanması suçtur.
Edebiyatdefteri.com'u kullanarak Çerez Politikamızı kabul etmiş sayılırsınız.