Her doğan çocuk, Tanrı'nın insanoğlundan hala umut kesmediği mesajını getirir. Sir Rabindranath Tagore [Paylaş]
E-mail: Şifre: Facebook ile bağlan Üye ol | Şifremi Unuttum
Türkiye Şiir Platformu
ANASAYFA ŞİİRLER Edebiyat Defteri YAZILAR Edebiyat Defteri FORUM Edebiyat Defteri ETKİNLİKLER Edebiyat Defteri NEDİR? Edebiyat Defteri Kitap KİTAP  Edebiyat Defteri Tv TİVİ Edebiyat Defteri Sesli Şiirler MÜZİK Edebiyat Defteri BLOG Edebiyat Defteri Atölyeler ATÖLYE  Edebiyat Defteri BİCÜMLE Edebiyat Defteri ARAMA Edebiyat Defteri İLETİŞİM

Facebook İle Hasbihâl

Facebook İle Hasbihâl

Facebook soruyor yine "Ne düşünüyorsun?" diye...

Valla ne düşüneceğim facebook, dünyanın halini düşünmekten başka...

Yani elbette kendi halimi de düşünüyorum. Mutlu olmanın sırlarını araştırıyorum mesela. 
Ama sonra araya şu faturalar, borçlar falan girince; ve bir de iş arama derdi saplanınca beynime, acayip daralıyor ve vazgeçiyorum mutluluğun sırlarını araştırmaktan. Ama var ya, Allah inandırsın seni, şu iş arama meselesi pek utandırıyor beni. Emekli insan ne diye iş arasın ki? Hem ayıp değil mi onca işsiz genç varken ve iş ararken emekli birinin de iş araması? Ki, çok şükür benim bir emekli maaşım var. Ha tamam, hayat pahalı olabilir ama, ya emekli maaşım da olmasaydı?
Nankörlük etmemeli...

Geçenlerde facebook sayfalarında  (yaşadığım yere ait) iş ilanlarına bakıyordum. Genç biri "iyi derecede İngilizce biliyorum...." falan diye iş aradığını yazmıştı. Hemen altında birkaç yorum... Adamın biri hemen onunla iletişime geçmesini istemiş, genç kardeşim de sormuştu ne işi diye. Adam da yurtdışında tam ona göre bir iş olduğunu yazmıştı...

Şimdi bu genç kardeşim, belki yurtdışı işine sıcak bakmıştır. Ama ben sıcak bakamıyorum. Çünkü nasıl bir işle karşılaşacağı ve neler yaşayacağı meçhul...

Evet, bu iş aramalar utandırıyor beni. Bir yere iş aramaya gittiğimde, önce şöyle bir yüzüme bakıyorlar mesela. İş aramaya çıktığım zaman, giyim kuşamımı salladığım ve süslenip püslenmediğim için, haliyle hepten "teyze" görünüyorum tabii. Millet ne yapsın teyzeyi! Bu teyze yapsa yapsa aşçılık, çaycılık, temizlik ve bulaşıkçılık gibi işler yapabilir ancak.  Ki, geçen yıl çalışmıştım böylesi işlerde.  Gocunmuyorum, çünkü alnımın teriyle yaptığım ve helal lokma yediğim iş utandırmaz beni.  Ama artık sağlığım elvermiyor. 12-14 saatlik zor gelen işlerde çalışmaya yeltensem bile, birkaç gün sonra soluğu hastanede alıyor ve bırakmak zorunda kalıyorum işi. Ve evet, ne yazık ki teyzeyim artık.
Eee, millet de haklı tabii. Elim kalem tutsa ne tutmasa ne...

İş aramaktan utanıyorum dediğim halde,  geçenlerde gerçekten utanılacak bir şey yaptım. Nasıl oturdu içime nasıl kahroldum, bir bilsen facebook! Halen kendimi sorguluyor halen kendime lanetler okuyorum. Ve "ben!" diyorum, "ben nasıl böyle bir şey yaptım..."

Aslında çaresizliğin yanı sıra, biraz da gaza gelip yakınım olanlardan duyduklarımın etkisiyle böylesi bir şeye kalkıştım sanırım. Az duymamıştım hani " kabuğuna çekilmişsin, kimseyle diyalog kurup çevre edinmiyorsun; çevre edinsen,  iş bulma konusunda yardım edecek birileri çıkar elbet karşına..."

Pek merak ettin değil mi facebook? Acaba bu kadın nasıl bir şey yaptı da bu kadar utandı diye? Anlatmasam, valla meraktan yiyip bitirirsin kendini, biliyorum. Kim ne yapmış ne etmişlere pek meraklı olduğunu da biliyorum.
Tamam anlatacağım, çatlama!

Sırf aynı il sınırı içinde ve yakınımda diye; profil sayfasında yaptığım gezintiden sonra iyi bir insan, bundan zarar gelmez ve de çevresi epeyi var diyerekten kalktım şahsen tanımadığım bir insana "... Bey, merhaba" dedim. Yalnızca bu kadarını yazdım. Sonra da cevabın gelmesini bekledim gergin gergin...

Merhabam karşılıksız kalmayınca da, bir cesaret geldi bana ve çıtlattım iş arama konusunu ikinci mesajımda. Sonra da başladım biraz heyecan biraz korku biraz da utanaraktan beklemeye. Cevap geldi. Esenlikler gibi şeyler dileyen ve sonuna saygılar ekleyen bir cevap...
"Buyur burdan yak!" dedim kendi kendime. Adam seni yanlış anladı ama nezaket gereği bir şey söylemeyip iyi dilek ve saygılarını  iletti yine de. Sağ olsundu. Haklıydı da. Sanal alemde neler olmuyordu ki...

Sonra tekrar mesaj yazıp beni yanlış anladınız falan dedim. Ardından da rahatsız ettiğim için özür diledim tabii. Ama utandım işte. Çok utandım...

Gelelim dünya haline...

Dünya halini düşünüyorum derken de, aslında çok şey düşünüyor ama söyleyemiyorum tabii. Tıkanıp kalıyorum öylece. Tıkanıp kalmak ki, en zor olanı...
Ama yine de ben şu kadarını söyleyeyim, gerisini sen anla facebook:
"Filler tepişir çimler ezilir" 

Yani anlayacağın facebook, şu düşünme işinden hiç memnun değilim. Düşüne düşüne ne akıl kalıyor bende ne de uyku. Hele senin hergün ısrarla "Ne düşünüyorsun?" diye sormaların yok mu, deli ediyor beni, deli!
İlla beni konuşturacak illa temaşalık ettireceksin, değil mi?
 
Neyseki tahammül reçetem pek iyi geliyor bana. Yoksa öyle suspus, sakin göremezdin beni. Ki bir zamanlar demiştim değil mi "dilimin freni yok" diye?..

Tamam tamam, anladım!
"Artık sus, fazlaca kafa ütüledin!" diyorsun yani.
Haklısın...

Aslında çok konuştuğumun ve kafa ütülediğimin farkındayım.
Dilim kopsun!

Susmam gerekirdi oysa. Her zamanki gibi susup kabaran yüreğimle haşır neşir olmam gerekirdi. Ama oldu bir kere. Dökülmez dediğim yüreğim, dökülüverdi bir anda ortaya. Demek ki taştı az biraz...

En iyisi tahammül reçeteme bir selam verip susmak:

Selam, Selectra!
Selam, tranko buskas!


S.Ün
14.02.2018





Etiketler: sayfam ,


15 Şubat 2018 Perşembe 16:24:23


Yazınızı okuyunca aklıma takip ettiğim bazı öğretmen sitelerinde atanamayan öğretmenlerin, emekli olmayan öğretmenler için yaptıkları çirkin yakıştırmalar geldi.

Umuyorum en kısa zamanda gönlünüze göre bir iş bulursunuz.

Sevgiler.



    [ Cevap yaz ]    

Selahattin YETGİN  | Selahattin Yetgin
15 Şubat 2018 Perşembe 16:03:21


İnsanın yüreğindekileri, yaşam içerisindeki çelişkilerini karalaması gerek. Onun ötesinde yazdıklarına da okuyucu bulması, kıymet görmesi gerek. İnsan olarak önce kendimize, sonra çevremizdekilere vurdum/duymaz halimiz son dönemlerde çok hassas bir durum, ötesinde facia neredeyse.
Sevgisiz bir topluma dönüştürüldük.
Kimin projesi ise kendisi ile, piyonları ile gurur duyabilir.
Bugünümüzü bile arayacağız bir sonraki süreçte.
Allah yardımcımız olsun diyorum.
Fazlasını istemek sanırım hakkımız bile değil.
Sevgiyle.


    [ Cevap yaz ]    

15 Şubat 2018 Perşembe 15:00:36



Zaman yarın ne getirecek belli değil.
Bir facebook girdi hayatımıza, yarın başka bir uygulama.
Bakalım o bize neyi soracak?
:)

Keyifle okudum.


    [ Cevap yaz ]    

15 Şubat 2018 Perşembe 11:23:18


Facebook da olmasa kim ne düşünüyosun diye sormayacak :d

Samimi ve içdendi.
Tebrikler.


    [ Cevap yaz ]    

15 Şubat 2018 Perşembe 10:17:47


Nasıl olsa facebook' un işi tıkırında,.. Kendine malzeme arıyor. Herkesi kendi gibi zannediyor. :))

Hayatın içinden bir yazıydı, teşekkürler!


    [ Cevap yaz ]    

15 Şubat 2018 Perşembe 07:17:09


Hayatta kalabilmek için direnmek gerek. Anlamlı bir yazıydı.
Tebrikler.


    [ Cevap yaz ]    

15 Şubat 2018 Perşembe 00:14:03


Günün yazısını ve yazarını kutlarım.
Sevgi ve selamlarımla.


    [ Cevap yaz ]    

Emine UYSAL (EMİNE45)  | emine uysal
14 Şubat 2018 Çarşamba 15:28:12

Okuduğunuz yorum yazar tarafından etkili yorum olarak seçilmiştir.

Merhaba Saadet, öncelikle seni yakından tanımış olmaktan mutluyum. Mutluyum, çünkü çok değerli bir insansın. Üslubun da bu duruma ayna tutuyor zaten.

Asıl konuya gelirsek, iş aramak; Bu durumda senin utanman yersiz ama hep birlikte utanıyoruz işte! Asıl utanması gerekenler emekliyi bu durumlara düşürenler değil mi!

En kısa zamanda uygun bir iş bulup mutlu olman dileğimdir.


tebrik ederim, sevgiler.


    [ Cevap yaz ]    




Facebook İle Hasbihâl başlıklı yazıya eleştiri yazabilmeniz için üye olmalısınız.

Üye değilseniz üye olmak için tıklayın.



Günün Yazısı
Okuduğunuz yazı 15.2.2018 tarihinde günün yazısı olarak seçilmiştir.

Bilgi
Yayınlanma Tarihi:
14.2.2018 03:49:25
Toplam 8 yorum yapıldı
523 çoğul gösterim
373 tekil gösterim