ELVEDA GARDAŞ

Ey yatan insan, gün doğdu baksana,
Neden yatarsın, dün gibi kalksana,
Yüzün örtülmüş, sırt üstü yatarsın,
Mecalin mi yok, ben geldim baksana.

Yine dün gibi, gidelim kahveye,
Rüya mı gördün, gidersin nereye ?
Üç kişi kaldık, gel dörtle kareyi,
Sen varsın diye, giren yok kareye.

Ey yatan insan, gül açtı bahçende,
Hatırladın mı ? sen geldin geçende,
Demiştin ki sen, akşam çok içtim ben,
Şimdi yatarsın, bez bağlı çenende.

Doğrul yerinden, at beyaz örtünü,
Gücün mü yoktur, açmazsın üstünü,
Ne bu sessizlik, herkes bir telaşta,
Var mı bir hayrın ? diksinler büstünü.

Şimdi nerdesin, vardın mı yerine,
Suçum yok diye, gerine, gerine,
Dün düşünmezdin, ne ölüm ne ahret,
Allah vere, şâvk gelir gözlerine.

Güzelse yerin, gir rüyalarıma,
Güvenmez oldum, kör yarınlarıma,
Varsa bir yerim,al götür beni de,
Elveda derim, ben de canlarıma.

Bakma arkana, berbat burda her şey,
İyi gitmiyor, dünyanda hiçbir şey,
Yalnızım deyip, üzülme sen orda,
Sen kurtuldun da,burda ses verir ney.

Elveda gardaş,ya bu gün ya yarın,
Derim ben de, bana da ak bez sarın,
Bu dünya fani, vardığın yer gerçek,
Aş su istemem, sevap dolsun karın.

a.yüksel şanlıer
24 mart 2008-03-24