|
|
|
UÇURUMUN DİBİNDEYİM
Köhne ve ıssız bir sokak
Bazı binalardan karanlığı yarmak istercesine
Umutsuzça savrulan
Işık hazneleri
Sokağın sonu belli değil
Yürüdükçe dahada kararıyor
Gözlerimin bakmaya çekindiği
Gökyüzü daha çok çekiliyor
Yıldızlar kıyameti haber almışcasına
Işıklarını söndürmüş
Dünya ise herşeyi kabullenmiş
Sonu bekliyor sessiz ve sakin
Güneş açdan sönmüş
Artık gündüzlerim karanlık
Gündüzlerim gecem olmuş
Gecelerim gündüz
Yürümeye devam ediyorum
Sokağın kendi gibi ıssız ve sönük kaldırımında
Bir su birikintisine basıyorum
Derinden bir yeter sesi işitiyorum
Sonra ağlayarak yere eğiliyorum
Başım ellerimin arasında ağlarken
Artık kaderime isyan edemiyeçek kadar
Yorgun olduğumu hissediyorum
Acının ve boşunma bir direnişin kapladığı ömrümün
Son bulması için yalvarıyorum
Belki bedenimin yok olması
Hala atan kalbimin kararmasını engeller
Kalkıyorum! üzerimdeki çamuru
Yerdeki su birikintisiyle siliyorum
Artık bu kahpe dünyada
Korkaçağım bir şey kalmadı
Umudumu esen yele verdim
Bedenimi çürümeye terk ettim
Mutsuz bir ölümlüyüm
Tanrı gibi duygusuz
VE UÇURUMUN DİBİNDEYİM...
|
|
|
Acaba Nedir?:
bir
,
daha
,
gibi
,
güneş
,
haber
,
ıssız
,
kadar
,
sakin
,
sessiz
,
su
,
ve
,
yeter
,
yorgun
|
|
|
22 Mart 2008 Cumartesi 13:07:07
acı dolu ama samimi bir anlatıma sahip güzel bir şiirdi. ama acısı ağır bastı
|
|
Şiire yorum yazabilmeniz için üye olmalısınız.
Üye değilseniz üye olmak için tıklayın. |
|
