ÖTEDEN MEKTUP

Elinde bir karanfil kabrimde diz çöktün ya,
Görmedin beni ama işte tam oradaydım,
Kahrolmuş pozlarında gözyaşları döktün ya,
O yaşlar dökülürken Araf’ta, aradaydım.

Öldürmek için beni ne lâzımsa yaptın sen,
Sevgiye hiç tapmadın, hep paraya taptın sen,
Aşkıma gülüp geçtin, iğrençliğe saptın sen,
Hovardaların başta, ben hep son sıradaydım.

Senin aradığın şey karmaşık bir hayattı,
Oysa bence basitlik; alkışlanan sanattı,
Sen şaşaayı seçtin, aşkımız böyle battı,
Yine de arayınca; bilirdin, buradaydım.

Şimdi ara bakalım, ses vermem bir taş gibi,
Dünyaya veda ettim sır dolu bir baş gibi,
Son kez affettim seni; bir dost, arkadaş gibi,
Hiç bilmedin ki senin açtığın yaradaydım,
... açtığın yaradaydım.