|
|
|
Kendimden geçerken, sendim
Vazgeçtim nefsimden
Sen diye diye nefesimden
Her şeyimden
Hiçbir şeyliğimden
Gecenin terinden içim içim
İçiyorum seni
Karanlığın sensiz sisli gölgelerinden
Su heyecanıyla kuraklığını
Hayalet arzularım kopardı dizginlerini
Tutsak kız bakışlarına gebe hançer kınıyla
Parçalıyorum
Parçalıyorum kendim olan seni
Ölmedi mi daha yaşamın intiharı
Sözde erkekliğin zayıf zerrecikleri
Cellat uyandı çok kere dantel işçiliğiyle
Ölümle nikahladım kaba zarafetini
Kahrın kalesine küllerinin savurganlığını
Gözlerine sayfalar yakararak
Sözcüklerinde dünya aydınlığı kuşanıyorum
Yok ki dili sözlerimin
Cümlelerinin şahına çatayım dizelerimi.
Saçlarında dinlenen rüzgarlarda savruldum
Teninde terleyen suların buharında eriyip
Kırılan kanatlarının çırpınışında doğurdum
Tozlanmış yangınlardan
Ferman yağdıran bakışan ağrıları
Bahar gülüşleri...
Belki gözlerin kadar değil
Ama...
düşteki...fi ...cana
|
|
|
|
28 Şubat 2008 Perşembe 14:55:14
Yüreğimiz en onarılmaz savaşları yaşıyor,sakin hâlimiz yok kelimelerin altından başını kaldıran. Aydınlanamayan dünyanın ağırlığınca selamlar...
|
|
|
|
27 Şubat 2008 Çarşamba 21:23:41
güzel bir şiirdi...
|
|
|
|
27 Şubat 2008 Çarşamba 20:52:08
Tutsak kız bakışlarına gebe hançer kınıyla
şaircan
bayıldım ya bu teşbihe
kutlarım sizi
mükkemmel bir şiir okumanın hazzıyla tebrik ederim dizelerinizi
|
|
|
|
27 Şubat 2008 Çarşamba 20:42:33
Belki gözlerin kadar değil
Ama...
budur nedir şair
şiir.
tebrikler dost.
|
|
Şiire yorum yazabilmeniz için üye olmalısınız.
Üye değilseniz üye olmak için tıklayın. |
|
