|
|
|
Yalnız kaldı bir güvercin
Yalnız kaldı bir güvercin
Annesini karga cennetinde boğdular
Doygun kargalar uçtu
Solucanlar düştü pençelerden
Rüzgar terk etti şehri
Yalnız kaldı güvercin
Ay ışığında suya baktım
Bunlar mı kanatlarım
Bu tarla, bu gök
Oraya nasıl uçarım
-ruhunu sat, bin arabama-
Issız yolsa kara külüstür arabalar
Geldiler yanına güvercinin
Bin arabama, götüreyim seni göklere
Ama önce kurtul kanatlarından
Ruhunu kafese hapset
Kafesi yut, ruhunu sat
Issız yolda kara küçük külüstür arabalar
Yol aldılar
Gitti güvercin
-kara külüstür arabalar-
Kanatlarını yüreklerine koydular
Göklere uçmak için yıkanmak gerek
Hayır, koşmak gerek, kaçmak
Bu küçük cenazeyi dilleriyle kaldırdılar
Hiç kimse üzülmedi
Öldü güvercin
|
|
|
|
19 Mart 2008 Çarşamba 12:55:12
hiç kimse sormadı
gölgelerle kimler oynadı
şiirde örtülü bir felsefe var çok güzel
|
|
|
|
08 Mart 2008 Cumartesi 00:12:20
şiir,elbette ne değerni ne anlamını,kaybetmez ve kazanmaz da beğenilerle,ama,bu şirde özel seçki ya da günün şiiri belirtisi görmemek beni şaşırrttı.
|
|
|
|
25 Şubat 2008 Pazartesi 23:49:49
Dilinizdeki haklı dikeni seviyorum....
Çok yerinde dizeler yine...
TEBRİKLER...
|
|
|
|
25 Şubat 2008 Pazartesi 23:00:13
emeğine sağlık arkadaşım
ellerin dert görmesin
tebrikler..
saygılarımla...
|
|
Şiire yorum yazabilmeniz için üye olmalısınız.
Üye değilseniz üye olmak için tıklayın. |
|
