|
|
25 Şubat 2008 Pazartesi 18:54:37
bazen giden sevgilinin arkasından acıyla bakmak galiba;dönmeyeceğini bilir insan çünkü...alıştıramaz kendini acıyla karışık gülümser herşeye rağmen,bazen de hüzün bitmemiş ama alışılmış bi ilişkinin ortasında kalanların çektiği acıdır boşvermişlikle karışınca daha da acıtır insanı,platonik bir aşktır bazen de hüzün onun umrunda olmadığınızı bile bile ondan habersiz doğum günlerini kutlarsınız,masanıza hep onun sevdiği çiçekleri koyarsınız,dudağınızdan düşmez onun sevdiği şarkılar acı çekersiniz ama yine de seversiniz...
ıssız bir yoldan geçerken farkettiğiniz yanlızlık duygusudur hüzün...kimsenizin olmayacağını başka kimseyi sevemeyeceğinizi farkettiğiniz belkide...sadece o geçerken sahilden sessizce yüreğinizden gemilerin kalkmasındır...ama onun haberi yoktur ne hissettiklerinizden ne de yüreğinizde kaldırdığı gemilerden... incinen bir hayalin yollarında yürürken,hangi dağda kaldığınızı bilmezsiniz...hangi çölün tenhasına düştüğünüzü...Ruhunuzda yankılanıp durur,ebedi dostunu arayan bir su perisinin sesi..bakarsınız içinize sadece hüzün kalmıştır ondan size geriye...
beğeniyle okudum...tbrklr...
|
